[Short Fiction] ミニスカート (mini skirt)
By:　Aloha

Kibum & Donghae ★☆


“โอ๊ยยยย ไม่ใส่ได้ป่ะเนี้ย หนาวก็หนาว สั้นก็สั้น อีกอย่าง ...อายอ่ะ” เสียงจากคนตัวเล็กที่กำลังยืนหนีบขาเอามือดึงกระโปรงตัวจิ๋วสั้นจุ๊ด โชว์ขาอ่อนขาวๆ มีถุงเท้าสีเทาดึงตึงปิดถึงเข่าอยู่ไปมาด้วยความเขอะเขินเอียงอาย ก็แหม มันไม่เคยใส่อ่ะ

“ไม่ได้เลย ก็เป็นตัวเองไม่ใช่หรือยังไงที่มาเล่นอะไรบ้าๆแบบนี้ พอแพ้แล้วจะมาโวยวายไม่เอาๆแบบนี้ไม่ได้นะ ใช่ป่ะฮีชอล" เด็กหนุ่มที่มีฟันกระต่ายกล่าวขึ้นในกลุ่มของสามร่างบางสุดสวยที่ยืนอยู่ตรงหัวมุม หนุ่มหน้าหวานที่อยู่ในชุดนักเรียนชายม.ปลายที่ถูกเรียกว่าฮีชอล พะยักหน้างึกงักเห็นด้วยอย่างสุดๆ ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นบ้าง

“ที่ซองมินพูดอ่ะถูกแล้ว เพราะนายไม่ใช่หรือไงทงเฮ ที่คิดเล่นอะไรแผลงๆแบบนี้ ส่วนชุดนักเรียนของนายน่ะอยู่กับฉันไม่ต้องกลัวมันหายหรอก ถ้านายทำได้ก็ถือว่าผ่าน แล้วค่อยมาเปลี่ยนชุดกลับ” ฮีชอลพูดพลางแกว่งถุงที่มีชุดนักเรียนชายของทงเฮ ผ่านหน้าผ่านตาเพื่อนตัวเล็กไปมา มือขาวๆ จะคว้าเอาถุงชุดเสื้อผ้าตัวเองก็ถูก ซองมินตีเพี๊ยะเข้าให้ เจ็บจริงๆเลย ปากเล็กๆจึงได้แต่ยื่นออกมา

ในใจก็คิดแค่ว่า ...ไม่น่าเล่นอะไรแผลงๆเล้ย.....
.
.
ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว ณ เกมเซนเตอร์
.
.

“นี่ซองมิน ฮีชอล เรามาพนันอะไรกันนิดๆหน่อยๆเอาไหม” ทงเฮเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึงตู้เกมชู้ทบาส และกลุ่มนักเรียนสาวม.ปลายแห่งหนึ่งที่นุ่งสั้นจุ๊ดเดินผ่านหน้าไปแว่บๆ ก็ทำให้คนช่างคิดนู้นคิดนี่อย่างทงเฮเกิดพิสดารพันลึก อยากเล่นอะไรแปลกๆเข้าให้

“อะไรล่ะ” ฮีชอลพูดขึ้นก่อน ในขณะที่ซองมินพะยักหน้าเห็นด้วย ...พนันอะไรล่ะ....
“ตกลงมาก่อนสิว่าจะเล่น” ทงเฮยังคงพูดต่อพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเพื่อนทั้งสองพะยักหน้าตกลง ร่างเล็กก็พูดถึงเกมพนันที่คิดได้สดๆนั้นทันที

“นั่นตู้ชู้ทบาส ถ้าใครชู้ทลงน้อยที่สุด ต้องแต่งชุดนักเรียนหญิงม.ปลายตัวนั้น (นิ้วขาวๆชี้ไปที่หุ่นจำลองที่กำลังสวมชุดนักเรียนสาว กระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋) และก็ล่อตะเข้ที่เป็นพนักงานบริษัท ให้มันออกค่ารถพาส่งกลับบ้าน” และนั้นก็คือเกมพนันที่ว่า ... และเมื่อซองมินกับฮีชอล เออออ ห่อหมก พะยักหน้ารับไปแล้ว ก็เลยต้องตกลงเล่นเกม แล้วผลสุดท้าย คะแนนลูกบาสลงห่วงของสามคนก็ออกมา
ซองมินที่โยนคนแรก 15/20 ฮีชอล 12/20 ส่วนทงเฮ 10/20 และสุดท้าย ก็ต้องเป็นเจ้าของความคิดที่มาใส่กระโปรงสั้นๆ ของนักเรียนสาวม.ปลายนั้นเอง
.
.
ลมเย็นพัดมาอีกวูบนึง พาเอากระโปรงตัวน้อยที่ทงเฮสวมใส่เปิดชะแว่บขึ้น มือสองข้างรีบปิดมันทันที พาเอาเพื่อนๆทั้งสองที่ยืนดูอยู่หัวเราะจนตัวงอ

“สู้เขานะทงเฮ” เสียงเพื่อนทั้งสองร้องบอก ทงเฮได้แต่ออกมายืนทำทีเป็นมองโน้นมองนี่ตลอดทาง ในขณะที่เพื่อนๆ ก็ยืนดูอยู่ห่างๆ

..ตรู๊ดด...กริ๊งงง...(เสียงโทรศัพท์อุบาดชาติจริงๆ แหะๆ)
อยู่ๆโทรศัพท์มือถือคู่ใจของซองมินก็ดังขึ้น พอซองมินรับ ก็ปรากฏว่าเป็นคุณแม่ที่ห๊วงห่วงลูกชายโทรมาตามกลับบ้าน เพราะ สามี เอ้ย..คยูฮยอน รออยู่ ซองมินจึงต้องจำลา ฮีชอลที่ยืนเป็นกองหนุนดูแลทงเฮเพื่อกลับบ้านก่อนที่ คุณแม่จะกินหัว (เนื่องจากเสียงโวยวายของท่านแม่เริ่มดังเล็ดลอดออกมานอกโทรศัพท์)

ฮีชอลหันไปโบกมือบ๊ายบายให้กับซองมินที่กำลังวิ่งตรงไปยังสถานีรถไฟที่อยู่ห่างจากตรงนี้ประมาณ 400 เมตร ทงเฮเห็นก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆโบกมือกลับให้เพื่อนรักบ้าง ก็แหม มันเหตุสุดวิสัยนี่เนอะ

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ ร้านเหล้าขาว(เอ้ยย ไม่ใช่ - -) ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่งใกล้ๆกัน
มีกลุ่มพนักงานบริษัทกลุ่มหนึ่ง ที่ดูจะมีหน้าตาอันหล่อเหลาอย่างกับนายแบบเสียมากกว่า พนักงานต๊อกต๋อยกินเงินเดือนไปวันๆ แบบคนอื่นๆ

“เฮ้ย ไอ้บอม ไอ้วอน ไอ้ฮยอกเจ มึงเห็นเด็กม.ปลายคนนั้นป่ะว่ะ ท่าทางเปรี้ยวเข็ดใจ แล้วมายืนเปลี่ยวหวาดเสียวโชว์ขาอ่อนคนเดียวแบบนั้น มึงคิดว่าไงว่ะ” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ออกจะมาดเท่ห์ เอ่ยขึ้น ก่อนจะกระดกแก้วเหล้าย้อมใจ(เพื่อ??) ไปหนึ่งอึก

“เห็น ...กูว่าน้องจ๋าว คนนั้น ต้องยืนรอแฟนแน่ๆเลยว่ะ เฮ้ย..เดี๋ยวก่อนมึง กูว่าไม่ได้มาคนเดียวว่ะ นั้นไง โบกมือบ๊ายบายใครด้วยว่ะ” ฮยอกเจพูดสมทบ ทั้งแปดสายตาก็เพ่งมองไปยังเด็กสาวม.ปลายคนนั้นที่ โบกมือให้นักเรียนหนุ่มม.ปลายคนนึง อยู่

“เหมือนกูจะเห็นอะไรแว่บๆ ตรงมุมตึกนั้นว่ะ... เดี๋ยวกูมา” อยู่ๆ ซีวอนก็พูดขึ้น กำลังจะลุกขึ้นเหมือนจะไปไหนสักแห่ง

“นั้นมึงจะไปไหนว่ะ ไอวอน ไม่กินต่อก่อนว่ะ พรุ่งนี้วันหยุดทั้งที” เยซองถามด้วยความสงสัย
“กูปวดฉี่ จะไปยิงกระต่ายในห้องน้ำ เดี๋ยวมา” ซีวอนพูดตอบก่อนจะเดินออกไป
“เฮ้ยไอบอม กูว่ามึงต้องติดใจแม่เด็กม.ปลายนั้นแน่ๆ จ้องตาไม่กระพริบเชียวนะมึง” ..ป๊าบ... ฮยอกเจตบหัวคิบอมคนที่หล่อที่สุดในกลุ่มทั้งสี่ ไปทีนึง ชายหนุ่มที่กำลังจ้องสาวน้อยคนนั้นจึงหันกลับไป เอาคืนด้วยการตบหัวคืนนั้นเอง (เหอๆ ปัญญาอ่อน)

“ไอ้บอม เอางี้มั้ยมึง ..ถ้ามึงจีบน้องคนนั้นติดแล้ว พากลับไปเคลมที่ห้องมึงได้ กูจะเลี้ยงข้าวมึง 1 อาทิตย์เลย” คิม คิบอมลูบคางเป็นเชิงคิด เมื่อได้ยินคำท้าของเยซอง

“มึงไม่ต้องคิดหนักเลยไอ้บอม กูให้มึงอีกคนด้วยก็ได้ เป็นสองอาทิตย์เลย” ฮยอกเจพูดขึ้นบ้าง และนั้นก็…
“ตกลง งั้นมึงเตรียมกระเป๋าแฟบได้เลย” คิม คิบอมพูดขึ้น พร้อมกับลุกออกจากที่ตรงนั้น ชายหนุ่ม ณ เวลานี้ถึงจะมึนๆหัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ว่าเมามาก สาวน้อยคนนั้น มันน่าติดใจจริงๆ

“นั่น...ไอบอมมันจะไปไหนว่ะ” ซีวอนที่เพิ่งเดินเข้ามาถามเพื่อนทั้งสอง ก่อนที่ทั้งสองคนจะตอบพร้อมกันให้เพื่อนเลิฟมันหายสงสัย

“ไปเคลมเด็กว่ะ ฮ่าๆๆ”


คิม คิบอมเดินออกมานอกร้านมายังที่ที่ทงเฮยืนอยู่ ฮีชอลเห็นว่ามีหนุ่มหล่อ พนักงานบริษัทคนหนึ่งกำลังเดินมาใกล้ทงเฮก็รีบบุ้ยใบ้บอกเจ้าตัวทันที ร่างเล็กหันไปก็เบ้หน้าก่อนนิดๆ ก่อนจะทำทีเป็นมอง โน้น มอง นี่ เหมือนหาอะไร

ฮีชอลที่ยืนอยู่มุมตึกก็หัวเราะคิกคัก แอบสะใจเล็กๆน้อยๆ ที่ทงเฮต้องไปแต่งตัวแบบนั้น แบบนี้แหละดีสุดทงเฮจะได้ไม่ต้องเล่นพนันอะไรอีก ช่างพนันดีนัก สม...หุหุ

“กำลังมองหาอะไรหรือเปล่าคร๊าบ” เสียงของคิบอมดังขึ้น กลิ่นที่คละคลุ้งออกมา เป็นกลิ่นเหล้าระดับ โลโซติ๊ดๆ แต่ไม่ได้มากมายอะไร ทำให้ทงเฮอยากจะเดินหนีไปไกลๆ แต่ในใจกลับคิดว่า...ดีสิ เมาแบบนี้แหละดีแล้ว ได้หลอกง่ายๆหน่อย....

“หากระเป๋า ฮ..เอ่อ คะ....คือว่าทำกระเป๋าหาย ไม่รู้ไปลืมไว้ที่ไหน” คิม คิบอมได้ยินก็ขมวดคิ้วนิดๆ ...นึกแปลกใจว่าเด็กคนนี้มีอะไรผิดปกติสักอย่าง ก็ตอนนั้นเขาเห็นยังโบกมือลาเพื่อนชายอยู่เลย แบบนี้ เคลมง่ายชัวร์หึหึ ...ไม่ต้องเสียตังค์ค่าข้าวสองอาทิตย์แน่ โฮะๆๆๆ... คิบอมคิดยิ้มย่อง อยู่ในใจ (โชคดีนะแก) - -

และอีกอย่างดูท่าทางเด็กคนนี้ต้องคิดว่าเขาเมาแหงๆเลย ดูทำหน้าเข้า ปั๊ด เดี๋ยวจับจูบตรงนี้เลยเว้ย..ปากชมพู๊ชมพู น่าจร๊วบ (อยากมั้ง - -)

“ไปลืมไว้ที่หนาย หรือเปล่าคร๊าบบ” ใบหน้าแดงๆของคิม คิบอมยื่นเข้าไปใกล้ เด็กสาว (?) พร้อมขยับตัวเข้าใกล้อีกด้วย

“ห้าย..ช่วยหาหมาย..คร๊าบ” คิบอมแกล้งแอ๊บเมาเล็กๆ(ตอแหล) แต่ไม่ให้เสียหล่อมากนัก พอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เท่าไหร่ กลิ่นอ่อนๆจากกายขาวๆของคนตรงหน้าก็กรุ่นเข้าไปถึงทรวงในของชายหนุ่ม พาเอาจิตใจของเขาเต้นระส่ำระส่าย แหม ก็อยากพกกลับบ้านไปอิงอกซบกันบนเตียงแล้วนี่ (กระดี๊กระด๊า)

แล้วยิ่งพอมองเข้าไปใกล้ๆแล้ว ก็รู้ว่าเด็กวัยรุ่นสมัยนี้มันโตโต๊โต จริงๆ (ก็ ฮีชอลช่างแกล้ง กับ ซองมินช่างยุ จับทิชชู่ใส่เสีย ข้างล่ะเกือบสองม้วน ไม่โตให้รู้ไปเด่ะ)

“อะ..เอ่อ จริงๆแล้ว หนู(กระดากปากจริงเว้ย) หามานานแล้วเหมือนกัน ไม่เจอ เลยคิดว่าคงหายไปแล้วแน่ๆ จะกลับบ้านก็ไม่มีเงินค่ารถจะกลับ นี่มันก็เย็นมากๆแล้ว (เงยหน้าไปมองท้องฟ้า ค่ำแล้วจริงๆแหละ) คุณแม่คงเป็นห่วงน่ะคะ” ทงเฮเริ่มเข้าแผนการหลอกให้อีกฝ่ายจ่ายเงินค่ารถมาสักปึ๊ง(มันจะมีป่ะ) หันมองฮีชอลที่ยืนอยู่มุมตึกก็ส่งซิกโอเคๆ ให้ ... เพื่อนช่างแกล้งก็เลยยิ้มกว้าง พร้อมยกโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมา เมื่ออยู่ๆมันก็ดัง

“หว่า..แย่เลยนะคร๊าบ งั้นผมไปส่งอาวม๊ายยย” น้านแหละคิบอม ต้องรุกเข้าไว้ ชายหนุ่มถึงจะไม่ได้จบสูงเป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดา แต่เปล่าโง่นะครับ เด็กนี่จะหลอกเอาเงินเค้าน่ะสิ รู้เลย.... ยังไงเสีย เค้าเองก็ต้องชนะพนันฮยอกเจและเยซอง ให้ได้ เสร็จฉัน..แผล่บ (เอาลิ้นเลียแผลบๆ )

“แค่ยืมเงินดีกว่ามั้ง....คะ” ร่างเล็กเอียงหัวนิดๆ อยากคิดหาทางรอด ยังไงก็ขอแค่เงินล่ะว่ะ กลับบ้านคนเดียวดีกว่าไปกะไอเมาคนนี้ หน้าตาก็ดีหรอก แต่ไม่ไหวอ่ะ เมาได้โลโซจริง (มันไม่ได้เมาลูก ดูไม่ออกหรอ???)

“คุณทิ้งเบอร์โทรแล้ว นัดให้หนูมาคืนเงินให้ก็ได้นะคะ แบบนี้ หนูคิดว่ามันน่าจะดีกว่า...นะ” คิบอมไม่พูดแต่แกล้งเซเมาเข้าไปใกล้ทงเฮ ร่างเล็กเห็นว่าไม่ไหวแน่ๆ ต้องเรียกฮีชอลมาช่วยหน่อย หันไป ก็เห็นเพื่อนรักทำท่าขอเวลานอก โบกไม้โบกมือ แบะๆ... แล้วก็รีบวิ่งไป ทงเฮได้แต่งง เขยิบถอยหลังหนีไอคนที่ทำเซจะมาถูกเนื้อต้องตัวเขา

“ให้ผมไปส่งเถอะนะคร๊าบ..” คิบอมพูด ในขณะที่ทงเฮเริ่มจะไม่เอาแล้วกับการหลอกล่อตานี่ให้เงินเขา แต่ทำไงดีอ่ะ..ของของทงเฮอยู่กับ ฮีชอลหมดเลย แล้วเพื่อรักหักเหลี่ยมทรยศ ก็เผ่นแน๊บหายไปไหนก็ไม่รู้ โอ๊ย....ใครก็ได้ช่วยลูกที ต่อไปจะไม่พนันอะไรบ้าๆอีกแล้ว

“อ้าววว จะเดินไปไหนล่ะ ม่ายกลับบ้านเหรอคร๊าบบบ” คิบอมเห็นท่าทางของคนตรงหน้าแล้วก็เกือบหลุดขำ (จริงๆก็กลั้นยิ้มแทบตาย) รีบเดินเข้าไปใกล้ เอาว่ะ ฉุดเลยดีกว่า เพื่ออาหารฟรีสองอาทิตย์

“เดี๋ยวโผ้ม ไปส่ง น้า” แล้วฟ้าก็เหมือนดลใจ ให้แท็กซี่คันหนึ่ง มาจอดส่งผู้โดยสารลงใกล้ๆกับที่คิบอมและทงเฮยืนอยู่ ชายหนุ่มรีบคว้าเอาแขนทงเฮทันที และลากขึ้นบนรถ เจ้าตัวเล็กทำอะไรไม่ได้ก็เอาแต่แหกปาก

“เฮ้ย..ปล่อยนะ ปล่อยยยยย!!! ฮีชอล! ซองมิน!” ทงเฮตะโกน ขณะที่รถแท็กซี่คันดังกล่าว แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว (คนขับแท็กซี่มันรวมหัวกับคิบอมป่ะหว่า???)
.
.
“อ๊ะ....เดี๋ยวก่อนคยูฮยอน อย่าเพิ่ง..เมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินเสียงทงเฮเรียกเลยอ่ะ” ร่างเล็กที่อยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน (แม่โทรเรียกลูกมาถูกปล้ำ) กล่าวขึ้น พลางผลักดันหน้าคนที่มาซุกไซร้อยู่แถวๆหน้าอกออก
“ไม่เห็นจะได้ยินเลย ต่อเถอะน้า คยูฮยอนคิดถึงนางฟ้าคนนี้ มากๆเลย” ...เอ่อ ไอ้ท่านโจ้ ฉันล่ะอิจฉาแกจริงๆ...

และก็ ...........เซนเซอร์ XXXXX………….
.
.

ภายในเบาะหลังของผู้โดยสาร คนขับเหล่มองทางกระจกหลังตลอดเวลา เห็นคิบอมพยายามซบอิง ทงเฮแล้วก็อดแซวไม่ได้

“รักกันจังเลยนะครับ แบบนี้ หนูคงสบายนะครับ” คนขับตาบอด...ทงเฮนึกคิดในใจ มันมองยังไงว่าเขาสองคนรักกัน ก็ตอนนี้ ทงเฮกำลังพยายามดันหัวไอ้คนเมาดิบออกห่างจากซอกคอเขาอยู่น่ะสิ โว้ยยย ขยะแขยงชะมัด กลิ่นเหล้าก็คละคลุ้ง จนอยากจะอ้วก

“อย่าดิ้นสีคร๊าบที่ร๊ากกก....คืนนี้โผมจะง้อคุณอย่างดีเลยนะคร๊าบบบ” ได้ทีไอ้ป่องหื่นกามมันก็เอาเลย ยิ่งเห็นคุณลุงคนขับแท็กซี่เอ่ยแซวด้วยแล้ว มันยิ่งเอาใหญ่ (โคดอิจฉาไอป่องมันเลย – คุณลุงคนขับ)

“ถึงแล้วครับ ทั้งหมด .....วอนครับ” ในช่วงที่คิม คิบอม กำลังล้วงเอาเงินในกระเป๋ากางเกง จังหวะนั้น ทงเฮจึงรีบวิ่งออกจากรถ คิบอมเห็นเช่นนั้นเลยจ่ายตังค์แบบไม่ดู แล้วก็พูดแค่ว่าไม่ต้องทอนนะลุง ... แท็กซี่คันดังกล่าววิ่งฉลุยออกจากห้องชุดเกรดซี ดี อี เอฟ แห่งนี้ไปโดยไว เพื่อความสะดวกรวดเร็วของคนจะ (ไล่) จับแฟน (ในอนาคต)

คิบอมรีบวิ่งไปคว้าเอวแบบบางของทงเฮได้ทัน ก่อนจะอุ้มเจ้าคนตัวเล็กพาดบ่ามิหนำซ้ำเอามือตีเพี๊ยะที่ก้น จนทงเฮสะดุ้ง ปล่อยหมัดทุบอักๆเข้าหลังของคนที่กำลังแบกเขาอยู่ เท้าไม่อยู่สุขก็แกว่งไปมา จนโดนท้อง(หรือพุง?) ของคิบอม แทบจุก แต่เพื่อความสุขที่รออยู่ คิม คิบอม ยอมทนเจ็บ

“ปล่อย..ปล่อยสิว่ะ บอกให้ปล่อยยยยยยย!!!!!!” ทงเฮร้องโวยวาย คิบอมใช้เท้าปิดประตูดังปัง ก่อนจะเดินไปข้างในสุดของห้อง โยนกระเป๋าทำงานทิ้งกองไปกับพื้น และปล่อยทงเฮลงบนเตียง

ปึ่ก...อั่ก.... (โอ้วจุก..ดีนะที่เตียงมันไม่แข็งมาก น้องๆไม้กระดาน)

“กะ...แกจะทำอะไรน่ะ ไอโรคจิต” ทงเฮมองซ้ายมองขวา น้ำตาก็อยากจะปริ่ม นี่เขาไปทำเวรทำกรรมอะไร ถึงต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วย ไม่ใช่แค่เมา แต่โรคจิตอีกต่างหาก

“ก็เห็นเธออยากได้เงินไม่ใช่หรือไง ฉันก็จะให้อยู่นี่ไง” น้ำเสียงที่พูดออกมา ไม่มีทีท่าเหมือนคนเมาเลยสักนิด
“นะ...นี่แก ไม่ได้เมาหรอกหรอ?” ทงเฮมองซ้ายมองขวาหาอาวุธ ไม่เมา ...เอาแล้วไง โรคจิตขนานแท้ ไม่ใช่ ไอเมาโรคจิต แต่โรคจิตในสันดาร...

“เธอคิดว่า เมาๆแล้วจะหลอกเอาเงินง่ายน่ะสิ โทษทีนะอีหนู..ฉันไม่ใช่พวกตาแก่ที่เมาแล้วใจอ่อนให้สาวๆมัธยมกระโปรงสั้นๆแบบนี้ง่ายๆหรอกนะ มันต้องมีของแลกกันหน่อย” คิบอมจับกระโปรงตัวเล็กที่ทงเฮสวมอยู่ เปิดขึ้นนิดๆ แล้วสำรวจมองความขาวของขาเนียนช่วงขาอ่อน ของอีกคน ชายหนุ่มเห็นแล้วหัวใจเต้นระริกๆ

“มะ...ไม่ใช่นะ” พยายามจะเถียง ไม่ใช่สิ เขาต้องอธิบาย และต้องหนี...ไม่เอาหรอก เขาไม่ยอมมาเสียพรหมจรรย์ด้านหลังให้คนอื่นแบบนี้หรอก....ไม่เอานะ ถึงเพื่อนเขาจะเป็นเกย์ แต่เขาต้องไม่ใช่สิ...ม่ายยยยย!!!!

ที่ทงเฮกำลังเถียง คิบอมกลับคิดว่าไม่มีความจำเป็นจะต้องฟัง ร่างสูงคร่อมทับอีกคนทั้งตัว จับข้อมือทั้งสองข้างไว้แน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย

“เธอต้องการแบบนี้แต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง” รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของคิบอม และคำท้าของเพื่อนก็ผุดขึ้นในสมอง บวกกับความงก ไม่ได้คิดถึงจิตใจของอีกฝ่ายที่แค่จะเล่นอะไรสนุกๆ

แต่ใครจะรู้ว่า เรื่องที่มันเกิดขึ้นอยู่นี่ ก็เพราะพนันบ้าๆ ที่ทั้งสองฝ่ายเป็นคนเข้าไปยุ่งเกี่ยวเองไม่ใช่หรอกเหรอ
“ไม่ใช่นะ..มันมะ...อุ๊บ...” ริมฝีปากของคิบอมประกบปิดปากของอีกฝ่ายทันที บอกแล้วไง ความงกมันครอบงำ และอีกอย่าง คนตรงหน้าก็สวยใช่ย่อย เหตุผลอะไรน่ะ ไม่ขอฟังหรอก

แล้วเรื่องขอโทษ ก็คงจะไม่มีให้หรอกนะ .... จริงมั้ย?

“อื้ออ....อื้มม.....” ริมฝีปากที่คลอเคลีย เปลี่ยนมุมไปมาเกือบพาให้ทงเฮเคลิ้มแต่จิตใต้สำนึกยังคงมี ร่างเล็กพยายามดิ้นไปมาประท้วงการกระทำของคนด้านบน นึกถึงพรหมจรรย์ด้านหลังแล้วใจดวงเล็กของทงเฮก็แทบดิ่งลงเหว ตอนที่ฟังซองมินเล่าให้ฟังถึงครั้งแรกระหว่างเจ้าตัวกับคยูฮยอนแล้ว ..โอ้ยย เห็นว่าเดินแทบไม่ได้ สะโพกเคล็ดยอก ต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้ม(เว่อร์ไป) ..ไม่เอานะ ทงเฮไม่อยากมีผัว เขาอยากมีเมียโว้ยยยย.... (มีปั๋วอ่ะคีแล้ว คิกๆ)

ร่างบางยังคงดิ้นสุดชีวิต สุดกำลัง ดิ้นไปดิ้นมา กระโปรงก็ชักจะถลกขึ้นเรื่อยๆ แล้วไอที่แต๊บ (ฝีมือตัวเองเพราะเจอลูกขู่ของเพื่อนทั้งสอง จอมโหด) เอาไว้ก็ราบเรียบอย่างกับของผู้หญิงงั้นแหละ โอ้ววว์ แบบนี้ หมอนั้นก็ยิ่งเข้าใจผิดไปกันใหญ่น่ะสิ...
“อื้อ....” ทงเฮครางฮึ่มอีกครั้ง ก่อนที่คิบอมจะละจูบออกลากลิ้นเลียรอบริมฝีปากบาง

“หยะ..หยุด....อุ๊.....อื้อ...” พออ้าปากจะบอกให้หยุด ลิ้นแฉะๆชื้นน้ำลายก็สอดแทรกเข้ามาทันที รสขมปร่าจากเหล้าที่คิบอมดื่มเข้าไป ส่งผ่านให้ทงเฮ คิบอมครางอย่างชอบอกชอบใจ ในรสชาติหวานซ่านที่ได้รับจาก ในโพรงปากของอีกฝ่าย

“อื้อ....อื้ม......” สติทงเฮเริ่มจะเลอะเลือนเปื้อนเป็นภาพสีขาวโพลนๆ ร่างเล็กพยายามอย่างที่สุดที่จะคอยดึงให้จิตสำนึกของตัวเองกลับคืนมา แต่ดูท่าว่าเรี่ยวแรงที่ขัดขืนมันกำลังอ่อนลง

คิบอมเมื่อเห็นว่าทงเฮเริ่มหยุดดิ้น จึงลากมือลูบไล้ไปตามเรียวแขน ตั้งแต่ข้อมือขึ้นมา จนถึงทรวงอก หยุ่นนิ่ม ที่โตโต๊โต โดยหารู้ไม่ว่านั้นคือ กระดาษทิชชู่ ชายหนุ่มบีบเคล้นหน้าอกปลอม พร้อมขมวดคิ้วมุ่น ด้วยความหยุ่นนุ่มที่ผิดธรรมชาติเกินไป แต่ก็แค่คิดว่า มันคงเหลวมาก เพราะเด็กคนนี้คงเจนโลกมาเยอะ

“อื้อ..อ....อ....” ร่างบางตาโตเริ่มประท้วงอีกครั้ง หลังจากเกือบเคลิ้มไปกับรสจูบที่แลกผ่านปลายลิ้นของกันและกัน เมื่อคิม คิบอมลากมือลูบไล้ช่วงขาอ่อนของเขา และมันกำลังล้วงเข้าไปในกระโปรง ทงเฮดิ้นปัดป่ายแต่ก็อ่อนแรงอ่อนกำลัง กว่าเดิมเพราะความหวานซาบซ่านที่เพิ่งจะเคยรับครั้งแรก ไม่อยากบอกเลยว่า เพิ่งจะเคยทำรักแบบนี้เป็นครั้งแรก อย่างมากทงเฮเคยแค่จูบแบบธรรมดาเสียด้วยสิ (ไม่ใช่ดีพแบบนี้)

คิบอมเคล้นคลึงมือกับเรียวขาด้านในบีบเคล้นกับความเรียบตึงของเรียวขาอ่อนสวย ก่อนจะลากลงมาถอดถุงเท้ายาวจนม้วนไปถึงครึ่งน่อง ก็ใช้นิ้วเท้าช่วยเขี่ยมันจนหลุดออก ขาขาวช่วงน่องที่ถูกแวกขนจนเกลี้ยงเกลาอย่างกับเรียวขาของสาวน้อยที่มีกล้ามนิดๆเพราะคงจะชอบเดินบ่อยๆ ทำให้ความเรียบตึงของเรียวขานั้นน่าดึงดูดเสียจริง

คิบอมละจูบออกมาสูดหอมเข้าที่พวงแก้มใสก่อนจะลามไล้ไปขบเบาๆที่ติ่งหูและขบเม้มไปบนซอกคอระหงหอมกรุ่น
“อ๊ะ...หยะ...” พอได้ยินเสียงประท้วงก็ลากลิ้นกลับไปประกบจูบปิดปากคนด้านล่างอีกครั้ง ยอมรับเลยว่าตาคนนี้เก่งจริงๆ ทงเฮเคลิบเคลิ้มฉุดจิตใต้สำนึกขึ้นมาไม่ไหว ตอนนี้ในหัวมีแต่สีขาวโพลนไปหมดแล้ว

คิบอมสอดมือเข้าไปใต้เสื้อนักเรียนปกกะลาสี ลากผ่านหน้าท้องแบนราบเรียบของทงเฮจนร่างบางสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่าง พอสอดมือลึกเข้าไปก็เอื้อมมือไปปลดตะขอที่ด้านหลัง กระชากเสื้อชั้นในนั้นหลุดออกมานอกเสื้อก็พบว่า

“กระดาษทิชชู่” คิบอมพึมพำมองร่างเล็กที่หลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มก็นึกเอ็นดู ........โธ่..ที่แท้ไม่มีก็อยากมี......

ไม่พูดพร่ำอะไรต่อ คิบอมก็บดคลึงตุ่มไตเล็กบนเนินอกของทงเฮโดยไม่คิดสงสัยอะไรเลยด้วยซ้ำ ริมฝีปากเลื่อนลงจูบซับขบเม้มตามลำคอก่อนจะลากไล้ลิ้นลงมาจนถึงเสื้อนักเรียน มือหนาก็เลื่อนออกจากการบดคลึงเม็ดเล็กๆมาเคล้นคลึงขาอ่อนที่กลมกลึง ลิ้นชื้นแฉะลากเล็มเลียที่ปุ่มเล็กผ่านเสื้อนักเรียนจนเปียกชุ่ม

“อ๊า...มะ......คุณ...อยะ..” ทงเฮไม่รู้จะพูดอะไรความจริงที่ควรจะบอกก็เหมือนจะถูกเสียงครางของตัวเองกลบเกลื่อนไปหมด สติสะตังที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมันทำให้ร่างเล็กๆของทงเฮอยากจะหายไปในอากาศเสียเดี๋ยวนี้ แต่ก็ทำไม่ได้

มือหนาลากวนไปเบื้องหลังทั้งสองข้างบีบคลึงแก้มก้นนิ่มผ่านชั้นในลื่นๆสีอ่อนปากก็บดขยี้ตุ่มเล็กๆอย่างสนุกสนาน ก่อนที่นิ้วชี้ของคิบอมทั้งสองข้างจะเกี่ยวเข้าที่กางเกงในผ้าลื่นลากลงออกมาจนถึงตาตุ่มแล้วก่อนที่เขาจะสลัดมันทิ้งออกไปนอกเตียง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นก่อนจะถลกกระโปงสั้นๆขึ้นไป

“เฮ่ย!!!” คิบอมร้องออกมาพร้อมกับตาโต ภาพเบื้องหน้าที่เห็น คือเส้นไหมนุ่มที่พัน อยู่รอบสะโพกมน ส่วนกลางตัวที่มีน้ำขาวเมือกปริ่มย้อยอยู่ถูกพันธนาการให้ชี้ขึ้นฝืนธรรมชาติ ชายหนุ่มเห็นก็กลืนน้ำลายลงคออึก.....มีเหมือน.....เหมือนของเขาเลย!!

“นี่เธอ...” คิบอมมองไปยังร่างเล็กที่กำลังมองมาทางเขาด้วยใบหน้าแดงจัดเช่นกัน ดวงตาสวยปรือน้ำน่าหลงใหล ทงเฮส่ายหน้าช้าๆก่อนจะเอ่ยออกมา

“ผะ...ผมตั้งใจจะบอกแล้ว แต่คุณไม่ฟัง” ตอบไปด้วยเสียงแหบพร่าเพราะอารมณ์ที่มันคุจากที่คิบอมได้ปลุกเขาเอาไว้และมันก็คงจะจบเสียตอนนี้แล้ว ทงเฮคิด ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

“เมื่อรู้ความจริงแล้ว...ผะ....ผมก็ขอตัว” ทงเฮพยายามพูดออกมาให้เป็นธรรมชาติที่สุด ถึงแม้ว่าภายในร่างกายจะร้อนแทบเป็นเพลิงไฟ ช่วงท้องน้อยก็เหมือนมีผีเสื้อมาบินวน แต่เขาก็ต้องพยายามสงบอารมณ์แล้วออกจากที่นี่ไปให้ได้

แต่ยังไม่ทันจะลุกออกจากเตียงแผ่นหลังก็กระแทกลงกับที่นอนอีกครั้ง พร้อมกับที่ร่างหนามาทาบทับคร่อมตัวเขาเอาไว้

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเธอสักคำ .... อีกอย่าง จะชายหรือ หญิง เรื่องแบบนี้มันก็ได้ทั้งนั้นแหละ” คิม คิบอมตอบ จ้องลึกเข้าไปในตาคู่สวยที่มีประกายวาววับ

“คุณ ... ปล่อยผมนะ ..ผะ...ผมไม่ใช่เกย์นะ” ทงเฮเริ่มขยับตัวดิ้นอีกครั้ง คิบอมจึงกดทับเอาไว้ด้วยสะโพกของตัวเอง และนั้นก็ทำให้ทงเฮหยุดดิ้นในทันที เมื่อสัมผัสเข้ากับส่วนนั้นของคิบอมที่มันดูจะโตดุนดันเนื้อผ้าของกางเกงสแล็ก

“ไม่ใช่เกย์แล้วไง...ฉันก็ทำให้นายเกิดอารมณ์ได้ หรือนายจะปฏิเสธ”
“มะ...มันไม่ใช่ความผิดผม ก็คุณ……” พอจะพูดต่อก็นึกกระดากอาย เพราะก็เหมือนกับย้ำว่า ตนกำลังจะทำหน้าที่ผู้หญิงให้กับบุคคลนิรนามคนนี้ แล้วอย่างนี้น่ะนะ จะบอกว่า...แมนเต็มที่....
“เอาเถอะ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ฉันก็จะไม่ฟังอีก และอย่าคิดว่า จะสั่งให้ฉันหยุดได้” จบคำพูดคิบอมก็ประกบจูบซ้ำเข้าที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง อารมณ์ที่มันสุมอยู่ภายในก็กระเจิดกระเจิงไปมากกว่าเก่า

ที่คั่งค้างเมื่อกี้มันกำลังเริ่มต่อ ... และ จะ สนุกมากกว่าเมื่อกี้นี้อีก ....

......แล้วอย่างนี้ พรุ่งนี้ ทงเฮจะบอกเพื่อนทั้งสองคนว่าอย่างไรดี ......
......แล้วหลังจากวันนี้ เราสองคนจะเป็นอะไร ...แค่ความบังเอิญที่ทำให้มาเป็นคู่นอนกัน หรือ พรุ่งนี้จะทำให้ชีวิตของเราทั้งคู่เปลี่ยนไป.....

“อ๊ะ....มะ....ตรงนั้น อยะ......อย่าจับ” ทงเฮส่ายสะโพกไปมาเมื่อคิบอมถลกกระโปงสั้นๆขึ้นแล้วจับตรงไปที่ส่วนปูดนูนที่ถูกเส้นไหมรัดเอาไว้แน่น

“มันทำให้เธอรู้สึกดีใช่ไหม” ร่างสูงลากนิ้วไปมาตามส่วนนั้น มันเป็นปุ่มๆไปตามแนวเส้นไหม เส้นเอ็นปูดโปนขึ้นจนเห็นชัดเจน ปลายยอดที่เบ่งบานกำลังขืนตัวให้หลุดจากพันธนาการ

“คงทรมานสินะ”
“อื้อ.....อย่า....อยะ...อ๊ะ..” ทงเฮครางกระเส่าส่ายหน้าไปมาเมื่อคิบอม กดขยี้ที่ปลายยอดที่ฉ่ำน้ำ ทำให้ทงเฮสะท้านไปทั่วกาย ร่างบางส่ายหน้าพร้อมเริ่มกะถดตัวหนีแต่ก็ไปไหนไม่ได้เมื่อคิบอมเลื่อนมือมายึดสะโพกเขาไว้

“อยากให้ฉันช่วยให้อิสระมันไหม” คิบอมกระซิบถามใกล้ชิดริมฝีปากแลบลิ้นเลียปากแดงช้ำอย่างสนุกสนาน ...ไม่น่าเชื่อใช่ไหม ว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะมีรสชาติที่หวานหอมขนาดนี้ จนคิบอมนึกอยากแกล้ง..... วันนี้มันอะไรกันแน่เนี้ย พอนึกถึงพนันบ้าๆของเพื่อนแล้วก็อยากหัวเราะ ...ถ้าเจ้าพวกนั้นมันรู้ว่าเด็กที่เคลมมาเป็นผู้ชาย มันจะว่ายังไง

“กะ...แก้มัด....ให้ที” ทงเฮส่ายสะโพกขอร้อง เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆนั้นแหละ ถ้าไม่ให้อิสระกับมัน ส่วนนั้นของเขา คงร้าวระบมแน่ๆ

“บอกชื่อเธอมาสิ”
“ทะ.......ทง..ทงเฮ” ทันทีที่ทงเฮพูดชื่อตัวเองออกมา เส้นไหมที่ตัวเองเป็นคนผูกไว้ก็ขาดสะบั้นด้วยฝีมือของคิบอมสิ่งตื่นตัวก็ผงาดขึ้น รอยที่ถูกเส้นไหมกดทับไว้เป็นรอยแดงช้ำห้อเลือด คิบอมแตะเบาๆตามรอยเหล่านั้นจนทงเฮสะท้าน

“จะ..เจ็บ” ร่างบางร้องออกมาน้ำตาปริ่มอยู่ที่หางตา ไม่น่าเลย เขาไม่น่าทำแบบนั้นเลย ...พนันบ้าๆแบบนี้ คราวหลังจะต้องไม่เกิดขึ้นอีก นอกจากจะถูกทำแบบผู้หญิงแล้ว ยังเจ็บที่ส่วนนั้นอีก (เพราะฮีชอลกับซองมินนั้นแหละ สั่งให้ผูกแบบนั้นทำไมก็ไม่รู้)

“เดี๋ยวก็หาย” คิบอมกระซิบเบาๆข้างใบหูเล็กก่อนจะจับเต็มๆมือที่ส่วนนั้น รูดมันขึ้นลงจนสิ่งนั้นตื่นตัวมากกว่าเดิม เลือดเริ่มไหลเวียนตามปกติจนทงเฮรู้สึกผ่อนคลายความเจ็บลง

“ถอดเสื้อให้ฉันที” คิบอมสั่งเบาๆ ทงเฮก็เอื้อมมือมาปลดกระดุมให้ราวกับว่าเป็นหุ่นที่คอยทำตามคำสั่งเจ้านายโดยไร้การขัดขืนใดๆ

“อ๊ะ......อยะ....อย่าจับแบบนั้น คุณ...ไม่..อื้อออ...” ทงเฮร้องออกมาเมื่อคิบอมไล้นิ้วเล่นกับปลายยอดที่น้ำฉ่ำ ไม่ยอมละออกไปไหน ฝ่ามือนุ่มนิ่มจึงแปะวางเข้าที่หน้าอกกว้าง สาบเสื้อแยกออกจากกัน ก่อนจะไหลหลุดออกจากไหล่กว้างเมื่อคิบมอกระซิบสั่งให้ทงเฮถอดมันออก

ขาเรียวยกขึ้นตั้งกับเตียงปลายนิ้วทั้งสิบจิกเขม็งเกร็งลงกับผ้าปูที่นอน สะโพกส่ายไปมาอย่างเสียวกระสัน มือเล็กยึดไหล่คิบอมไว้แน่นก่อนจะดึงให้ชายหนุ่มลงมาบดเบียดริมฝีปากกับตน

“อื้อ....อ๊ะ........”
“เรียกชื่อฉันสิ .... คิบอม...เรียกให้ดังๆด้วยนะ” คิบอมละจูบมากระซิบข้างใบหูก่อนจะขบเม้มไปทั่วไล้ลามเลียมายังซอกคอหอมกรุ่ม ทงเฮสะท้านสั่นก่อนจะกรีดดังออกมาเป็นชื่อคิบอม เมื่อชายหนุ่มขบเม้มย้ำจนเป็นรอยช้ำ

“คิบอม..........อ๊าาา.........คิบอม” มือที่กอบกุมเริ่มชักเข้าออกมากขึ้นทงเฮที่สติสะตังหลุดลอยไปไกลเกินกู่กลับ สัจจะที่ตั้งไว้ว่าไม่ใช่เกย์ ก็เห็นทีจะต้องกลืนน้ำลายตัวเองกลับคำ เพราะรสชาติที่เพิ่งเคยเจอแบบนี้ มันกรุ่นมากเกินกว่าจะปฏิเสธได้ว่า รู้สึกดีเหลือเกิน...

“อ๊ะ....คิบอม เร็วๆ.....เร็วอีก ผะ..ผม ...อ๊า ดีจัง.........อื้อ” ด้วยความซื่อเกินไปจึงพูดออกมาโดยไม่คิด คงเพราะไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านั้นมันแก่แดดล่ะมั้ง ก็บอกแล้ว ทงเฮเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่ชอบเล่นอะไรแบบพิลึกๆ แต่กับเรื่องอย่างว่า อย่างมากเคยแค่จูบ ไม่ประสีประสาด้วยซ้ำ

“ถ้ารู้สึกดี ก็ร้องออกมาดังๆ เพราะจะเจออะไรที่ดีกว่านั้นอีก” .......และตอนนี้คิบอมก็ปฏิเสธไม่ได้เสียแล้ว ว่าเขาก็เริ่มติดใจในรสชาติความไร้เดียงสาของทงเฮ....พรุ่งนี้ ถ้าจะมีอะไรที่มันเปลี่ยนแปลงไปในชีวิตเขาก็คงจะเป็น ทงเฮนี่แหละ

“อ๊ะ.............ผม....มันจะ.........คิบอม..มัน......อ๊าาาาาา~!!!!!!” สะโพกกระตุกเกร็งก่อนจะฉีดพุ่งน้ำคาวขาวๆออกมาเต็มมือ ทงเฮหอบหายใจถี่หน้าท้องกระเพื่อมขึ้นลงสลับกับแผ่นอกบาง

แต่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ต้องสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง เมื่อคิบอมลากนิ้วผ่านช่องทางด้านหลัง ตาเล็กเบิกกว้างกระถดถอยสะโพกหนีเมื่อนึกถึงยามที่ซองมินเล่าให้เขาฟัง

“อยะ...อย่า ไม่เอา ตรงนั้น”
“ทำไมล่ะ...ทงเฮ เธอจะโกงฉันหรือไง” คิบอมขบเม้มที่ติ่งหูก่อนจะเลยมายังหน้าผากที่เปียกชื้น ขบริมฝีปากบดเบียดกับตุ่มไตที่แข็งชันปูดผ่านเนื้อผ้าเปียกๆ

“อ๊ะ.......มะ...คือ..ตรงนั้นมัน ผมไม่เคย” แต่ดูเหมือนคิบอมจะไม่ฟัง ปากทางที่เริ่มอ่อนนุ่มจากการที่คิบอมบดคลึงให้มันผ่อนคลายรวมทั้งมือที่มันชุ่มไปด้วยน้ำคาวของทงเฮเองก็เริ่มแหย่เข้าไปเป็นการเบิกทาง

“เจ็บ...ผมเจ็บ...หยุดเถอะ...มันต้อง..อ๊ะ ต้องไม่ขยายขนาดนั้นแน่”
“เดี๋ยวก็รู้ ทงเฮ ... อย่าเกร็งนะคนดี” คิบอมจูบซับขมับที่ชุ่มเหงื่อ ก่อนจะเริ่มสอดนิ้วเข้าไปหนึ่งนิ้วมันยังคงฝืดอยู่มากเพราะความที่ทงเฮเกร็งหน้าท้องไว้

“เจ็บ..ผมบอกคุณแล้ว”
“อย่าเกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย.....แบบนั้นแหละ” คิบอมเริ่มขยับเคลื่อนนิ้วชักเข้าชักออกและภายในของทงเฮก็เริ่มหยุ่นขึ้น และตอดรัดนิ้วของเขาแล้ว ชายหนุ่มเพิ่มจากนิ้วเป็นสองนิ้ว ลามเลียริมฝีปากกับริมฝีปากบางไปเรื่อยให้ทงเฮได้ผ่อนคลายมากกว่าเดิม

ผ่านไปสักพัก ภายในก็ดูจะเริ่มพร้อม ทงเฮเองก็ส่ายสะโพกรอรับ กระแทกสะโพกเองบ้างในยามที่คิบอมหยุดนิ้ว
และเมื่อคิบอมชักนิ้วออก ทงเฮก็แทบผวา ปากทางของเขามันเต้นตุบจนตัวเองก็รู้สึก หัวใจเต้นถี่อย่างระทึกหวั่นไหว

คิบอมถอดกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนมันลงไปกองกับพื้น ชายหนุ่มให้ทงเฮเกี่ยวขาไว้ที่เอวของเขาก่อนจะจ่อสิ่งที่ตื่นตัวของตนลากขึ้นลงถูกับปากทางที่เต้นไปมา

“อยะ..อย่าแกล้ง..คิบอม.......มัน...อ๊ะ...”
“มันอะไร ทงเฮ”
“คุณก็รู้.........คุณยัง......คิบอม....ผมทรมาน......อย่ากะ....แกล้ง” ทงเฮร้องออกมาไม่อายปากอย่างคนไม่ประสา ข้างในของเขาต้องการคิบอม มันยังไม่เสร็จ ข้างหน้าก็เริ่มมีปฏิกิริยาโต้ตอบขยายขึ้นมาอีกครั้ง จนมือเล็กอยู่ไม่สุขมาจับต้องของตัวเองแล้วเริ่มชักขึ้นลง คิบอมเห็นดังนั้นก็ยิ้ม และยิ่งยิ้มมากขึ้นเมื่อสะโพกของทงเฮส่ายไปมาจะกดลงมาให้ของเขาเข้าไปข้างในแต่ก็พลาดทุกครา

ชายหนุ่มจึงไม่แกล้งอีกแล้ว พร้อมกับกดดันส่วนนั้นเข้าไป ทันที่ส่วนนั้นของคิบอมจ่ออยู่ปากทางของคนตัวเล็ก ทงเฮก็กดสะโพกลึกทันทีรับเอาของคิบอมเข้าไปทีเดียวจนหมด

“อ๊ะ.......เจ็บ”
“ก็แล้วใครให้กดลงมาแบบนั้นล่ะ” คิบอมพูดก่อนจะเริ่มขยับสะโพก ทงเฮอย่างจะตอบออกไปว่า ไม่รู้นี่นา แต่ก็เก็บเงียบเอาไว้

“อ๊ะ.........อ๊า..รู้สึกดี...ดีจัง....คิบอม กระแทก...แรงๆ อ๊า” นี่ถ้าไม่บอกว่าไม่เคย คิบอมคงคิดว่า ทงเฮเป็นเด็กที่เจนจัดเรื่องแบบนี้ แต่เท่าที่เขาสัมผัสร่างกายของทงเฮก็รู้ว่ายังไม่เคยจริงๆนั้นแหละ แต่คำพูดคำจามันแก่แดดจริงๆ

“คิบอมข้างในมัน.........อ่ะ....เสียว...ผมเสียว..มาก” คิบอมยิ้มบางเบาคำพูดแบบเด็กๆ เด็กจริงๆนั้นแหละทงเฮ

ความเร็วในการกดสะโพกเริ่มเพิ่มมากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ ข้างหน้าของทงเฮมือเล็กๆก็กอบกุมรูดขึ้นลงอย่างสนุกสนาน ทั้งที่เรื่องที่เกิดขึ้น มันไม่ควรเลยด้วยซ้ำ แต่ทงเฮก็ยอมรับล่ะว่า รู้สึกดีมากๆ กับร่างกายของคนๆนี้

“ผมจะ........อ๊ะ....” ทงเฮครางอีกครั้ง พร้อมขบริมฝีปากล่างไว้แน่น
กระโปรงตัวเล็กจิ๋วที่สวมมากระเพื่อมเปิดขึ้นลงตามแรงโยกของสะโพก แกนกายที่เสียดสีกับผนังร้อนรุ่มภายในที่ตอดรัดของทงเฮ กำลังใกล้ดำเนินมาถึงที่สุดของมันแล้ว

“ทงเฮ...ข้างในเธอร้อน จนฉัน.....อื้ม....”
“ผมก็จะ.....จะ....คิ......คิบอม .... มัน....”

ทั้งคู่เร่งจังหวะเร็วมากกว่าเดิม เสียงครางประสานไปกับเสียงเตียงที่มันเอี๊ยดอ๊าดลั่นห้องร่างกายทั้งคู่กระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยออกมา

“อ๊า!!!!!!!”
.............
..........................

คิบอมล้มพับไปกับเตียงหลังจากเสร็จสิ้นการร่วมรักทงเฮหอบน้อยๆก่อนจะพยายามลุกขึ้นจากเตียงก็เจ็บปลาบไปทั่วสะโพก

“จะไปไหนน่ะ” คิบอมจับข้อมือบางไว้ทันก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่งทันที
“ผมก็จะ...กลับบ้านน่ะสิ”
“ทั้งอย่างนี้น่ะนะ ฉันไม่ให้กลับหรอก” คิบอมว่าพลางสวมกอดเข้าที่ด้านหลังของทงเฮ ร่างบางพยายามจะดิ้นแต่ก็กลัวกระเทือนถึงสะโพกจึงนั่งเฉย

“ทำไม” เสียงแผ่วเบาถามออกมาพร้อมกับน้ำตาที่มันเริ่มไหลริน .....เรื่องบ้าแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน......
“ฉันจะไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้นแหละ ทงเฮ....ฉันชักติดใจเธอแล้วนะ” คิบอมพูดออกมาตามที่ใจคิด ทงเฮได้ยินก็ถึงกับตาโต

“มันก็แค่เซ็กส์...ผมมีบ้าน มีแม่ มีพี่มีน้องที่ต้องกลับไป..คุณอย่ามาเอาแต่ใจนะ อีกอย่างเราก็ไม่รู้จักกันมาก่อน” ทงเฮพูดไปน้ำตาก็ไหลลงมากกว่าเดิม.....หมดแล้วพรมห์จรรย์ด้านหลัง .... ความเป็นผู้ชายที่เคยมี ตอนนี้กลายเป็น....เฮ้อ......เขาจะไปพูดชอบกับผู้หญิงคนไหนได้อีกกัน

ไม่อยากบอกว่า เขาเองก็...........ติดใจในรสชาติแบบนั้นแล้วด้วยสิ.......แต่บอกไม่ได้หรอก (เวร- -)

“มันไม่ใช่แค่เซ็กส์ ทงเฮ....เรามาลองคบกันดูไหม แล้วพัฒนาไปเรื่อยๆ ฉันสัญญาว่า มันจะไม่ใช่แค่เซ็กส์แน่ๆ”
“ผม...ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เกย์” ทงเฮพูดไปแก้มก็แดงไป ทำไมต้องเขินนะ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขาร้องไห้เพื่ออะไรกันล่ะเนี้ย .......ดีใจ หรือ เสียใจ ...อย่างไหนมากกว่ากัน

“ฉันเองก็ไม่ใช่ ....แต่ กับเธอ ทำไมมันถึงหยุดไม่ได้ก็ไม่รู้สิ....คงเพราะ ฉันเกิดมาเพื่อเรียนรู้กับความรักอย่างนี้กับเธอมั้ง.....ว่ายังไงทงเฮ” คิบอมถามก่อนจะเริ่มลามไล้ซอกคอกรุ่นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้เขาถึงต้องการขึ้นมาอีกแล้ว

“อ๊ะ....อย่าสิ คุณ.......” ทงเฮร้องห้ามแต่คอขาวกลับเงยรับเสียอย่างนั้น
“งันก็ตอบมาสิ....ได้ไหม” ทงเฮเงียบสักพักก่อนจะพะยักหน้ารับ ......ช่วยไม่ได้สินะ.......

“อื้อ..........ตะ...ตกลง..อ๊ะ” ไม่ทันตั้งตัวแผ่นหลังบางก็ราบลงนอนกับเตียงอีกครั้ง

...............................
..........................................
(วันเสาร์)
เช้าวันใหม่มาเยือนด้วยความว่องไว (ในความจริงก็สายมากแล้ว) แต่ร่างที่นอนกอดกันบนเตียงอันคับแคบยังคงหลับใหล ส่วนนั้นของคิบอมยังคงคาอยู่ โดยที่ทงเฮอยู่ด้านบนและนอนซบบนอกกว้างของคิบอม (ทำไปได้เว้ย _ _lli )

ออดดดดดดดดดดดดดดดดดด.....

แต่แล้วเสียงออดที่มันดังขึ้นก็ทำให้ร่างที่อยู่ข้างใต้เริ่มงัวเงียตื่นอย่างหัวเสีย ........ใครว่ะ........
พอลืมตาตื่นขึ้นก็เห็นร่างบางยังนอนซบอยู่บนอกเมื่อคืน ทำกันจนหลับ คนตัวเล็กก็ช่างน่ารัก คิบอมล่ะไม่อยากถอดมันออกตอนนี้เลย แล้วความคิดพิเลนๆของคิบอมก็ผุดขึ้นมาในสมอง

ชายหนุ่มพยายามยันตัวขึ้นนั่งในขณะที่ยังสอดใส่ในตัวทงเฮอยู่ (จะบ้าตาย มันทำกันได้ =o=)
“อื้อ..” เสียงอือในลำคอของทงเฮดังขึ้นคิบอมหยุดเคลื่อนไหว และร่างบางก็ยังคงนอนหลับต่อไป ...ขี้เซาเสียด้วย...
..........

ชายหนุ่มค่อยๆประคองอุ้มร่างเล็กให้แนบชิดกับตัว ขาเล็กๆก็รีบเกี่ยวเข้าที่เอวของชายหนุ่มแน่นทั้งที่ยังหลับอยู่ คาดว่าคงจะฝันถึงอะไรสักอย่าง ....เพราะเสียงเล็กครางอื้ออึง น้อยๆ.....

คิบอมพันผ้าห่มคลุมตัวไปอย่างกับผี เดินไปถึงประตูด้วยความลำบากแต่ก็ระทึกใจ เพราะส่วนนั้นของเขามันเสียดสีไปกับช่องทางด้านในทุกครั้งที่ก้าวเท้า ชายหนุ่มเปิดประตูก่อนจะเบี่ยงตัวหลบอยู่ด้านในยื่นมาแต่หน้า

“มีอะไรหรือครับ” คิบอมมองคนมาใหม่ที่กดออดหน้าห้องเขางงๆ ใบหน้าสวยราวผู้หญิงของใครบางคนปรากฏอยู่ที่หน้าห้อง
“เอ่อ...ขอโทษที่รบกวนนะครับ คือผมและน้องสาวเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ใหม่เมื่อกลางดึก คิม ฮีชอล ยินดีที่ได้รู้จักครับ” คนหน้าหวานคนนั้นกล่าวทักก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น เมื่อรู้สึกเหมือนคลับคล้ายคลับคลา เคยเห็นหน้านายคนนี้ที่ไหนสักแห่ง

“แล้วนี่ก็ผักดองฝีมือน้องของผมแต่พอดีว่าเธอกลับไปเยี่ยมแม่ ก็เลยไม่อยู่มาทักทายด้วย เอ่อ..ไม่ทราบว่าคุณ.....” คิบอมยังไม่ได้รับผักดองในมือของฮีชอล เพราะไม่สามารถนั้นเอง กลัวทงเฮหล่น

"คิม คิบอมครับ” แล้วดูเหมือนว่าบทสนทนาที่มันดังอยู่หน้าห้องจะทำให้คนขี้เซาในอ้อมกอดคิบอมรู้สึกรำคาญ
“อื้อ......เสียงอะไรเนี้ย หนวกหูจริง” ทงเฮพูดขึ้นพลางงัวเงีย มือข้างหนึ่งเกาะอยู่ที่ไหล่คิบอมอีกข้างก็ขยี้ตาตัวเอง

กับคนนอกห้องพอได้ยินเสียงของบุคคลที่สามก็รู้สึกคุ้นๆหู เสียงคล้ายๆ.....
“ตื่นแล้วหรอ ทงเฮ” คิบอมพูดขึ้นมองคนที่อยู่ในอ้อมกอด

“อ่ะ.....คิบอม ทำไม” ตาโตทันทีที่เห็นสภาพตัวเองถูกพันเป็นมัมมี่แล้วลอยอยู่เหนือพื้น ขาเกี่ยวที่เอวคิบอม แล้วยังด้านหลังก็มีของคิบอมคาอยู่ !!

“ทะ.......ทงเฮ... ลี ทงเฮ เฮ้ย!!!!” ฮีชอลรีบสอดตัวเข้ามาในห้องทันทีเมื่อนึกออกแล้วว่าเคยเห็นหน้าหมอนี่ที่ไหน และพอเข้ามาถึงก็แทบลมจับ นั้นเพื่อนเขา กับ คนข้างห้อง

“ทงเฮ!!!”
“ฮีชอล!!!”

“รู้จักกันด้วยหรอเนี้ย......” คิบอมงงในที มองหน้าทงเฮที่ซีดเป็นไก่ต้ม อ้าปากค้าง พร้อมกับสลับมองฮีชอลที่อ้าปากพะงาบๆ ชี้ไปที่หน้าทงเฮ สลับมองกับอีกคน

และแล้วหลังจากที่ทั้งทงเฮและคิบอมอาบน้ำเรียบร้อย เรื่องทุกอย่างก็ถูกเล่าโดยตัดตอนบ้างไม่ตัดตอนบ้าง (แต่สุดท้ายก็เล่าออกมาเป็นความจริงทั้งหมด) ฮีชอลนั่งฟังก็พะยักหน้าไปมาทำความเข้าใจ ในเรื่องของทงเฮและคิบอมมาลงเอยกันแบบนี้ และคิบอมก็เล่าไปเรื่อยถึงเรื่องที่พนัน และผลสรุป

“ที่แท้...ก็เพราะเรื่องพนันแท้ๆเลย แล้วนี่ นายจะกลับบ้านไหมอ่ะทงเฮะ ถ้าไม่กลับก็ดีได้อยู่เป็นเพื่อนเรา”
“ไม่รู้สิ.......แต่เมื่อวานนายหนีกลับมาก่อนได้ไงอ่ะ” ทงเฮเริ่มขึ้นเสียงใส่ฮีชอล จนคนสวยต้องรีบแก้ต่างให้ตัวเองทันที

“ก็ยายฮีบอนน่ะแหละ มันโทรมาบอกเอาซะค่ำว่าหาห้องพักใหม่ได้แล้วฉันเลยรีบกลับอ่ะดิ นี่อย่าโกรธกันเลยน้าๆ อย่างน้อย นายก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนกะเขาบ้าง จริงม่ะ เออ เดี๋ยวมาแป้บ ไปโทรบอกซองมินก่อนดีกว่า” ทันทีที่ฮีชอลเดินออกไปนอกห้อง ก็สวนกับกองคาราวานมหาชนที่เสียงดังมาแต่ไกล พุ่งตรงมาในห้องของคิบอมทันที (เนื่องจากประตูมันเปิดอ้าซ่า)

“เฮ้ย............ไอบอม เป็นไงบ้างว่ะเพื่อน” ทุกคนที่เข้ามามองหน้าร่างเล็กๆที่นั่งอยู่ข้างคิบอมก่อน และประโยคนั้นเป็นของเยซอง
“อย่าบอกนะเว้ยว่าเด็กคนนั้น....ผู้ชายหรอกหรอว่ะ” ฮยอกเจพูดขึ้น ทำให้ทงเฮหน้าแดงกล่ำ ....ก็ผู้ชายอ่ะดิ......
“เออ....ตอนนี้เป็นแฟนกันแล้วด้วย” ว่าแล้วคิบอมก็เลยกอดเข้าที่เอวบาง แล้วเพื่อนๆทั้งสามตัว เอ้ย คนก็ร้องฮิ้ววววว ออกมา

“งั้นแบบนี้กูก็ไม่ต้องเสียค่าข้าวให้มึงเด๊ะ” คิบอมยักไหล่ทำไม่สนใจ แต่ทว่า...
“เสียดิว่ะ ก็มึงไม่ได้บอกว่า เด็กผู้หญิงหรือผู้ชายนี่หว่า บอกแค่ว่า มีอะจึ๋ยๆได้ ก็กินข้าวฟรี” แล้วก็ตามด้วยเสียงหัวเราะของคิบอม ร่างบางตีเพี๊ยะเข้าที่อกคิบอมหนึ่งครั้ง หน้าแดงกล่ำ

“ว่าแต่ชื่อไรล่ะเนี้ย” ซีวอนถาม ก่อนที่สายตาจะมองตามคนๆหนึ่งที่เข้ามานั่งตรงข้ามทงเฮ
“ทงเฮอีกเดี๋ยวซองมินจะมานะ....แล้วนี่ เพื่อนๆของคิบอมหรอ ..เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมชื่อ คิม ฮีชอล” ฮีชอลยิ้มให้กับคนทั้งสาม และดูเหมือนว่า บุคคลที่จ้องฮีชอลอยู่นานจะย้ายตัวมานั่งข้างฮีชอลทันที

“เอ่อ...ชื่อฮีชอลหรอครับ..มีแฟนหรือยังเอ๋ย???” ซีวอนรุกฆาต ทำให้เพื่อนๆทั้งเยซอง และ ฮยอกเจ ตบหัวไปทันที โดยมีฮีชอลหัวเราะขำ

คิบอมพอเห็นแบบนั้นก็คว้าทงเฮออกนอกวงสนทนาตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ โดยที่(คิดว่า)ไม่มีใครสนใจ
“มีอะไรหรือ คิบอม” ทงเฮถามทันที่ที่คิบอมลากเขาเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูลงกลอน

“คือ ทงเฮ....คิบอมอยากรักทงเฮอีกแล้วอ่ะ” คิบอมพูดก่อนจะเริ่มพรมจูบไปทั่วหน้าทงเฮ ร่างเล็กยิ้มขำ ไม่คิดว่าคิบอมที่เพิ่งจะรู้จักกับเขาได้แค่วันเดียว และบอกว่าติดใจเนี้ย .... จะเป็นเอามากถึงขนาดนี้

“แล้วอีกอย่าง กระโปรงเมื่อวานทงเฮใส่แล้ววาบหวิวดี วันหลัง คิบอมจะซื้อมาให้ใส่หลายๆตัวเลยนะ บอมชอบ”
“บ้า....ลามกที่สุด...อ๊ะคิบอม อย่าสิ.....ตรงนั้นยังระบมอยู่เลย” ทงเฮพูดเสียงแหบพร่า (ความอายน่ะมีบ้างมั้ย พวกแก??)

“งั้นเบาๆก็คงได้สินะ” แล้วเสียงตีเพี๊ยะเบาๆที่แขนก็ดังขึ้นหนึ่งที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยเสียงคราง
“อ๊า.........คิบอม ดี...จัง อื้อ........คิ บอม....”
“....คิ.....คิ บอมม...มัน.......ซีดด.....สุด...ยอด......อ๊า”

ภายนอกห้อง ณ หน้าประตูห้องน้ำ

“ชู่ว์ เบาๆนะเว้ยพวกมึง...ซีด..ไอบอมแมร่งโคตรๆเลยว่ะ ขนาดเพื่อนๆอยู่ในห้อง”
“จริงเว้ย แต่กรูว่า ทงเฮเองก็ใช่ย่อยว่ะ”
“นี่ๆ ฮีชอลครับ อยากทำแบบนั้นบ้างไหม”
“บ้า!! .....ทงเฮนี่ทำไรไม่อายเลยอ่ะ” ฮีชอลหน้าแดง ก่อนจะมีมือเล็กๆมาสะกิดที่ไหล่มน

“ฟังไรกันอ่ะ” เสียงนั้นไม่ใช่ใครบุคคลที่ 5 อย่างซองมินนั้นเอง
“ชู่ววว์” ทั้งห้าคนหันมาจุ๊นิ้วให้เงียบๆ ก่อนที่ซองมินจะเข้าไปร่วมวงด้วยคน


“อ๊า...คิบอม ....เร็วๆ กว่านี้.....อ๊ะ...ร้อนจัง”
“ทะ.....ทง...เฮ....ข้างใน..มันรัดแน่นเชียว.....”
“ของคิบอมก็ร้อน....ร้อนมาก กลืนกิน....ผะ...ผม ทั้งตัวเลย....”

“สงสัยเราต้องโทรเรียกคยูฮยอนแล้วล่ะ ฮีชอล” ซองมินกระซิบเบาๆที่หูเพื่อนรัก ก่อนจะเดินออกนอกห้องจิ้มไปยังเบอร์คนรักทันที

โห.....อะไรจะปานนั้นหนอ..



THE END…..