*Short Fiction*
Crossword Love X
*Kibum x Donghae*
Rate : NC - 18



ร่างบางใบหน้าสวยเดินกลับจากโรงเรียนกวดวิชาชื่อดัง ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม รอยยิ้มกว้างฉีกออกมาพอๆกับดวงตาที่ดูเป็นประกาย เขาเป็นนักเรียนเตรียมสอบคนหนึ่งที่หวังอย่างยิ่งว่า การกวดวิชาในช่วงปลายสัปดาห์ก่อนการสอบนี้ จะช่วยให้คะแนนของเขาดีขึ้นมาบ้าง

โดยเฉพาะ ...

วิชาภาษาอังกฤษ วิชาที่คนๆนี้ อ่อนแอยิ่งนัก

และเมื่อถูกซักถามมากความเข้า ร่างบางคนนี้ก็จะวีนแตก แหกปากดังๆ ด้วยอารมณ์หงุดหงิด .... ก็มันใช่ภาษาบ้านเกิดฉันที่ไหนเหล่า!!! .....

แต่ตอนนี้ ความคิดเหล่านั้น มันสลายไปกับอากาศในเมฆหมอกเสียแล้ว ในสมองเล็กๆนั้นมีเพียงสิ่งเดียวคือ ... การชนะ ......

ชนะในสิ่งที่ตนได้รับการดูถูกมา จากเพื่อนของพี่ชาย ..... นาย คิม คิบอม .....

เขาจำได้ดี ว่านายคนนี้ ทนงในเรื่องอังกฤษ เสียเต็มประดา ทำมาอวดโว ว่าเก่งภาษาอังกฤษแค่ไหน แล้วยังมีหน้ามาดูถูกเขาอีกด้วยซ้ำ ...

...... คนอย่างนายน่ะ ต่อให้สิบปี ก็พูดไม่ได้หรอก ภาษาอังกฤษ .....

คิดแล้วมันก็เจ็บใจ ให้ตายเขาก็ต้องชนะคำสบประมาทนั้น ... เขารู้ตัวเขาเองดี สมองอันปราดเปรื่องฉลาดล้ำลึกในทุกๆด้านนะ มันจะเรียนรู้ภาษาอังกฤษ ได้เร็วอย่างแน่นอน

ไม่อยากจะโม้เลยนะ ว่าตอนนี้ เขาน่ะ นับเลขได้ถึง 20 แล้วนะ เก่งใช่ไหมล่ะ?

ไม่อยากจะโม้อีกเหมือนกัน วันนี้ที่เรียนกวดวิชาน่ะ อาจารย์ต่างชาติที่เป็นเจ้าของการสอน ก็ถามประโยคพื้นๆที่แสนง่าย แล้วเขาก็ตอบได้สะด้วย เพื่อนๆในห้อง หัวเราะชอบใจในความเก่งของเขา เป็นที่น่าชื่นชมใช่ไหม?

How are you?
I don’t cry.


เก่งสุดยอดไปเลยล่ะ .....
และตอนนี้ เขากำลังนำความรู้ที่สร่างสมจากบทเรียนต่างๆ มาเพื่อลบคำสบประมาทของไอตี๋บ้านั้น ...

ในมือเล็กที่ถือถุงกระดาษอยู่ กำแน่นด้วยความตื่นเต้น มุมปากยักยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงสีหน้าของนายคิม คิบอมผู้นั้น ยามเมื่อเขาได้ประกาศก้องว่าตน กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาอังกฤษ มันคงสะใจน่าดูพิลึก


ปิ๊งป๊องๆ....


นิ้วเล็กๆจิ้มลงที่ออดหน้าห้องๆหนึ่ง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกกว้าง ต้อนรับเขา ....

“อ่าว เจ้าตัวเล็ก ลมอะไรพัดให้มาล่ะ” ร่างสูงสมส่วนยืนพิงกรอบประตูพร้อมกอดอก สายตาคมๆนั้นส่งมาให้ เจ้าตัวเล็ก ที่เขาเรียก ... แววตาล้อเล่นนั้น มันน่าจิ้มให้บอดนัก...

เจ้าตัวเล็ก .... คำนี้ ค่อนคอดอยู่ในหัวใจ ปากล่างต้องยื่นง้ำล้ำเส้น ด้วยความไม่พอใจ เขาไม่ใช่เด็กๆที่จะมาเรียกแบบนั้นสะหน่อย

“ลี ทงเฮ ...หัดเรียกไว้สะบ้างนะ ชื่อเขาออกจะเพราะ” ทงเฮว่าพลางดันตัวเองเข้าห้องไป ทั้งที่เจ้าของเขายังไม่ทันได้เชื้อเชิญ

คิบอมได้แต่ยักไหล่ ก่อนจะปิดประตูห้องและเดินตามเข้าไป ...

“แล้วนี่มีธุระอะไรละ ทงเฮ” ถามขึ้น เมื่อทงเฮกำลังนั่งลงที่ โซฟา กลางห้อง หน้าโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดกลาง ชายหนุ่มจึงพาตัวเองไปนั่งลงที่ฝั่งตรงกันข้าม

“เล่นเกมกัน”

“หือ?” คิบอมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย มองดูกิริยาอาการของทงเฮต่อไปเรื่อยๆ

ทงเฮรีบร้อนหยิบเอาของในถุงออกมาวางตรงหน้า พาให้คิบอมมองเจ้าสิ่งนั้น สลับกับมองใบหน้าของทงเฮ
เจ้าตัวเล็กนั้น เอนหลังพิงพนัก ก่อนจะไขว้ห้างและ กอดอก ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเพียงนิด ก่อนที่ปากบางๆจะขยับเอ่ยมันออกมา

“ต่อศัพท์”
“Crossword” คิบอมเอ่ยมันขึ้นพร้อมกันในที .....

รู้ไหม ว่ามันทำให้ทงเฮหน้าชาไปซีก ... ไอหมอนี่ หยามกันตั้งแต่เกมไม่เริ่ม เลยหรือไง ?

“ใช่ คอสเวิร์ด มาเล่นกัน”
“เพื่ออะไร?” คิบอมถามอย่างนึกสงสัยจริงๆ ทงเฮจึงได้แต่แค่นยิ้ม ก่อนจะตอบคำถาม

“เพื่อให้นาย ถอนคำพูดที่เคยสบประมาทฉันเอาไว้ ........ นายคงจะจำได้นะ ไอตี๋บ้า”

มันรู้สึกเหมือนคิ้วซ้ายของคิบอมกระตุกขึ้นนิดๆ ยามได้ยินสรรพนามที่ทงเฮเอื้อนเอ่ยออกมา

“ได้ แต่มันต้องมีกติกา เพิ่มเติมนะ” คิบอมพูด ในขณะที่ คำตอบนั้นของคิบอมที่ว่า...ได้... ทำให้ทงเฮสนใจแต่จะจัดแผ่นเกมตรงหน้า

“หนึ่งเวิร์ด ต่อไม่ได้ ต้องถอดทีละชิ้น” คิบอมกล่าว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก โดยที่ทงเฮไม่ทันได้สังเกต
ใบหูเล็กกระดิกเพียงน้อยๆยามได้ยินประโยคนั้น เงยหน้าสบตาของคิบอม ก่อนจะก้มลงจัดของต่อ

“อืม” พึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มอีก ...
“เริ่มเลยละกัน” ทงเฮเอ่ยบอก และ มือเรียวสวยก็วาง คำศัพท์ตัวแรกลงไป ... คำที่ทงเฮ เพิ่งจะเรียนมา สดๆร้อนๆ เลย

EGG.... ไข่ คำนี้ ทงเฮ จำมันได้....
คิบอมเลิกคิ้วเมื่อเห็นคำศัพท์ที่ทงเฮ เพิ่งจะวางลงไป ทงเฮจึงยิ้มในที คิดว่าคิบอมคงจะต่อไม่ได้ ....

หรือว่าพี่ชายทงเฮจะไม่เคยบอก เลยนะ
คิบอมน่ะ ท็อปอังกฤษ ของชั้นปีเชียว .... เป็นบุคคลที่เป็นตัวแทนแข่งขันเกม คอสเวิร์ดนี้ ชนะเลิศมาแล้ว

พ่วงดีกรีนักเรียนทุนจาก อเมริกาอีก อย่างนี้ไงเหล่า ชายหนุ่มจึงมีมันสมองทางด้านภาษาอังกฤษ ที่ดีเกินมนุษย์มนา ....

GUILTY ทงเฮขมวดคิ้ว คำศัพท์คำนี้มันอะไรกัน ... ลงท้ายด้วยตัว Y เขาจะต่ออะไรล่ะ ...

ใบหน้าสวยงอง้ำ มองไปรอบๆห้อง จนสะดุด เข้าที่สิ่งของสิ่งหนึ่ง .........กล้วย งั้นหรอ? .........

YELLOW คำศัพท์คำนี้ถูกวางลงไปด้วยฝีมือทงเฮอีกตามเคย ... คิบอมยิ้มนิดๆ กับความสามารถของคนตรงหน้า

ดับเบิ้ลยู อย่างนั้นหรอ? คิบอมได้แต่คิดในใจ ..... ถ้าจะทำให้ทงเฮ คิดไม่ออก คงมีวิธีนี้ล่ะมั้ง การซ้ำตัวเดิม .....
ร่างสูงวางคำศัพท์ลงไป อีกตัว จนทงเฮต้องขมวดคิ้ว ด้วยความที่ คิดไม่ออก ....

WINDOW .... อะไรจะไปต่อล่ะ ตัวดับเบิ้ลยู คิดไม่ออกจริงๆนะเนี้ย .....

“ผ่าน” ร่างบางเอ่ยคำๆนี้ออกมา คิบอมจึงได้แต่อมยิ้ม ก่อนจะชี้ไปที่เสื้อเชิ๊ต ที่ทงเฮสวมอยู่ .... แต่ทงเฮกลับเลือกที่จะถอด ถุงเท้า ของตัวเองออกเป็นชิ้นแรก

..........ฉลาดจริงนะ ......... คิบอมได้แต่คิด ...

จะว่าไปแล้ว เจ้าน้องชายของเพื่อนรัก ยุนโฮ มันก็น่ารักน้อยสะที่ไหน .... อย่างนี้แหละที่ทำให้คิบอม ต้องหาเรื่องชวนทะเลาะด้วยบ่อยๆ ........ ยามที่เห็นปากบางๆยื่นออกมา มันอยากจะกัดดูสักที ริมฝีปากนั้นคงนุ่มน่าดู

“งั้นต่อเลยล่ะกัน” คิบอมว่าก่อนจะวางคำศัพท์ลงไป ...... WISH … ทงเฮเอียงคอนิดๆ ในขณะที่คิบอมกำลังจดจ้องทุกอิริยาบทของเขา

ริมฝีปากทั้งบนและร่างถูกขบกันจนแทบเป็นเส้นเดียว ... อยู่ๆ ในใจลึกๆ ก็คิดขึ้นมาเสียกระนั้น ......ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัว ....

แต่ทว่า ..การยอมแพ้ มันไม่ใช่นิสัยของ ลี ทงเฮ คนนี้สักกะหน่อย ... หึๆ

HELP ... ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองคิบอม เมื่อตนสามารถนึกคำศัพท์และต่อคำๆนั้นไปได้ .... คิบอมยิ้มก่อนจะวางตัวต่อไป ที่ทำให้ทงเฮ ขมวดคิ้วหนักกว่าเก่า ....... อะไรอ่ะ?

PENIS..... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคิบอม ฉายออกมาบนใบหน้าเต็มประดา แต่ทงเฮยังคงไม่เข้าใจกับความหมายของรอยยิ้มนั้น ......

อันที่จริง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับกติกาที่แสนล่อลวง ของนายคิม คิบอม มันเป็น การหลอกให้ทงเฮเข้ามาติดกับ กับเกมเดิมพัน ด้วยชีวิต ของความบริสุทธิ์ .... หากทงเฮจะเก่งภาษาอังกฤษ ขึ้นมาสักนิด

คงเข้าใจความหมายของศัพท์แต่ล่ะตัวที่ คิบอม วางมันลงไปบนหน้ากระดาน ....

ความผิด ที่ หน้าต่าง (มัน) ปรารถนา น้องชาย(ฉัน) ..... ให้ตายเหอะ!! นี่ถ้าทงเฮรู้เข้า เขาจะมีสีหน้ายังไงกันนะ ^___^
.
.
.
เวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมง ตอนนี้ทั้งตัวทงเฮเหลือเพียง เสื้อ และ กางเกง ... เพราะเข็มขัดตัวเก่ง ถูกถอดออกไปแล้ว ทั้งยังถุงเท้าทั้งสองข้าง ก็ถูกถอดออกไปแล้วเช่นกัน

และตอนนี้ มันกำลังทำให้ทงเฮจนตรอกอยู่ที่คำว่า ...... PHENIX ... คิดแล้วคิดอีก จนคิ้วมันขมวดเข้าหากัน จนป่วนไปหมด ทงเฮก็ยังคงคิดไม่ออก

เขารู้สึกเสียหน้ามากๆ ที่ต้องตะโกนคำว่า ผ่าน เป็นครั้งที่ 4 ...

“เหลือแค่ 3 ชิ้นเท่านั้น ทงเฮ” ทงเฮฮึดฮัด ก่อนจะจำยอม ถอดเสื้อตัวดีออกจากร่างไป เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนสีชมพูกระจ่างตา ..... สายตาของคิบอม จ้องมองจนทงเฮรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

....... มองแบบนั้น ฆ่ากันให้ตายไปเลยเถอะ ........

ใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยนึกอายสายตาของคนตรงหน้า จะจ้องอีกนานไหม?? คือสิ่งทงเฮอยากจะถามออกไป หากแต่ปากมันหนักอึ้ง ในคอมันฝืดน้ำลาย ไม่สามารถมีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ร่างบางนั่งขยับตัวยุกยิก ก่อน จะเชิดหน้า ขึ้นนิดๆ มองคิบอม
“ไม่ต่อสักทีล่ะ” คิบอม ยิ้มอีกครั้ง .... และยิ้มครั้งนี้มันให้ทงเฮใจเต้นแรง อย่างไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง

ร่างสูงจัดการวางคำศัพท์คำต่อไป X-RAY ..... เป็นคำหากินที่ทงเฮ คิดไม่ถึง แต่ที่ทงเฮต้องเลิกคิ้วอีกครั้ง
เพราะไอตัวปัญหาที่มันลงท้ายในครั้งนี้น่ะสิ ....

รู้สึกข้างในมันร้อนๆหนาวๆอย่างไรไม่รู้ ทงเฮกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดสุดๆ มือเล็กยกขึ้นมาปาดเหงื่อจากหน้าผาก .... ทำยังไงดี มันคิดไม่ออกแล้วนะ .......

“ผ่าน” เป็นอีกครั้งที่ทงเฮต้องจำใจพูดคำๆนี้ออกมา คิบอม เลิกคิ้ว หัวเราะในลำคอ จนทงเฮต้องมองค้อนอย่างเลี่ยงไม่ได้ .......... หาเรื่องใส่ตัวจริงๆนั้นแหละ ........

ทงเฮปรายตามองหน้าคิบอม ก็พบว่า สายตาคมกำลังจับมาที่กางเกงของเขา ......... น้ำลายที่มันหนืดฝืดคออยู่แล้ว ต้องจำกลืนมันลงไปอีกรอบ

“ไม่เอาแล้ว ไม่อยากเล่น พอๆ ...ฉันจะกลับบ้าน” ทงเฮพูดขึ้น ตอนนี้ยังไงๆ ก็ขอเอาแต่ใจตัวเองก่อน ........เรื่องอะไรจะถอดกางเกงออกล่ะ ......... แต่คิบอม ก็ยังคงเป็นคิบอม ที่สามารถทำให้ทงเฮ หันมาเล่นเกมกับเขาอีกได้

“นายยอมแพ้? ... อย่างนั้นหรอ? สมแล้วล่ะ ที่ทงเฮ จะเป็นชื่อของคนไม่เอาไหน” ร่างสูงพิงพนักโซฟา มองทงเฮอย่างเหยียดๆ จนเจ้าตัวเลือดขึ้นหน้า บอกแล้วไง ทงเฮน่ะ ไม่ใช่ไอพวกขี้แพ้ .........ยิ่งโดนพูดจาถากถางถึงเพียงนี้ มีหรือ ที่เขาจะไม่นึกอยากตอบโต้อะไร .........

เจ็บใจ ชะมัด...!!

“โอเค ฉันจะเล่นต่อ”
“ตามกติกา”

ร่างบางลุกขึ้นยืน ก่อนจะจำใจ ถอดกางเกงยีนส์ออก ........ น่าอายไหมล่ะ? ............

แล้วตอนนี้ อากาศที่มันเคยดี กลับทั้งร้อนและ หนาว ปรวนแปรอยู่รอบๆตัว ...... ทงเฮเกลียดนัก กับสายตาของคิบอม ที่มันมองเขา เหมือนกำลังลวนลามอยู่ ......

“ต่อสักทีสิ!” ออกแนวบังคับนิดๆ กลบเกลื่อนความอายที่มันสุ่มอยู่ในอก ....... ยังไง เขาก็จะต้องไม่แพ้ ......... ถึงแม้ว่า ทั้งเนื้อทั้งตัว จะเหลือเพียงชั้นใน ที่สวมใส่ปกปิดของสงวนตัวเดียวเพียงเท่านั้น!

คำศัพท์ตัวถัดมาถูกวางลง บนหน้ากระดาน .......... ทงเฮมองเจ้าตัวนั้น ก่อนที่มือขาวๆ จะวางลงไปบ้าง .....

YACHT …….. TEN…..เปรียบเทียบเอาแล้วกัน คำศัพท์ของเจ้าตัวเล็ก กับ ผู้ปราดเปรื่องที่ผ่านสมรภูมิมานักต่อนัก ... เห็นชัดๆ ว่าต่างกันเพียงไหน? .......

“ผ่าน” อยู่ๆ คิบอม ก็พูดคำๆนี้ขึ้นมา พาให้ทงเฮต้องฉีกยิ้มกว้าง ....เอาแล้วๆ ถ้าเป็นอย่างนี้ โอกาสที่เขาชนะ อาจจะมีก็ได้ ......

ร่างบางยิ้มกว้าง มองตัวอักษรที่อยู่ตัวสุดท้าย ไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มที่แฝงความหมายของคิบอม เลยแม้แต่น้อย .... พอเงยหน้าขึ้นมา ก็ต้องพบว่า ชายเบื้องหน้าตน มีด้านบนที่เปลือยเปล่า พอเห็นแล้วใบหน้าขาวก็เกิดแดงซ่านขึ้นอีกครั้ง

ไม่ยักกะรู้ ว่าตานี้จะมีหน้าท้องที่เซ็กซี่ได้เพียงนี้ ...
กล้ามอกนิดๆที่ดูแล้ว พอเหมะรับกับไหลมนที่ลาดโค้ง เป็นแนวยาวให้ท่อนแขนล่ำๆ เมื่อคิดว่า ถ้าถูกกอดจากแขนคู่นั้น มันคงจะอบอุ่นมากน่าดู ....

แต่พอมองดูอีกดีๆ ทงเฮกลับพบว่า ที่ลาดไหล่ของคิบอม มีปานแดงเล็กๆ คล้ายรูปหัวใจ ... เห็นแล้ว ก็นึกถึงเมื่อยามนั้น ถ้าหากคิบอม เหนื่อยจัด ปานแดงๆนั่น คงจะแดงชัดขึ้นมามากกว่าเดิม ....

เหมือนนิยาย เรท เอ็กซ์ที่เคยอ่านเจอเลยแหะ ?? .....

ทงเฮสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไป ก่อนจะจดจ้องที่คำศัพท์ตรงหน้าแทน

“ตานาย ... ต่อสะสิ” ถ้าจับน้ำเสียงของคิบอม ดีๆ คงจะรู้ได้ทันที ในน้ำเสียงนั้น แฝงอารมณ์ขันไว้เสียเต็มประดา
มือเรียวเล็กหยิบตัวอักษรขึ้นมาเรียงต่อ จนปรากฏเป็นคำศัพท์อีกคำหนึ่ง

.....NICE ….. รอยยิ้มผุดขึ้นมาอีกครั้ง บนใบหน้าของชายหนุ่ม..

“ผ่าน” เป็นอีกครั้งที่ทงเฮต้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วรอยยิ้มสดใสร่าเริง ก็ปรากฏขึ้นอีกครา...... ถ้าอย่างนี้ โอกาสที่จะชนะ ก็ยิ่งมากกว่าเดิม ........

“นายนี่ ไม่ฉลาดเอาสะเลยนะ คำง่ายๆ ก็ต่อไม่ได้ เหอะ!” นั่นไง ยังปากเสียอีกนะ
ทงเฮ .... ใบหน้าสวยเชิดขึ้น อย่างทนงตน .... เห็นชัดว่าตอนนี้ คนตัวเล็กกำลังคิดว่า เขา เป็นผู้ที่ปราดเปรื่องจริงๆ ....

ไม่ทันคิดเลยใช่ไหมว่า ไอคนตรงหน้ามันมี เล่ห์เหลี่ยมอะไร ซ่อนเอาไว้น่ะ ....

“อืม....เอาคำไหนดี” ในระหว่างที่ทงเฮสอดส่ายสายตามองดูตัวอักษรต่างๆ สลับกับคำศัพท์บนหน้ากระดาน .... คิบอม ก็กำลัง ถอดกางเกงของเขาออก พร้อมนั่งมองร่างบางด้วยรอยยิ้ม ....

ความรู้สึกที่ว่า ชื่มชมในร่างบอบบางของทงเฮ เป็นสิ่งที่ปกปิดอยู่ในหัวใจของคิม คิบอม คนนี้มานานพอควร ...
ตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ากัน เขาก็คิดเพียงว่า .... คนๆนี้ จะต้องเป็นของเขา ผู้เดียว ......

และวันนี้ เมื่อทงเฮเป็นคนมายื่นข้อเสนอเอง มันก็ช่วยไม่ได้ ที่คิบอม จะคิดกักเกน เอากำไรเข้าตัว .... มันเป็นเรื่องที่ ช่วยไม่ได้จริงๆนะ ทงเฮ .....

“นึกออกแล้ว” ทงเฮพูดก่อนจะยิ้มหน้าบาน วางคำศัพท์ลงไป ....

......ELEPHANT ….. คิบอม เกือบจะหลุดขำออกมา เมื่อเห็นคำที่ทงเฮวางลงไป .... ให้ตายสิ ความรู้ระดับประถมต้นจริงๆ .....

เมื่อวางคำศัพท์เสร็จแล้ว ทงเฮก็เงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า ใบหน้าสวยเชิดนิดๆ เหมือนกำลังดูถูกคิบอม อยู่ ... แต่ครั้งนี้ ทงเฮกำลังคิดผิดแล้วล่ะ .....

คิบอม ลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนที่จะขยับปากพูดในสิ่งที่ทงเฮ ต้องตาโต ....

“นายแพ้แล้วล่ะ”

“ได้ไงกัน เกมมันยังไม่จบสักหน่อย”

“มันจบแล้วทงเฮ” ใบหน้าสวยมองกระดาน และ สลับกับมองหน้าคิบอม ......... ก็คิบอม ยังไม่ได้ต่อศัพท์เลยนิ จะจบได้ยังไง ......

ร่างสูงหย่อนก้นลงนั่งข้างๆทงเฮ พาให้คนตัวเล็กกระเทิบหนีอย่างรวดเร็ว ...... มือเรียวขาวของคิบอม จับหยิบตัวอักษรมาวางเป็นคำศัพท์ ที่ทงเฮ ต่อไม่ได้แน่นอน....... เพราะมันเป็น ตัวที่ทงเฮ พูดว่า.....ผ่าน .... เมื่อเจอมัน คิดหนักเมื่อเห็นตัวนี้.... ...... ทำให้คิบอม รู้ว่า ตัวใดที่ทงเฮไม่สามารถต่อได้บ้าง ยังไงล่ะ .....

TANTIVY (การควบม้าด้วยความรวดเร็ว)… พอเห็นคำนั้น ตัว Y ที่มันลอยเต็มๆตา ก็พาให้ปากค้าง อย่างช่วยไม่ได้ ..... ใช่แล้ว ตัวนี้ที่ทงเฮ บอกปัดมัน .....

อย่างนี้ เท่ากับว่า ทงเฮวางกับดักให้ตัวเอง อย่างนั่นใช่ไหม?

“นายขี้โกงๆ ..... ก็รู้ว่าตัวนี้ฉันต่อไม่ได้ ยังลงท้ายมันอีก” ร่างบางหันไปทุบอกคิบอม แรงๆ แต่กลับถูกรวบมือเอาไว้ ....

รู้สึกว่าตอนนี้ ทงเฮจะเพิ่งรู้ตัว ว่าเขากำลังถูกคิบอม กักขังเอาไว้ .....

“แพ้ ก็ต้องยอมรับว่าแพ้สิ เด็กดื้อ...” ทงเฮก้มหน้าลงมองเพียงอกแกร่งของคิบอม ... ใบหน้าสวยเริ่มเรื่อสีขึ้นมาอีกครา ... แล้วทำไม หัวใจต้องเต้นแรงแบบนี้กันด้วยเล่า !! ไม่ยุติธรรมเลย ...

อยู่ๆ เจ้าตัวเล็กก็ถูกอุ้มขึ้นจากโซฟา .... ใบหน้าสวยมองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง

“จะทำบ้าอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ....ไอบ้า บอกให้ปล่อยไงเหล่า” ถึงปากจะร้องบอกให้ปล่อย แต่มือกับยึดมั่น คล้องแขนอยู่รอบลำคอของคิบอม .... ก็คนมันกลัวตกไง....

“เงียบเถอะน่า....ในเมื่อนายไม่ยอมถอด ฉันจะถอดให้เอง” ...... ใบหน้าสวยแดงจัดทันทีที่ได้ยินคำพูดของคิบอม ....
ร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ไม่รู้ว่าบรรยากาศพาไปหรืออย่างไร ทงเฮจึงไม่สามารถต่อต้านสิ่งที่คิบอม กำลังจะทำในอีกไม่กี่นาที ... ถึงแม้จะไม่รู้ ว่าคิบอม ต้องการอะไรกันแน่ ... แต่ในใจมันกลับร้องว่า ถ้าเป็นคิบอม คงไม่มีอะไรที่เลวร้าย หรอก ....

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ยอมให้คนนี้ ถูกเนื้อต้องตัว ทั้งที่ไม่เคยมีใครสามารหลอกล่อทงเฮได้ถึงเพียงนี้ .... มันเพราะอะไรกัน? ...

หรือเป็นเพราะ ลึกๆแล้ว ทงเฮเองก็เรียกร้องคิบอม เช่นกัน ....

“รู้ไหม ถ้าหากวันนี้ นายไม่มาที่นี้ เรื่องแบบนี้ ยังไงซักวันมันก็ต้องเกิดขึ้น”

“พะ....เพราะอะไร ”

“เพราะว่าฉัน ชอบเธอ ....ชอบตั้งแต่เจอครั้งแรก หลงใหลเธอตั้งแต่วันนั้น ...และคิดที่อยากจะครอบครองเธอเพียงคนเดียว”

“คิบอม ” เอ่ยได้เพียงนี้จริงๆ ในหัวอื้ออึงไปหมด ... นี่คิบอม รักเขาอย่างนั้นหรอกหรอ ...แล้วตัวเขาล่ะ ....

ทงเฮไม่จำเป็นที่จะต้องคิดอะไรมากมาย.... ถ้าตอบว่าไม่ ก็ควรผลักไสเขาไปไม่ใช่หรือ? .....แต่นี้ ทงเฮกำลังยอมคิบอม ทุกอย่าง ... ยอมในสิ่งที่ คิบอม กำลังต้องการ ...

“ฉันก็ ชอบคิบอม ” เพียงคำพูดที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยเหตุผล ทุกอย่างรายล้อมด้วยแสงสว่างชมพูอ่อน ...

ริมฝีปากที่คิดอยากตีตราจอง บัดนี้ คิบอม กำลังได้ลิ้มลองความหอมหวานของมัน ... กลีบปากของทงเฮ นุ่ม จนยากที่จะละออกมา ....

มือหนาเลื่อนไปตามส่วนโค้งของทงเฮ ลากผ่านขอบชั้นใน พันธะสุดท้ายที่จะหลุดออก .... นิ้วชี้เกี่ยวเข้าที่ขอบกางเกง ก่อนจะลากมันออกจากสะโพกมน ซึ่งทงเฮก็จำยอมยกสะโพกขึ้น มอบความสะดวกแก่คิบอม

“รู้ใช่ไหม? ว่ามันจะไม่จบง่ายๆน่ะ” คิบอม กระซิบเข้าที่ข้างหูของทงเฮ ขบเบาๆก่อนจะกดจูบที่หลังใบหูเล็กๆนั่น ... ลิ้นอุ่นลากผ่านลำคอสวย ที่ใบหน้าเรียวเงยรับกับการกระทำ ..... เสียงครางงึมงำอยู่ในลำคอ ...

“อื้อ~” ทั้งจมูกและปากของคิบอม ทำหน้าที่ประสานกันไปด้วยดี


ความรุ่มร้อนที่มันสะสมกันภายในร่างกาย พาให้สิ่งสำคัญตื่นตัวขึ้น ..... คิบอม ถอดกางเกงของตัวเองออกตั้งแต่เมื่อไร่ ทงเฮไม่ทันรู้ด้วยซ้ำ รู้แต่เพียงว่า ตอนนี้ ใบหน้าของคิบอม กำลังเลื่อนต่ำลง ลิ้นอุ่นของคิบอม กำลังลากผ่านอยู่บนหน้าท้องของเขา

มันคอยจะหดเกร็งเมื่อยามคิบอม ขบย้ำลงไปจนเกิดรอยแดง ... และภายในท้องกำลังปั่นป่วน เมื่อคิบอม ลากลิ้นลงต่ำกว่าเดิม ....... ใกล้กับจุดกลางลำตัว .... ลิ้นร้อนกวัดวนรอบฐานด้านนอก พาให้ทงเฮสะดุ้ง แอ่นสะโพกขึ้นอย่างลืมตัว .....
..
“อื้อ....คิบอม ....อยะ....อย่าแกล้งกัน” ชายหนุ่มนึกขันเมื่อได้ยินคำพูดของทงเฮ ..... ริมฝีปากครอบครองเอาแก่นกายที่ตื่นชูชันต่อสายตาของคิบอม จนคับในปาก .... ลิ้นซุกซนกวาดไปทั่ว วนรอบยอดดอกที่บานสะพรั่ง พาให้แก่นกายของทงเฮต้องหลุบหายเข้าไปในปากของคิบอม มากขึ้น เมื่อเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ....แอ่นสะโพกหนักกว่าเดิม

ปลายนิ้วเท้าจิกลงที่เตียงนุ่ม ยามที่คิบอม รูดเข้ารูดออกให้เนื้ออ่อนของทงเฮ สั่นระริกภายในปากคิบอม

“อื้อ..คิบอม ............คิบอม ......อึ๊~” ปากล่างถูกขบเม้มกัดจนแทบช้ำ อดทนต่อสิ่งที่กำลังจะปะทุ ..... ใบหน้าส่ายไปมา พร้อมกับนิ้วเท้าที่จิกลงหนักกว่าเดิม ..... นิ้วมือสอดเข้าหากลุ่มผมหนาๆของคิบอม จิกมันเอาไว้ เพื่อกลั้นอารมณ์

แต่คิบอม ก็เหมือนกลั่นแกล้ง .... เร่งจังหวะรูดเข้าออกให้เร็วขึ้น แถมบางครายังทำให้เสียวเล่นด้วยการปล่อยให้ฟันผมถากโดนผิวเนื้อสักเล็กน้อย .... ยิ่งโดนขบเบาๆที่ยอด ทงเฮก็ต้องสะดุ้งสุดตัว ...และหมดซึ่งความอดทน

“อ๊า~~~!!!~” เสียงหอบหนักๆดังจากร่างบอบบางที่นอนหายใจแรงๆ .... ความสุขทะลักล้นอยู่เต็มปากของคิบอม ... แต่ชายหนุ่มก็เลือกที่จะกลืนมันลงไป ....

“ความสุขจริงๆ จะเริ่มตรงนี้แล้วนะ ทงเฮ” ......

ร่างบางลืมตาขึ้นมองก่อนใบหน้าของคิบอม ก่อนจะหลับตาลงเมื่อรับรู้ว่าคิบอม กำลังลากลิ้นผ่านไปตามปากทางด้านหลัง ..... ที่มีน้ำรักของทงเฮไหลเยิ้มอยู่ทั่ว มอบความชุ่มช่ำให้แก่คิบอม เป็นอย่างดี .....

เรียวลิ้นอุ่นหยอกล้อกับปากทางด้านหลัง ทงเฮได้แต่ส่ายสะโพกไปมา กับการกระทำของคิบอม ..... ขาเรียวถูกแยกกว้าง ยกขึ้นพาดไหล่ ของคิบอม เอาไว้ ....
คิบอม เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยที่กำลังหลับตาแน่น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อคม .... ใบหน้าที่โชกเหงื่อ และแดงจัดของทงเฮยามนี้ ช่างสวยงามยิ่งนัก .....

“ทงเฮ” คิบอม เรียกชื่อของทงเฮเบาๆ พาให้เจ้าตัวลืมตาขึ้นช้าๆ ....

“เป็นของฉันนะ”

“อืม” .....
.
.
.

ไม่มีการเปิดทางใดๆ ให้กับการสอดใส่ความเป็นชายของคิบอม ร่างบางกัดริมฝีปากแน่น เมื่อ
คิบอม พยายามดุนดันเจ้าสิ่งนั้นเข้ามา ถึงจะมีน้ำรักช่วยให้สะดวกขึ้น แต่มันก็ยังคงน้อยเกินไป ....เพราะของของคิบอม ใช่ว่าจะเล็กสะที่ไหนกัน ....

“คิ...คิบอม …….. อึ๊ ....เ...จ็บ.......อื้อ” น้ำตามันไหลออกมาเป็นทาง แต่ไม่ใช่เพราะเสียใจ มันกลับเป็นความเปรมปรีเสียมากกว่า ......

คิบอม สูดลมหายใจครั้งหนึ่ง ก่อนจะดันเจ้าน้องชายเข้าไปในตัวทงเฮจนสุด ...

“อึ๊!!.....” เมื่อเข้าไปได้แล้ว ก็ค้างไว้เพื่อให้ภายในของทงเฮเคยชิน แต่ถ้ามันไม่บีบรัดกระตุ้นคิบอม อย่างนี้ คิบอม คงไม่จำเป็นต้องกดกลั้นใจตัวเองให้ทำความรุนแรงถึงขนาดนี้หรอก ...

“รู้ไหม ฉันต้องการนายมาก ...แต่ฉันก็อยากจะถนอมนาย ทงเฮ” ...... ริมฝีปากที่มันกระซิบอยู่ใกล้ๆ บรรจงจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมา .... ทงเฮลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มรับ ....

“ฉันเชื่อใจคิบอม นะ” เพียงแค่นั้น เหมือนเป็นใบเบิกทาง .... คิบอม ยิ้มกว้าง ก่อนจะขัยบตัวเนิบนาบ ค่อยๆ ปรับระดับความเร็วไปเรื่อยๆ ....

ข้างในของทงเฮ รู้สึกดีเป็นที่สุด มันตอบรับคิบอม น้อยเป็นอย่างดี ....

เสียงครางที่สอดประสานไปพร้อมกับเสียงเตียงที่ดังเอี๊ยดอ๊าด.......

“อื้อ.........คิบอม ............อึ๊........อา~~...”

“ทงเฮ....ดี..............ดีที่สุด........อืมมมม อือ...”

ความสุขที่สองคนร่วมกันสร้าง ถึงแม้การเริ่มต้น จะมาจากความต้องการเอาชนะของบางคน ...แต่บทสรุปของเกมครั้งนี้ ....ไม่มีใครแพ้ และไม่มีใครชนะ ......

หากแต่เป็นคำว่า เสมอกัน ....

เพราะทั้งสองคน ต่างแพ้ใจ ของกันและกัน ....


“อื้อ คิบอม ...........มัน .........มัน........” เมื่อร่างสูงควบจังหวะเร็วเข้า ภายในที่ตอดรัดเสี่ยวซ่านกระตุ้นให้อารมณ์ของคิบอม กำลังปะทุ พร้อมๆกับด้านหน้าของทงเฮ ที่มือเรียวเล็กรูดมันเข้าออกเช่นกัน ....


“อื้อ............อื้อ...” เสียงครางกำลังจะมาถึงที่สุดแล้ว .... คิบอม กระแทกตัวอีกครั้ง และครั้งนี้ น้ำรักของคิบอม ก็พวยพุ่งเข้าสู่ร่างของทงเฮจนหมด พร้อมกับของทงเฮที่รินรดหน้าท้องของคิบอม

“อ๊า!!!!!” สองเสียงที่มันสอดประสานกัน พาร่างของคิบอม ล้มลงด้านข้างของทงเฮ

ชายหนุ่มกอดร่างเล็กๆเอาไว้แนบกาย .... สองสายตาที่หลับสนิทเมื่อครู่ ลืมขึ้นประสานกัน ..... พร้อมรอยยิ้มที่มอบให้แก่กันและกัน .....

ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหาอีกครั้ง จูบแผ่วเบา ปลอบโยน ....

“รักนายนะ ทงเฮ”
“ฉันก็รัก คิบอม ”


และวันนี้ เวลานี้ สิ่งที่เรียกว่าความรัก ก่อกำเนิดขึ้นภายในห้องกว้างๆ ของ หนุ่มมหาลัย อย่างคิม คิบอม .... คนที่หยิบยื่นความรู้สึกนี้ให้ก่อตัวขึ้น ลี ทงเฮ ... นักเรียนเตรียมสอบที่คิดทนงตัวเองเสมอ ...

หากแต่คราวนี้ เห็นทีจะต้องยอมสยบลง เพราะเสือ มาเจอกับเสือ .... ก็ต้องย่อมมีเสือตัวเดียวที่จะชนะ ...
แต่คำว่าชนะ กับไม่เกิดกับเสือสองตัวนี้ .... มันกลับกลายเป็น

ความรัก ต่างหากล่ะ .....


Crossword Love X

END ….

สักนิด....

คนอ่าน – อ่าว..... จบแล้วหรอค่ะ
ผู้แต่ง – ใช่ค่ะ ....จบเลยดีกว่านะ เราไม่อยากรบกวนใคร
คนอ่าน – รบกวน อะไรหรือค่ะ .....ไม่เข้าใจ
ผู้แต่ง – แหม....คุณคนอ่าน ลองมองดูสิค่ะ ตรงนั้นน่ะ เขาทำอะไรกัน
คนอ่าน – (หันไปมองตามมือของ ผู้แต่ง)


..... “อื้อ............ คิบอม ...ไม่เอาน่ะ เพลียแล้ว”
“ได้ไงกัน ทงเฮ.....ไหนบอกว่าจะยอมฉันยังไง อย่าลืมนะ นายแพ้” .....

“อื้อ.............คิบอม .....อ๊ะ......อย่าสิ.....”

........
“อีกรอบเถอะนะ จ้ะ!” ..........


ผู้แต่ง – เราอย่าไปรบกวนเขาเลยนะค่ะ ^____^



THE END…..