:: Couple – X::

*-----------------*

Kibum x Donghae
Rate :: NC - 18 (ขั้นรุนแรง)


นานมาแล้วที่โลกของเรายังมีวัฒนาการเชื่องช้าด้านเทคโนโลยี ความล้ำสมัยในยุคนี้เป็นเรื่องที่คนในสมัยก่อนคาดคิดไม่ถึง .... ยุคที่มนุษย์ไม่รู้จักการใช้แก๊สหุงต้ม แทน ฟืนสุมไฟ ใช้โทรศัพท์ แทนโทรเลข ใช้รถยนต์ แทน เกวียนเทียมม้า ......

แต่มันจะมีประโยชน์อะไรกับการรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ของยุคสมัยที่ล้าหลังนั่น ....

ประวัติศาสตร์ ยังไงก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงได้แล้ว จุดเริ่มต้น ณ วันนี้ต่างหากที่มันเริ่มเปลี่ยนแปลงไป .....

และไม่ใช่สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ เวลานี้ด้วย ไม่มีใครเขาจะสนใจวิชาประวัติศาสตร์ที่อาจารย์ร่างท้วมเตี้ย กำลังยืนสอน หรือ อธิบาย หรือ บรรยาย หรือจะเข้าใจง่ายๆว่า อ่านให้ฟัง ..... เขาสอนอยู่หรอก


....... คืนนี้ เจอกันที่ห้องนะ ...... ลายมือหวัดๆ กับกระดาษที่ถูกขย้ำเป็นก้อนกลมๆ ลอยมาตรงหน้าของร่างเล็กที่กำลังเท้าคางอย่างเซ็งๆ

......... กี่โมงล่ะ ...... และมือขยุกขยิกที่เขียนตอบกลับไป

คนสองคนที่กำลังเข้าสู่โลกแห่งการสนทนา ผูกขาดเป็นโลกส่วนตัวของตัวเอง ... ร่างสูงที่นั่งชิดริมหน้าต่าง ยิ้มรับ พร้อมขยิบตาเป็นการบอกใบ้ .... กับอีกคนที่นั่งอยู่ท้ายห้อง พะยักหน้าหงึกหงัก ให้รู้ว่า เข้าใจๆ

“คิม คิบอม... ไหนเธอลองอธิบายให้ฉันฟังสิว่า ในยุคที่มนุษย์ไม่มีภาษาเป็นของตัวเอง เขาสื่อสารกันได้อย่างไร” อยู่ๆ อาจารย์ร่างท้วม ก็เรียกชายร่างสูงที่นั่งชิดริมหน้าต่าง

คิบอม ... หรือ คิม คิบอม(เต็มยศ) ที่จะอาจารย์เอ่ยเรียกเมื่อสักครู่นี้ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ... ชายหนุ่มเกาหัวแก้เก้อ นิดๆ ก่อนจะตอบออกไป

“เอ่อ.... พวกเขาก็ร้อง แบ้ๆๆๆๆ ใส่กัน และ ทำท่าทางประหลาดๆ นะครับ” .....

“...................................”

.
.
.
“เมื่อยไหมคิบอม” เสียงใสๆ(?)ที่ช่วยให้หัวใจชุ่มช่ำ เอ่ยถาม เมื่อคาบประวัติศาสตร์ที่แสนน่าเบื่อนั่น จบลง

“อย่างมากเลยล่ะ เล่นให้ไปยืนถือถังน้ำ อยู่หน้าห้อง ตั้งครึ่งค่อนชั่วโมง” ... ตอบกลับ พร้อมกับนวดๆ บีบที่หัวไหล่ ทั้งที่ คนตัวเล็กกำลังทายาแก้ปวดให้อยู่

“ว่าแต่ ทงเฮไปได้ใช่ไหม”

“ไปไหนล่ะ” .. แกล้งถามกลับไปงั้นล่ะ ... รู้อยู่แล้วว่าคิบอมหมายถึงอะไร

มือนิ่มๆขาวๆ ของทงเฮนวดคลึงอยู่ที่หัวไหล่ ของชายหนุ่ม พร้อมกับใบหน้าขาวๆเริ่มฝาดเป็นสีชมพูอ่อนๆ

“อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้หน่อยเลยน่า ... ทงเฮ” บนดาดฟ้าที่เงียบสงัดไร้ผู้คนอย่างนี้ จะมีใครมาก้าวก่ายอีกล่ะ
ถึงจะได้ขึ้นชื่อว่า เด็กเกเร เกเรียน (หรือจะเป็น เกย์) ที่โดดเรียน มานั่งจู๋จี๋ ปฐมพยาบาลอยู่บนดาดฟ้าแบบนี้ก็เถอะ .... เหอๆ

“ไม่ได้แกล้งซักหน่อย...... อ๊ะ” หลังจากบ่นพึมพำในลำคอ ก็กลับถูกอีกฝ่ายดึงเข้ามากอดซะเฉยๆ

“อย่าทำตัวน่ารักอย่างนี้ได้ไหม ทงเฮ แค่นี้ฉันก็หลงจนแย่แล้วนะ” เล่นโดนสารภาพความจริงตรงๆแบบนี้ ร่างบางในอ้อมกอดก็ได้แต่ก้มหน้างุดๆ ซ่อนความเขินอาย และใบหน้าที่แดงเป็นมะเขือเทศ ...

คิบอมจะรู้ไหมว่า ยามที่คิบอมเอ่ยปากชม หัวใจของทงเฮมันเต้น ถี่ขนาดไหน ... .

“วันนี้ไปบ้านบอมนะ ถือว่าทงเฮตกลงแล้วด้วย” ....

……..มัดมือชกชัดๆ ............ อยากจะตะโกนใส่หน้าว่าอย่างนั้นนะ แต่ก็ ไม่เอาดีกว่า ..... ด้วยเหตุผลแฝง ที่อยากจะอยู่ในอ้อมกอดของคิบอมนานๆ ต่างหากล่ะ

............. อบอุ่นแบบนี้ ไม่มีอีกแล้ว ..............

“ทงเฮครับ” เสียงอ้อนๆ จากคนแสร้งป่วย เอ่ยขึ้น พร้อมกับ จับคางเรียวให้เงยขึ้น สายตาคมกล้า สบเข้ากับ ตาเรียวงาม ....... จ้องประสานกัน จนต้องกลั้นหายใจ

“รักนายจังนะ” คิบอมเอ่ยแผ่วเบา ชิดริมฝีปาก .......

ปากนุ่มนิ่มเคลื่อนเข้าหากลีบกุหลาบที่เผยอรอไว้อยู่แล้ว .... ปลายลิ้นอุ่นชื้นแตะเบาๆที่กลีบปางบาง ก่อนจะกดจูบลงไป .... ความหอมหวานที่ไม่เคยเสื่อมคลาย

ไม่ว่ายังไง ก็ไม่อาจ จะลืม ได้ ............ ทั้งหอม หวาน ชวนลุ่มหลง ....

ลิ้นอุ่นชื้นยื่นออกมาเกี่ยวกระหวัดตอบรับกัน อยู่ภายใน ..... ดวงตาเรียวสวย พร้อมหลับไปตามรสชาติของจุมพิต แผ่นหลังบอบบางเอนลง กับพื้นดาดฟ้า ......... ยามนี้ แสงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยก้อนเมฆก้อนโต ให้ร่มเงาแก่คนสองคน ที่กำลัง กกกอดกันอยู่

ลมเย็นๆ พัดเอื่อยเชื่อย เหมือนสร้างบรรยากาศแก่คนสองคน ....

เสื้อนักเรียนของทงเฮกำลัง แวกออก พร้อมกับที่กระดุมถูกปลดออกทีละเม็ด ความสเน่หากำลังเข้าครอบงำ คนสองคน จนยากจะถอยหลังกลับไปได้

“คิบอม ...” เสียงใสเปล่งออกพร้อมกับฝ่ามือเล็กที่ลูบไปทั่วแผ่นหลังของคิบอมสื้อผ้าของทงเฮกำลังหลุดลุ่ยไปตามฝ่ามือใหญ่

“อืม...” พึมพำในลำคอเบาๆ ริมฝีปากคลอเคลียอยู่อยู่ที่แก้มนวลใส
“ไม่รอก่อนหรอ คิบอม” ...

“ทนไม่ไหวแล้ว นะ ทงเฮ อยากรักทงเฮเร็วๆ” ร่างสูงอ้อนวอน ... แล้วคนตัวเล็กจะทำไงได้ล่ะ หน้าแดงกล่ำมากกว่าเดิม ..... น่ะสิ

เสื้อนักเรียนถูกปลดกระดุมออกจนหมดทุกเม็ด พร้อมกับถูกแวกออกกว้าง เผยความขาวใส ของคนใต้ร่าง สวยงาม ที่สุด ลื่น มือ นุ่มเนียน ... ให้ความรู้สึกที่สุดยอดหาใดเปรียบเปรยได้อีกแล้ว

ใบหน้าหล่อคม เลื่อนลงมาซุกไซร้ตามซอกคอ ..... จูบเม้มเบาๆเป็นการบอกความเป็นเจ้าของ

“อ๊ะ......คิบอมบ้า ตรงนั้นมัน.........” แล้วก็เงียบ ไม่กล้าพูดต่อ คิบอมได้แต่ยิ้มรับ ไม่ได้ถามอะไรกลับไป รู้ดีทงเฮ หมายถึงอะไร

........ตรงนั้น มันซ่อนรอยคิสมาร์ก ของคิบอมไม่ได้ น่ะสิ .........

“อื้อ.....” ลิ้นซุกซน ลากวนอยู่รอบตุ่มไตแข็งสีชมพูอ่อนบนอกแบนๆ ของทงเฮ เจ้าตัวถึงกับแอ่นอกให้เมื่อถูกขบเม้มเบาๆ จนรอยแดงเกลื่อนกลาดอยู่รอบๆ อก

ทั้งที่คนด้านบนยังไม่ได้ถอดอาภรณ์ใดๆ ออกเสียด้วยซ้ำ ........ ทงเฮ เองก็รู้ดี วิชาที่คิบอมถนัดที่สุด ก็มีแต่วิชานี้แหละ ............... เพศศึกษา ................. - -

“คิบอม.....คิบอม” ทงเฮ พึมพำ ชื่อของ คิบอมอยู่ซ้ำๆ ปากเรียวสวยเผยอออก ดูช่างเย้ายวนเสียเหลือเกิน

“อ๊ะ” เมื่อมือซุกซนเลื่อนต่ำมาต้องเข้าที่ส่วนกลางลำตัว มันก็ตื่นขึ้น ได้อย่างรวดเร็ว ..... คิบอมยิ้มกรุ่มกริ่ม ดูมีความสุขเสียเหลือเกิน ...... ท่าทางจะลืมอาการปวดเมื่อยที่หัวไหล่ อันเนื่องมาจากการถือถังน้ำนั่นซะแล้ว

“ทงเฮ น่ารักที่สุดเลย” เสียงทุ้มนุ่มลึก กระซิบที่ข้างใบหู ไม่วายแกล้งด้วยการพ่นลมเบาๆ เข้าที่หูอีก ......

“อื้อ........อืมมม” เข็มขัดมันถูกปลดออกเมื่อไหร่ ก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ มือขาวๆของคิบอม กำลังหยอกล้อ ผ่านเนื้อผ้า ชั้นในสีขาว ของทงเฮ อยู่ รอยนูนปูดโปนกลางลำตัว บอกได้ดีเชียวว่า .......... ทงเฮ ต้องการปลดปล่อยในตอนนี้อย่างที่สุด ....... มันตื่นตัวจนคับแน่นไปหมดแล้ว

ลิ้นชื้นๆ ลากไล้ลงมาที่บริเวณท้องน้อย ของทงเฮ ลากวนหยอกล้อให้คนข้างใต้ แอ่นกายขึ้น เนื่องจากความต้องการที่ไม่ได้รับการปลดปล่อย ถาโถมเข้ามาอย่างเสียวซ่าน

“คิบอม...........บ้า..ฮึ่ก..”

”หือ” ........ คิบอมแกล้งอีกครั้งด้วยการเงยหน้าขึ้น ทั้งที่มือหนากำลังเลื่อนกางเกงนักเรียน และ ชั้นในนั้น ลงมาจนถึง ตาตุ่ม

ให้ส่วนที่คับแน่นเมื่อกี้ ผงาดขึ้นต้องกับ แสงแดด ที่เมฆก้อนโต เลื่อนออกไป ............. สวยที่สุดในสายตาของคิบอม

ทงเฮ บิดกายไปมา เมื่อคิบอมกำลัง สะกิดเบาๆที่ส่วยปลายยอดดอกที่ผลิบาน ...

“อยะ....อือ............แกล้ง....”ท่าทางตอนนี้ ช่างยั่วยวน เร้าอารมณ์ของคิบอมให้กระเจิดกระเจิงซะจริงๆ
คิบอมทำตามคำเรียกร้องของคนรักเสมอ รอยยิ้มกระตุกนิดๆที่มุมปาก พร้อมคิ้วโค้งที่ ยักให้ครั้งนึง ก่อนจะทำตามเควสของทงเฮ

ใบหน้าหล่อคม ก้มต่ำ อยู่กลางหว่างขาของร่างข้างใต้ มือข้างหนึ่ง แยกเข่าทงเฮ ออก

อีกข้างคอยประคับประคองฐานเอาไว้มั่น และปากอิ่มกำลัง บรรเลงเพลงเร้า ให้อีกคนได้เสียวกระสันต์ในความรู้สึก

“อ๊ะ....อือ คิบอม................อือ” ขาเรียวแยกออกกว้างอย่างเผลอไผล มือที่เคยจับอยู่ที่เข่าของทงเฮ หลุดออกทันที ...

“คิบอม มัน..............อื้อ~” ทงเฮ ส่ายหน้าไปมา ตามความปรารถนาในร่างกาย

ใบหน้าคอมยังคงเลื่อนเข้าออก ก้มๆเงยๆ อยู่อย่างนั้น ฟันคมขรูดไปมา สะกิดเนื้ออ่อนๆ นั่นอย่างบางเบา รักใคร่ ทะนุถนอม ....

“มัน...........มัน .......อ๊า~!!!!!!!” และมันก็สุดจะทนที่จะอดกลั้น ...

น้ำขาวขุ่น ขจรขจายพวยพุ่งออกมา เต็มปากของคิบอม ร่างสุงกลืนกลิ่นอย่างไม่นึกรังเกียจ พร้อมกับ ก้มลงไล้เลีย ทำความสะอาดให้ ....

“ตาชั้นบ้างนะ” คิบอม กล่าว ทงเฮ หน้าแดงแป๊ดอีกครั้ง แต่แล้ว สิ่งไม่คาดฝัน หรือ จะเรียกว่าโชคร้ายสำหรับคิบอม ก็ว่าได้ ........... ก็มาเยือน

...............ติ๊ง.......ติ้ง..............ติ่ง .........ติ๊ง!!!!!!!!!!!!!!..............

ออด ดัง บ่งบอกสัญญาณ เลิกเรียน เข้าสู่เวลาพักกลางวัน ทงเฮ และคิบอมรีบลุกขึ้น และแต่งกายให้เรียบร้อย ...

ดาดฟ้าที่แสนสงบสุข กำลังจะถูกทำลายด้วยคลื่นมหึมหาของเหล่าคู่รักที่อยากขึ้นมากินอาหารกันสองต่อสอง บนนี้..............

....................เฮ้อ.....................ค้าง เลยเรา ....................

และคิบอมก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้อง ช่วยเหลือตัวเอง ภายในห้องน้ำ ชาย น่าสงสารเสียจริงๆ ...

.
.
.

เย็นวันนี้ คิบอมรู้สึกห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก เขาถูกกักตัวให้ทำเวรห้อง ซะอย่างนั้น เนื่องจากเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หนีเวร ของตัวเองไป ... ร่างสูงจึงได้แต่หงอย เหมือนลูกหมาคอตกแบบนี้ไง

ทงเฮ ตรงดิ่ง กลับบ้านไปทันที เป็นอันว่า คิบอมอดของหวานในวันนี้ไปแล้ว โชคร้ายอะไรของคิบอมนะเนี้ย วันนี้ .. เฮ่อออ ........

“เหนื่อยๆ เหนื่อยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย” ร่างสูงบ่น พร้อมทิ้งตัวลงบนเตียงทันที ...... เหนื่อยจะแย่แล้วนะเนี้ย ..

วันนี้มื้อกลางวันก็ชวดไปอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ ... แล้วตกเย็นมายังซวยซ้ำซวยซ้อน อีก ....... เฮ่อออ ...

ความรัก หนอ ความรัก
ลุ่มหลง หนอ ลุ่มหลง

ทงเฮ ............. อยากรักนายอีก ......................ทนไม่ไหวแล้วนะ ........

เพียงแค่คิดถึง แผ่นอกเปลือยเปล่าของ ทงเฮ คิบอม ก็แทบคลุ้มคลั่ง บวกกับ เมื่อกลางวันต้องช่วยเหลือตัวเองไปอีกยก ทั้งที่ตัวเองได้ปลดปล่อยให้คนรัก แค่นั้น ก็ทำเอาคิบอม แทบคลั่งมากๆ

ชายหนุ่มผลุนผลันเข้าห้องน้ำทันที ........ กำลังจะปลดปล่อย ความปรารถนาอีกสักครั้ง

ถ้าหากว่า ไม่มีเสียง นรก ซึ่งเป็น ออดหน้า ห้องดังขึ้นล่ะ ก็ เขาคงได้ปลดปล่อยความทรมานแล้วล่ะ

“อะไรว่..........หว่า” กำลังจะด่า ก็เสียงตกเปลี่ยนไปอีกคำเลย ........ ก็คนตรงหน้ามัน ทงเฮนี่นา

โอ้ว์ มายก็อดด.................

“ทงเฮ ทำไม............”
“อย่าถามเลยน้า” ..... คนยืนหน้าห้องรีบเข้ามาด้านในทันที ........... ร่างสูงปิดประตู ตามพร้อมกับมองคนตัวเล็ก อย่างไม่อยากเชื่อสายตา

กางเกงขาสั้นที่แนบเนื้ออย่างนั้น .......... เสื้อกล้ามตัวน้อยที่รัดรูป แต่ที่สำคัญ กางเกงจิ๋วๆนั่น ไร้อาภรณ์ที่เป็นชั้นใน กอบให้รูปร่างเห็นอย่างเด่นชัดขนาดนั่น

................ทงเฮ ใส่แบบนี้มา หาคิบอมเนี่ยนะ ...................!!!!!!

“มองอะไรอยู่ล่ะ ตาบ้า!” ด่าไปงั้นแหละ ....... เพียงเพราะว่า เขินน่ะ .......... เพิ่งจะเปลี่ยนชุด ก่อนจะมาเคาะประตูห้องคิบอมเนี่ยแหละ

เพียงเพราะว่า .................


“ทำไม” คิบอมกลืนน้ำลายลงคออย่างเหนียวสุดๆ มือขาวๆ ปาดจมูกไปมา เพราะเลือดที่มันกำลังกระฉูดอยู่นั่น เอง

“เพราะ ........ คิบอม ไอนั่นมัน” นิ้วชี้ยื่นออกไปตรงหน้า คิบอมก้มลงมองตาม ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ

“ก็มันคิดถึงนาย” ทงเฮ หน้าแดงอีกครั้งกับคำพูดนั้น แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันของคิบอม ก็เกิดขึ้นอีก เมื่อ ทงเฮ โถมตัวเข้าหา ........

“เพราะว่าชั้น ...... มาขอโทษคิบอมเมื่อกลางวันน่ะสิ” ชุดเก่าที่ถือมา ถูกโยนแหมะไปที่โซฟาเรียบร้อย

“และตรงนี้ของคิบอม มันก็เรียกร้องแต่ฉัน” ทงเฮ กลั่นแกล้งคิบอมบ้าง แบบที่ตนถูกกระทำเมื่อตอนกลางวัน

..................เจอ ทงเฮ เวอร์ชั่นนี้ เป็นใคร ก็ละลายทั้งนั้น แหละ ..........................

“ทงเฮ ” คิบอมครางชื่อของ คนรักแผ่วเบา ทงเฮ ไม่ได้ใช้มือไล้วนที่ส่วนกลางแล้ว แต่กลับ เบียดเสียดด้วย ส่วนกลางลำตัวของตัวเองแทน

และไม่ทันตั้งตัว ทงเฮ ก็ถูกทาบทับให้มาอยู่ใต้ร่างแทน .....

“ทงเฮ ” คิบอมเรียกชื่อเขาเบาๆ ก่อนจะ จูบปิดปากบางๆ ที่เผยอรอไว้ก่อนแล้ว น้ำหวานช่ำชื่น ภายใน คลอเคลียด้วยลิ้นอุ่นที่เกี่ยวกระหวัดตอบรับกัน

ร่างบางถูกอุ้มให้ลอยขึ้นจากพื้น ทั้งที่ปากยังคงคลอเคลียไม่ห่างจากกัน .......... ขาเรียวยกขึ้นมาเกี่ยวอยู่ที่เอวหนาของคิบอม และร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ...

เสื้อผ้าถูกฉีกทึ่งออกอย่างนึกรำคาญ ........

“คิบอม อื้อ...........คิบอม” ทงเฮ ครางกระเส่าตามแรงอารมณ์ที่ ถาโถมมา ....... และเสื้อผ้าของคิบอม ก็หลุดออกจากร่างกายตามไปเป็นลำดับ .....

“ขอ.............” ทงเฮ กล่าวแผ่วเบา คิบอมเงยหน้าจากการซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอ .... จ้องทงเฮ ด้วยสายตาเป็นคำถาม

ร่างบาง พลิกกายให้ตัวเองมาเป็นฝ่ายคุมเกม ให้คิบอมได้อึ้งกับทงเฮ เวอร์ชั่น ละลายใจ ...

“ขอนะ ........ ให้ฉันทำ เพื่อเป็นการไถ่โทษ” แล้วคิบอมจะปฏิเสธได้หรอ ... ไม่มีทางหรอกที่จะเป็นอย่างนั้น

ชายหนุ่ม นอนราบนิ่ง ปล่อยให้ทงเฮบรรเลงเพลงรักกับร่างกายของตัวเอง ...

ทงเฮ ก้มๆเงยๆ อยู่กับอกกว้างของ คิบอม ขบเม้มให้เกิดรอย แดงจางๆ เกลื่อนกลาดไปทั่ว ...

เลื่อนใบหน้าลงต่ำ มองส่วนใหญ่โตของคิบอมที่มันขยาย ใหญ่อย่างน่ากลัวเชียว .......... ทงเฮ ยังนึกแปลกใจเสียด้วยซ้ำว่าทำไม ตนถึงครอบครองส่วนนั้นของคิบอมได้กัน ........


ปางบางสวย ครอบครองเอาความใหญ่โตของคิบอมเข้าไป แต่ก็ได้แค่เพียงครึ่ง รูดเข้ารูดออก ให้คิบอมส่ายตัวไปมา อย่างเสียวกระสันต์บ้าง ..

“อื้อ.......... ทงเฮ ...........ทงเฮ อื้อ”

“อื้อ ทงเฮ ” ............ อ๊า อื้อ................


“คิบอม” ร่างบางเงยหน้าขึ้นพึมพำชื่อชายหนุ่ม ครั้งหนึ่ง ก่อนจะ ก้มลงไป จัดการกับแก่นกายที่ใกล้ปลดปล่อยของคิบอม

“อื้อ...........อ๊ะ อืมม...........อ๊า!!!!” และ สิ่งนั่น ก็พวยพุ่งออกมา

“แค่กๆ” ด้วยความไม่ค่อยเคยชิน ทำให้ร่างบางสำลักออกมา จนหน้าแดง ....... คิบอมได้แต่ยิ้มกับท่าทางของคนตัวเล็ก ...

ทงเฮ เงยหน้ามองคิบอม เคืองๆ นิดๆ แต่ก็เพียงแค่แป้บเดียว ร่างกายบอบบอง ก็ปีนขึ้นไปนั่งทับบนหน้าท้องแกร่ง ...

“ถึงตาชั้นแล้ว คิบอม” ร่างเล็กกล่าวไป หน้าก็แดงขึ้นเรื่อยๆ

สะโพกมน ยกขึ้น ทั้งที่ยังไม่มีการเบิกทางแต่อย่างใด ......... กดตัวลงช้าๆ รับส่วนกลางลำตัของคิบอมที่มันขยายรออยู่ได้สักพักหลังจากปลดปล่อยไปแล้วรอบหนึ่ง

“อึ๊...” กัดริมฝีปากทนความเจ็บ ก่อนจะกดตัวลงไปอีกครั้ง .......... จนในที่สุด ส่วนหัวของมันก็หลุบเข้าด้านในจนได้ .....

ร่างเล็กหยุดหอบหายใจสักพัก ........ ก่อนจะกัดฟันกดตัวให้จมลง จนสุด ......... เป็นผลให้ปากทางเปิดกว้าง ฉีกออกให้เลือดซึมเพียงนิด แต่ทงเฮ ก็ไม่ได้ ว่าอะไรคิบอม ......... เพราะนี้ ก็คือความต้องการของเขาเหมือนกัน

“อื้อ.................อืมม” เมื่อเริ่มขยับตัว เสียงครางก็เริ่มปลดปล่อยออกมา ตามอารมณ์.

“ทงเฮ.........อ่ะ...อืม” คิบอม จับสะโพกมน เอาไว้ ทงเฮ ยังคงเคลื่อนตัวขึ้นลง อย่างช้าๆ รับส่วนของคิบอมให้มันเคยชินสักหน่อย .........

มือที่ว่าง เลื่อนมาหน้าตัวเอง กอบกุม ของตนเอาไว้เช่นกัน พร้อมรูดเข้าออก .......

“เร็ว อีก...........ทงเฮ ” ทงเฮ กดตัวขึ้นลงเร็วขึ้นตามคำเรียกร้องของคิบอม .......... เคลื่อนไหวเหมือนม้าควบที่กำลังวิ่งเพิ่มแรงไปเรื่อยๆ

“ไม่ไหว ............ อ๊ะ อีก......” คราวนี้ คิบอมช่วยจับสะโพกมน โยกขึ้นลงตามความต้องการของตน.....

“คิบอม......... คิบอม...มมม อ๊า....าาาาาา.............เร็วๆ” เมื่อทงเฮ ปริปากร้องขอเองบ้าง คิบอมจึงเปลี่ยนให้ตัวเองควบคุมแทน ...

ร่างบางถูกพลิกให้นอนราบ ขาเรียวสวยถูกแยกออกว้างเนื่องจากคิบอมจับมันแยกออกจากกัน ....

“อ๊ะ............อ่า อ๊ะ จะไป.......คิบอม”

“ทงเฮ ...............อ๊ะ......ยะ อือ”

“ไม่ไหว.......คิบอม เร็วๆ..............คิบอม” ครางเริ่มไม่เป็นภาษาเต็มทน ........ จนในที่สุด

“คิบอม!!!”
“ทงเฮ !!!”

“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!” ............ แรงทั้งหมด ถาโถมเข้ามาจนสุด ปลดปล่อยออกมาพาเอาทั้งสอง สุขอย่าบอกใครเชียว .........
.
.
.

“รักจัง ทงเฮ ” ร่างสูง จูบขมับ ของคนที่นอนกอดซุกอกตัวเองอยู่

“ฉันก็รักคิบอมเหมือนกันน่ะแหละ” .....

“แล้วนึกยังไงถึงได้ มาหาล่ะเนี่ย” คิบอมถามออกมา ตอนนี้กำลังนอนมองหน้าแดงๆของทงเฮ ...... ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ

“ก็บอกไปแล้วไง ว่ามาขอโทษ” ทงเฮ พึมพำตอบ ...... ก้มหน้าจนแทบชิดอกตัวเอง

“เอ๊???” ....... คิบอมร้องออกมา แต่ที่ร้องน่ะ ก็แค่แกล้งไปงั้นแหละ... คิบอมเป็นคนเข้าใจง่าย นะจะบอกให้ ...

แค่ทงเฮ บอกครั้งแรก ก็รู้แล้วว่าไถ่โทษอะไร ........

“แต่คิบอมยังทำโทษไม่หนำใจเลยนะ ทงเฮ ” ..... คิบอมยิ้มกรุ่มกริ่มอีกแล้ว

“อะไรล่ะ ฉันไม่ได้ทำผิดซะหน่อย แค่มาช่วยต่อที่คิบอมค้างเมื่อกลางวันต่างหากล่ะ” ...อายจะแย่แล้วนะ คิบอมบ้าเอ้ย !!

“ก็นั่นแหละ ........ อีกรอบไม่ได้หรอ ทงเฮ ” เสียงเซ็กซี่กล่าวอยู่ชิดริมหู .... แต่ไม่ทันจะได้คำตอบ คิบอมก็ลุกขึ้น แล้วช้อนตัวทงเฮ ให้ลอยหวือจากเตียง..

“จะพาไปไหนน่ะ”

“ห้องน้ำน่ะสิ ....... เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” คิบอมตอบได้อย่างหน้าไม่อาย ......... ทงเฮ ก้มหน้างุดลงชิดอกกว้างๆอีกครั้ง

“แต่ชั้นต้องการที่ระเบียหน้าห้องนะคิบอม” ...........O_O”

แล้วเสียงไม่คาดฝันก็ลอยมาจากปากทงเฮ .................. สาบานได้เลยว่าคิบอมไม่ได้หูฝาดแต่อย่างใด.....


แล้วอย่างนี้คิบอมควรจัดให้มั้ยน้า????..........(โอ๊ะ.... มันก็แน่นอน สิครับ) =[]=


END……(??)

.
.
.

........ คิบอมต่อไปช่วยเลิก พูด ว่า อีกที ............... จะได้ไหมอ่า .........

………..ทำไมหรอ ................????

(ไม่ต้องขอ เขาก็ให้อยู่แล้วน่ะสิ ถามมาได้ .......... )

O[]O”!!!.......................................................................เอ่อ ......... ทงเฮ



The……..END คับป๋ม ..!!

ปล. ไรเตอร์ล่ะเครียดกับคู่นี้เสียจริงๆ.... โฮกกกกกกกกกกกก _ _lli