AlohaKiHae
11 October 2007, 06:46
…Happy ‘H’ Happy ‘SEX’
By: Aloha
Cast: Kibum x Donghae
HHHHHHHHHHHHHHHHHHH
.
.
.
“อื้อ...อ....ฮะ....ดี อื้ม...คิ...คิบอม” เรือนกายที่ซับเหงื่อประปรายไปทั่วร่างขาวเนื้อเนียนที่อมชมพูระเรื่อจากความร้อนรุ่มภายในเรือนร่างที่กำลังเร้าร้อนไปด้วยแรงอารมณ์ที่ครุกรุ่น
สะโพกมนกลมกลึงกระแทกกระทั้นลงรับความแข็งขึงของคนรักเข้าไปจนลึกถึงจุดกระตุ้นแห่งอารมณ์ราคะในกามารมณ์ ตัวของชายหนุ่มผู้เป็นที่รักเองก็กระแทกดุนดันให้สิ่งนั้นเข้าไปภายในมากขึ้นๆ ส่วนกลางตัวแข็งขึงจนเห็นเส้นเอ็นปูดขึ้นอย่างได้ชัด ภายในของคนรักรุ่มร้อนตอดรัด จนซ่านเสียวไปทั่วทุกอณูและทุกคราที่กระแทกแกนกายเข้าไปทั้งออกและเข้าจนสุดความยาวด้วยความเร็วถี่
“อ่า..ทะ...ทง...เฮ..ของนายมันรัดฉัน...มากๆเลย..รู้ไหม อืม...” คิบอมเองก็ครางครวญด้วยความหฤหรรษ์ในรสรักที่กำลังแลกเปลี่ยนกันไปมา
ทงเฮเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็กดสะโพกให้จมลึกหนักกว่าเก่าเอาใจคนรักสุดขีด ริมฝีปากบางเฉียบคลอเคลียเล้าโลมกับปากอิ่มนุ่มของคิบอมอย่างสนุกสนาน รสชาติความหอมที่แลกเปลี่ยนกันมันซึมซับซาบซ่านไปทั่วกาย
คิบอมใช้มือข้างหนึ่งบีบคลึงเล่นที่บั้นท้ายคนรักอย่างมันมือ พร้อมกับอีกข้างช่วยชักนำให้คนรักไปถึงที่สุดด้วยกันทางด้านหน้ารูดขึ้นลง และยังบดคลึงส่วนปลายด้วยนิ้วหัวแม่มือให้ร่างเล็กได้สั่นสะท้าน บิดส่ายสะโพกอย่างหนักหน่วง ทงเฮละจูบจากคิบอมออกมา เงยหน้าขึ้น กดสะโพกลงหนักๆ ความระทึกจากเสียงเต้นของหัวใจที่ถี่รัวกำลังบอกว่า พวกเขาใกล้ถึงที่สุดแล้ว
“อ่ะ..ฮะ...คิ..คิบอม.....มันจะ..อื้อ...”
สะโพกมนขยับขึ้นลงเร็วๆกว่าเดิม พร้อมกับที่คิบอมก็ช่วยขยับมือและขยับยกแกนกายตัวเองให้กระแทกเข้า เขาเองก็ใกล้แล้วเช่นกัน
“อื้อ...อ่า.....อ่ะ..อ๊า.....คิบอม!!!” น้ำรักรวยรินพุ่งออกมาเลอะทั่วหน้าท้องของคิบอมและตัวเอง และไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของคิบอมก็กระตุกและฉีดน้ำหลั่งรินเข้าภายในกายของทงเฮ
ทั้งคู่หอบหายใจเล็กน้อยก่อนที่ทงเฮจะยกสะโพกออก และล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างพร้อมกับที่คิบอมล้มลงให้ทงเฮได้ซบอิงที่อกกว้างที่กำลังขยับขึ้นลงจากแรงหายใจ
พวกเขาเพิ่งจะเสร็จสิ้นการร่วมรักของกันและกัน คิบอมลูบไล้ไปทั่วแนวโค้งจากเอวบางถึงสะโพกกลมกลึงไปมา ส่วนทงเฮก็ยิ้มหวานให้พร้อมเขี่ยนิ้วเล่นอยู่บนแผงอกของคิบอม ทั้งคู่เงียบอยู่สักพักก่อนที่เสียงนาฬิกาด้านข้างผนัง จะตีก้อง 12 ครั้ง บอกเวลาเที่ยงคืน และทันทีที่เข็มวินาทีเลื่อนไปเป็น เที่ยงคืน 1 วิ ก็เข้าสู่วันใหม่
“สุขสันต์วันเกิดนะ...คิม คิบอมของฉัน” ริมฝีปากอิ่มบางเฉียบของทงเฮเอ่ยขึ้น ก่อนจะจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากของคิบอมแผ่วเบา เมื่อละจูบออกจากกัน ทั้งคู่ก็มอบรอยยิ้มให้แก่กัน รอยยิ้มที่อบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจ สัมผัสได้ถึงความรักเป็นอย่างดี
“ขอบคุณนะ แล้วปีนี้ มีของขวัญอะไรให้ผมล่ะ..” คิบอมถามขึ้น ดวงตารีสวยกระพริบปริบพร้อมกับทำท่านึกคิด ก่อนจะยิ้มหวานให้
“ปีนี้ เรา....ไม่มีอะไรมาให้หรอกนะคิบอม” ทงเฮตอบพลางเขี่ยนิ้วเล่นที่แผงอกกว้างไปมา เหมือนกับกำลังเชื้อชวนอยู่กลายๆด้วยซ้ำ ก่อนจะกล่าวต่อไปกล่าวต่อไป
“เราจะให้....ให้ทุกอย่างของเรากับคิบอม...แต่วันนั้น เราขอเป็นคนคุมเกมนะ” คิบอมจ้องมองคนรักที่กำลังออดอ้อนเขาอยู่กลายๆ แค่คำพูดแบบนี้ ก็พอจะรู้แล้วว่าเพราะอะไร
“ได้ไหมล่ะ คิบอมไม่ยอมตอบสักที....หรือต้องให้เราไปซื้อของขวัญให้เสียเวลา” ดวงตาคู่สวยช้อนมองอย่างเอาแต่ใจนิดๆ คิบอมเห็นดังนั้น ก็กดจูบลงกลางหน้าผากทงเฮอีกครั้งก่อนจะส่งยิ้มละมุนละไมให้
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ทงเฮให้อะไรกับคิบอมก็ได้ทั้งนั้น .. ไม่ต้องเสียเวลาไปซื้อของก็ได้ แค่อยู่กับผมแบบนี้ ก็สุขใจแล้ว” ดวงตาคมสีดำสนิทจ้องมองเรือนกายขาวอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่คนตัวเล็กจะตีเบาๆอย่างขวยเขิน ถึงจะทำเรื่องอย่างว่าจนคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา แต่เค้าก็ยังคงมีความกระเดียกอายอยู่ในตัวเหมือนกันแหละน่า
“แต่อย่าให้เจ็บมากนะ เอาแบบนุ่มนวล” และก็ต่อปากต่อคำได้อย่างน่ารักเสียนี่กระไร ความรักที่ออกมาช่างหวานไปด้วยน้ำตาลทรายเคี่ยว สวยเหมือนดอกไม้ที่กำลังแรกแย้ม และมีกลิ่นหอมละมุนออกมาให้เชยชม ความรักของทั้งคู่ ช่างอวบอวลด้วยแสงอ่อนๆสบายตาเสียจริง
ถึงคิบอมจะต้องพบปะผู้คนมากมาย จนดูเหมือนว่าไม่มีเวลามามอบความสุขให้คนรัก แต่นั้นก็ไม่ทำให้ คิบอมละเลยหน้าที่ของคนรักเลยแม้แต่น้อย ถึงจะกลับดึกมาพบคนรักนอนรออยู่บนโซฟา แต่เขาก็กกกอดมอบรักให้อย่างอ่อนโยนทุกค่ำคืน และโอกาสพิเศษอย่างเช่นวันสำคัญ ชายหนุ่มจะปฏิเสธงานทั้งหมดเพื่อมอบเวลาอันมีค่าให้แก่คนรักแล้วแบบนี้จะไม่ให้ทงเฮหลงใหลกับความใจดีและหัวใจอันรักเดียวของคิม คิบอมได้อย่างไร
คนธรรมดาอย่างเขาที่ถูกดาราดังสุดฮอตอย่างคิม คิบอมมาขอคบด้วยตอนแรกก็คิดว่ามันคงไปไม่รอดหรอก แต่สุดท้ายทุกวันนี้เขาก็มีความสุขดี
“ได้สิ” คิบอมตอบเพียงแผ่วเบาก่อนที่ทงเฮจะซบอิงที่อกกว้าง
“งั้นตอนนี้ เราพักผ่อนเอาแรงก่อนนะ....แล้วพรุ่งนี้คิบอมต้องมีความสุขมากกว่าทุกวันอย่างแน่นอน” ทงเฮพึมพำหลับตาพริ้มบนอกกว้าง โดยที่คิบอมได้ยิ้มรับลูบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนเบาๆ ก่อนจะหลับตาลง และลมหายใจก็เริ่มเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ทั้งคู่เข้าสู่ห้วงนิทราและจมดิ่งสู่โลกแห่งความฝันที่แสนสุขโดยมีสองหัวใจประสานโยงเป็นหนึ่งเดียว
...........................
............................................
เสียงนาฬิกาข้างผนังตีบอกเวลา 10 โมงตรง แสงแดดรำไรในช่วงปลายฤดูหนาวกำลังทอแสงระยิบระยับผ่านม่านสีขาวบางเบาเข้ามา ร่างเล็กที่อยู่ภายในอ้อมกอดเริ่มขยับตัวไปมา เปลือกตาบางกำลังขยับลืมขึ้น ตอบรับแสงอาทิตย์อ่อนๆยามสาย
“อื้ม...”เสียงครางหึมเบาๆในลำคอ พร้อมกับที่ดวงตาสวยลืมขึ้นให้เห็นประกายวาวในดวงตาคู่สวย
“คิบอม ตื่นได้แล้ว” คนตัวเล็กกระซิบชิดริมฝีปากชายหนุ่ม ก่อนจะกดจูบลงไปบางเบาเป็นมอร์นิ่งคิส ก่อนที่ร่างกายกำยำจะเริ่มขยับตัวและลืมตาตื่นขึ้นในที่สุด คิม คิบอม ยิ้มรับคนรักก่อนจะกดจูบไปที่ปากบางเบาๆ
“มอร์นิ่ง” เขาพึมพำก่อนที่จะอุ้มคนรักออกจากเตียงมุ่งสู่ห้องน้ำ
เวลาผ่านไปราวๆเกือบชั่วโมง คิบอมกำลังนั่งประจำที่โซฟาด้านหน้าโทรทัศน์ไขว้ห้างจิบกาแฟไปพลางรอคนตัวเล็กที่ยังไม่ได้ออกจากห้องแต่งตัวเสียที พอกำลังจะหันไปเรียก ร่างบอบบางก็ออกมาจากห้องเสียก่อน
“ใส่แค่นั้นไม่กลัวหนาวหรือไง” คำว่าแค่นั้นของคิบอม ก็คือเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์สีซีดเอวต่ำ ที่มีเข็มขัดหัวกะโหลกสายหนังสีน้ำตาลเข้มคาดไว้ ภายในเสื้อเชิ้ตแขนยาวยังมีเสื้อตัวในเป็นเสื้อกล้ามสีชานม
“แค่คิดว่าจะต้องทำอะไรบ้าง เราก็ไม่กลัวหนาวแล้วล่ะคิบอม” ปากช่างพูดนั้นหัวเราะเบาๆ ทำให้คิบอมถึงกับเลิกคิ้ว แต่ถึงทำแบบนั้น จะให้ความอบอุ่นมันก็ใช่อยู่ แต่ถ้าเปลือยท่ามกลางความหนาวก็จะเป็นหวัดง่ายๆไม่ใช่หรืออย่างไร เพียงแค่คิดเช่นนั้น คิบอมก็เดินไปหยิบเอาเสื้อกันหนาวติดมือมาด้วย
“กันไว้จะดีกว่านะ” คิบอมพูด ทงเฮยิ้มหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเดินไปที่กระเป๋าแล้วเอาบางอย่างที่ติดมือมาหย่อนลงกระเป๋า หนังสีดำ คิบอมมองตามและสายตาทันเห็นอะไรที่ร่างบางหย่อนลงกระเป๋า
“จะเอานั่นไปทำอะไรน่ะ” คิบอมเอ่ยถาม วันนี้ดูทงเฮร่าเริงมาก ก็แน่อยู่แล้วล่ะ วันเกิดของคนรักทั้งทีนี่นะ แต่ดูเหมือนว่ายัยหมวยของเขาจะแก่แดดมากขึ้นทุกวัน หรือเขาจะสอนดีเกินไป
“เอาไว้เพิ่มความสนุก” พูดพร้อมกับรอยยิ้มที่คิบอมดูแล้วมันช่างเหลือร้ายจริงๆ ท่าทางแฟนเขาคงคิดอะไรแผงๆอีกเป็นแน่ และที่คิดนั้นก็คงจะส่งผลให้จิตใจของคิบอมมันสั่นระริกด้วยความอยากรู้เสียเหลือเกิน
........................
..................................
ทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถแวนคันหรูที่ติดฟิล์มกรองแสงสีดำสนิทจนภายนอกมองเข้ามาไม่เห็น รถแวนคันหรูขับเรียบไปตามทาง ก่อนจะมุ่งตรงไปสู่เส้นทางสาย xxxxx คิบอมบอกว่า อยากจะขึ้นชิงช้าสวรรค์ที่นั้น แล้วมองดูน้ำทะเลยามค่ำคืนที่สวยงาม คิบอมก็ทำตาม ...
แต่ระหว่างทางจะต้องแวะนั้นแวะนี่ตามแต่ทงเฮจะสั่งให้หยุด (วันเกิดใครกันแน่ฟ่ะ??)
“อ่ะคิบอม.....ตรงนั้นน่ะ เลี้ยวเข้าไปก่อน” ตรงนั้นที่ว่า คือทางลาดชันลงไปสู่พงพนารีสีเขียวขจี ที่ดูเหมือนจะเป็นที่ที่ทางการจัดไว้ให้เป็นสวนสาธารณะ
“เข้าไปลึกๆเลยนะ” ทงเฮยังคงสั่งเหมือนเคย คิบอมก็ขับตรงลงไป ลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงที่จอดรถที่จัดเตรียมไว้ให้ และทงเฮก็สั่งให้คิบอมหยุดรถในมุมอับมุมหนึ่ง เพราะถ้ามองไปรอบๆลานจอดรถช่วงนั้น จะพบว่ามีรถประปรายที่เข้ามาจอดอยู่ คิบอมกำลังจะดับเครื่อง แต่ทงเฮกลับหยุดมือไว้ก่อน
“ไม่ได้จะลงนะ แต่ถ้าคิบอมจะดับเครื่องก็ได้นะ ลดมลภาวะทางอากาศ” แค่คำพูดที่ออกจากริมฝีปากบางคิบอมก็รู้ทันทีว่าทงเฮหมายถึงอะไร
“คิบอมมองดีๆนะ.....ของขวัญชิ้นที่ 1” ทงเฮพูดขึ้นทำให้คิบอมดับเครื่องรถและปรับที่นั่งให้เอนลงเล็กน้อย พร้อมกับเอี้ยวตัวพิงทางประตูและมองคนรักเต็มตา
ทงเฮเอนเบาะที่นั่งลงจนสุด ก่อนจะเอื้อมหยิบกระเป๋าตัวเอง และหยิบเอาของในนั้น สิ่งนั้น คือไวท์เบเตอร์ อันหนึ่ง ที่มีรีโมทแยกออกจากกัน ไวท์เบเตอร์รูปไข่สีขาวถูกวางลงที่หน้ารถ พร้อมกับรีโมทไร้สายที่ไว้คอนโทรลเจ้าไข่ใบเล็ก ทงเฮลองกดปุ่มคอนโทรลดูว่าความเร็วที่ไข่ใบเล็กมันสั่นสะเทือนเป็นเช่นไร
คิบอมเห็นก็ยิ้มขำกับความน่ารักของคนรัก ทงเฮตะวัดตามองคนรักก่อนจะพูดให้คิบอมถึงกับหุบปากเสียสนิท
“ดูดีๆล่ะ แล้วคิบอมจะหัวเราะไม่ออก” ร่างเล็กบอก ก่อนจะปลดเข็มขัดและรังดุมกางเกงยีนสีซีดก่อนจะร่นกางเกงลงไปกองอยู่ที่พื้น
คิบอมมองเรือนกายเบื้องล่างของคนรักพร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง เพิ่งจะเห็นชั้นในที่คนรักใส่ แบบนี้มัน...ยั่วกันเห็นๆ...... คิบอมคิดพลางมองส่วนนั้นของทงเฮที่เพิ่งจะโผล่พ้นจาก จีสตริงตัวจิ๋วที่วันนี้ทงเฮเลือกมาใส่ จีสตริงตัวนั้นมีระบายลูกไม้ทำให้แลดูแล้วเซ็กซี่และยั่วยวนมากยิ่งขึ้น และสีขาวผ้าเนื้อบางของจีสตริง นั้นก็ทำให้คิบอมเกือบลืมหายใจ เมื่อคิดไปถึงว่า หากส่วนนั้นของทงเฮดุนดันเนื้อผ้าบางเบา มันคงจะเห็นเป็นสีเนื้ออ่อนๆอย่างชัดเจน แค่คิด คิบอมก็แทบทนไม่ไหว
ยังหายใจไม่ทันจะทั่วท้องดี ขาที่จัดการแวกขนจนเกลี้ยงเกลา เรียวขาวก็ตั้งฉากขึ้นกับเบาะนั่ง ก่อนจะแยกกว้างจนแบะออกให้เห็นของสงวนกลางตัวเป็นสง่า
ทงเฮยิ้มบางเบา ถือไข่ใบเล็กสีขาวไว้ในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะลูบไล้มืออีกข้างที่เหลือปลุกอารมณ์ปรารถนาในกายให้มันคุขึ้น
นิ้วเล็กเริ่มบดคลึงรอบฐานของตัวเองลูบไล้เพียงบางเบา ส่วนนั้นก็เริ่มขยับขยายขึ้นทันที เรื่องการปลุกเร้าอารมณ์ทงเฮเรียนรู้มาจากคิบอม จนตอนนี้จะเรียกว่า เจนโลก แล้วก็ว่าได้ ... คิบอมกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ เมื่อใบหน้าหวานเริ่มเรื่อขึ้นเป็นสีชมพู
“อื้อ.....ฮะ....ฮ่า...อื....มม...” ทงเฮครางหึมลั่นรถ นิ้วเท้าจิกเกร็งที่เบาะนั่งพลางแบะกว้างขึ้นเรื่อยๆ ส่วนกลางตัวเริ่มชูชันมากขึ้น นิ้วเล็กเล่นไล้ไปทั่ว รูดขึ้นลง จนส่วนปลายยอดเริ่มช้ำแดง กำลังเบ่งบานสู่สายตาคิบอม
ทงเฮส่ายหน้าด้วยความซ่านเสียว ขบกัดริมฝีปากจนช้ำบวม แลแล้วอยากจะกดจูบแรงๆ ลิ้นเล็กออกมาเลียรอบริมฝีปากยั่วยวนจนคิบอมกลืนน้ำลายลงคอลำบากเหลือเกิน เสียงครางที่ก้องไปทั่วรถ มันทำให้คิบอมใจเต้นระส่ำ แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ถึงวันนี้จะเป็นวันของเขาก็เถอะ แต่ร่างบางก็ลั่นวาจาไปแล้วว่าขอเป็นฝ่ายคุมเกม
หากร่างบางบอกว่ายังไม่ได้ ก็คือ ...ยัง... เมื่อไหร่ที่คนรักพูดว่า ทำสิ ..เขาก็จะทำทันที
“อื้อ....” ตาเชื่อมหวานมองคิบอมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เท้าเล็กที่จิกเกร็งกับเบาะนั่ง ขยับเลยไปวางแหมะที่เป้ากางเกงของคิบอม ก่อนจะกดจิกวนจนคิบอมถึงกับสะดุ้งเฮือก
“ฮะ...เรา....บอกแล้วไง อื้อ.....คิ..บะ..บอม ต้อง...หัว...เราะ.....มะ...ไม่ออก...อือออ...” ทงเฮแกล้งจิกเท้าลงย้ำที่เป้ากางเกงคิบอมมือเล็กยังคงเล่นกับส่วนของตัวเอง ในมือข้างที่ถือไวท์เบเตอร์ไว้ก็กำแน่น จนแทบบีบไข่ใบเล็กนั้นแหลกคามือ
ทงเฮกระตุกแอ่นสะโพก พร้อมกดเท้าย้ำที่เป้าคิบอมสองสามครั้ง น้ำรักก็ฉีดพุ่งออกมา เลอะไปทั่วขาอ่อนเนียนขาว ก่อนจะไหลย้อยลงไปตามทางด้านหลัง คิบอมนึกรู้แล้วว่าทงเฮจะทำอะไร เท้าเล็กวางแหมะที่เป้ากางเกงที่เริ่มตุงขึ้นของคิบอมไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น
มือข้างที่เพิ่งจะเสร็จกิจกับส่วนนั้นของตนไล้วนเล่นที่ปากทางด้านหลังที่กำลังเต้นตุบ กดคลึงให้ปากทางนั้นอ่อนนุ่ม สีกุหลาบที่ซ่อนอยู่ภายในเริ่มเบิกกว้างให้เห็น นิ้วเล็กกดคลึงเบาๆ ส่ายสะโพกไปมาอย่างเสียวกระสันต์ปลาบไปทั่วร่าง
คิบอมรู้สึกว่ารถแวนคันกว้างของเขามันช่างอึดอัดและร้อนอ้าวไปหมด ทั้งที่อากาศภายนอกก็แสนเย็น ยิ่งเสียงครางของทงเฮก็ยิ่งจะชักนำให้เขาอยากเข้าไปในกายทงเฮเสียเหลือเกิน แต่ดูท่าคนรักก็ยังไม่ยอมเอื้อนเอ่ยอนุญาตเสียที เขาจึงจำต้องอดกลั้นอารมณ์ แต่มันก็ยากเกิน เมื่อเท้าเล็กของทงเฮยังวางแหมะอยู่ที่เป้ากางเกงเขาอย่างนี้
“อื้อ..ฮะ..ฮ๊า....อ......ส์...” นิ้วเรียวขาวชอนไชเข้าไปภายใน กว้านปากทางให้เปิดออก ชักเข้าชักออกอย่างสนุกสนานในที ตาหวานเยิ้มมองคิบอมก่อนส่งยิ้มให้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร
มือข้างที่ถือไวท์เบเตอร์ เลื่อนมาจ่อที่ปากทาง ทงเฮชักนิ้วที่เบิกทางออกพร้อมแบะแก้มก้นออกช่วยส่งให้ไข่ใบเล็กเข้าไปภายใน เพียงแค่จ่อมันไว้ที่ปากทางแล้วเริ่มกดมันเข้าไป สิ่งนั้นก็หุบหายเข้าไปภายในอย่างรวดเร็วเนื่องจากปากทางที่เต้นรออยู่ก่อนแล้ว
“อ๊า...ส์.......” ทงเฮแอ่นสะโพกส่ายไปมา ก่อนจะก้มลงหยิบจีสตริงขึ้นมาใส่ดังเดิม เส้นเล็กเกี่ยวเข้าระหว่างแก้มก้นทั้งสองข้าง ส่วนด้านหน้าก็ห่อหุ้มส่วนกลางตัวเอาไว้ที่ยังคงเปียกชุ่มอยู่ จนน้ำคาวเหนียวเลอะเปื้อนจีสตริงสีขาว แต่ทงเฮก็ไม่ได้สนใจ กางเกงยีนส์ตามขึ้นมาและคาดเข็มขัดอย่างเรียบร้อย
“อ่ะ” ทงเฮยิ้มพร้อมส่งรีโมทคอนโทรลไวท์เบเตอร์ให้กับคิบอม ชายหนุ่มหอบหายใจ นิดๆ เพราะลมหายใจที่เขาเพียรพยายามให้มันเข้าออกอย่างสม่ำเสมอนั่น กลับติดขัด และเหงื่อเริ่มซึมบนใบหน้า
ดวงตาคมจ้องมองของในมือทงเฮ ยังไม่กล้าอ้าปากพูดอะไร เพราะคอเขามันแห้งเสียเหลือเกิน
“ให้คิบอมเลือกระดับ กดสิ แล้วเราจะ...อืม.....ปามันทิ้ง” ทงเฮพูดเหมือนกับว่าคำพูดนั้น มันไม่มีอะไรที่เลวร้ายเลย คิบอมกลืนน้ำลายลงคอ ..เลือก...กด....ปาทิ้ง....สามสิ่งที่ลอยเวียนอยู่ในหัวคิบอม ถ้าคิบอมทำมัน ก็เท่ากับกระตุ้นทงเฮ ..แล้ว......คิบอมไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ
การที่ทงเฮบอก จะทำ....คิบอมก็แค่คิดว่า คงจะเป็น โรงแรมที่ไหนสักแห่ง หรือบ้านตากอากาศสักที่ แต่ไม่คิดว่า จะเป็น...แบบนี้สักหน่อย...มันเป็นของขวัญที่ คิด และ คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ให้ตายเหอะ
“เร็วสิคิบอม จะได้ไปกินข้าวกัน เราเริ่มหิวแล้วนะ” ทงเฮพูดต่ออีก คิบอมจึงจำต้องกดไปสักเบอร์โดยไม่ทันดู
“อ๊ะ...” ทันทีที่ไข่ใบเล็กในกายทงเฮเริ่มสั่นร่างเล็กก็ร้องออกมา ก่อนจะสะกดกั้นอารมณ์เอาไว้ทงเฮจัดการถอดก้อนถ่านอันเล็กที่อยู่ในรีโมทออก แล้วเปิดประตูรถปารีโมทสีขาวออกไป คิบอมไม่รู้หรอกว่า ที่กดไปน่ะ เป็นปุ่มเร็วสุด ... แต่ทงเฮก็ไม่ได้พูดว่าอะไรเลย
“หิว...ละ...แล้ว ไปกินกันเถอะ....นะ” ทงเฮพยายามควบคุมสติตัวเองพร้อมกับพูดออกไป ตอนนี้น้องชายของคิบอมเริ่มสงบลงบ้างแล้ว แต่ก็ตื่นตัวได้ง่ายหากโดนกระตุ้นเพียงนิดเดียว
เมื่อขับรถออกมาจากนอกสวนแห่งนั้น คิบอมขับเลยมาอีกประมาณ เกือบ 2 กิโลฯ ก็เจอร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรูแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มหยิบแว่นสีชาขึ้นมาสวม ก่อนจะพาร่างเล็กที่หน้าแดงปลั่งเข้าไปภายใน ชายหนุ่มเลือกห้องพิเศษที่แยกออกไป เป็นห้องที่อยู่มุมสุด
พอสั่งอะไรเรียบร้อย ก็นั่งเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงอาหารทุกอย่างก็มาตั้งอยู่ที่หน้าโต๊ะ คิบอมสั่งบริกรที่มาเสิร์ฟไว้ว่าถ้าไม่เรียกก็ไม่ต้องเข้ามา เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว
ทงเฮนั่งหย่อนขาลงกับช่องว่างทั้งยังส่ายสะโพกไปมา อาหารญี่ปุ่นหลากชนิดที่วางตรงหน้าถูกส่งเข้าปากช้าๆ ซุบหมูเต้าเจี้ยวถูกยกขึ้นดื่มอย่างคนไร้เรี่ยวแรง และจู่ๆ ความเงียบที่เหมือนกดดันบรรยากาศก็ถูกทำลายด้วยเสียงของทงเฮ
“คะ...คิบอม ..ทำออรัล กันไหม....ถือเป็นของขวัญชิ้นที่ 2” ทงเฮถามด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ คิบอมแทบสำลักทงคัทซึที่เพิ่งจะเคี้ยวไม่ละเอียดออกมา ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร นอกจากมองใบหน้าสวย เพื่อถามย้ำว่า จะทำจริงๆน่ะหรอ
“นะ” คนตัวเล็กอ้อนวอนอีกครั้ง คิบอมจึงลุกขึ้นมานั่งเคียงข้างทงเฮ คำว่าทำออรัลของทงเฮ ก็คงจะหมายถึง ไม่ให้ทำถึงที่สุดสินะ ..แล้วอย่างนี้ ยัยหมวยของเขาก็คงจะทรมานน่าดูใช่ไหม...ถ้ามีโล่ความอดทน ทงเฮคงจะได้รับไปทันทีเลยเชียว อะไรจะอดกลั้นได้เพียงนี้
ร่างบางเอนตัวไปกับเบาะรองนั่งที่พื้น โดยที่คิบอมเริ่มจะปลดเข็มขัดและกางเกงยีนส์ออก จีสตริงสีขาวที่ชุ่มไปด้วยน้ำคาวของทงเฮมันบางจนเห็นเนื้อในอย่างที่คิบอมนึกจริงๆ
ชายหนุ่มร่นมันลงทำให้แก่นกายของทงเฮดีดตัวขึ้น และเริ่มขยับขยายมากกว่าเดิม ส่วนปลายฉ่ำน้ำบวมแดงสวยงาม คิบอมกลืนน้ำลายลงคอหนืดๆก่อนจะใช้ลิ้นเลียปลายยอด ทงเฮขยุ้มเสื้อตัวเองพร้อมขบเม้มริมฝีปากสกัดกั้นเสียงครางไม่ให้มันรอดออกไปนอกห้อง
เพราะอย่างไรที่นี่ก็คือร้านอาหารอยู่ดี
“อื้อ....คิ...คิบอม..ของคิบอม ก็...ให้ฉันทำด้วย...เลยไหม” ทงเฮถามเสียงแหบพร่า คิบอมเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนที่ทงเฮจะคลานมากลับตัว ทั้งสองนอนอยู่ชิดผนังด้านในหลังโต๊ะอาหารมองลอดใต้โต๊ะจะเห็นประตูไม้ที่ถูกปิดสนิท หากแต่ไม่มีใครสนใจมัน
ท่าตลบหกเก้า พร้อมการทำออรัลเป็นที่สนใจของทั้งสองคน ณ เวลานี้ เสียงจ๊วบจ๊าบดังขึ้นทุกขณะที่ลิ้นและปาก กำลังดูดกลืนเอาของกันและกันอย่างเมามัน ทงเฮขมิบปากทางตอดรัดเจ้าไข่ที่อยู่ภายใน ซ่านเสียวไปทั่วร่าง ส่งผลให้กระแทกสะโพกตามจังหวะการชักนำที่คิบอมกำลังรูดขึ้นลง และไล้เล่นหยอกกับส่วนปลายที่เบ่งบาน
“อ๊ะ..คิ....บอม...มันจะ...” ทงเฮใช้มือสองข้างประคองแก่นกายของคิบอมเอาไว้มั่น ก่อนจะก้มลงดูดเม้มของคิบอมบ้างจนเอ็นที่ปูดขึ้นของคิบอมดูเด่นชัดกว่าเก่า ร่างเล็กสั่นสะท้าน เมื่อลิ้นของคิบอมแหย่ที่รูตรงส่วนปลาย หยอกเล่นจนซ่านไปทั่งตัว ความอดกลั้นใกล้จะเริ่มหมอดลงทุกครา
“อยะ..อย่าแกล้ง....ฮะ..ฮ....” ทงเฮครางเบาๆ คิบอมจึงขบเม้มดูดดึงดังจ๊วบอีกครั้ง และคราวนี้ ..น้ำคาวก็หลั่งทะลักออกมา ทงเฮปิดกลั้นเสียงครางด้วยการอมของคิบอมเข้าปากทันที ..ร่างเล็กขยับปากไปมาจนฟันกระทบกับเส้นเอ็นปูด ชักนำให้คิบอมไปถึงที่สุดเช่นกัน
“อิ่มเลยอ่ะ” ทงเฮลุกขึ้นนั่งหลังจากที่เสร็จสิ้นการทำออรัล ถึงแม้ข้างหลังจะสั่นระริกอยากได้ของคิบอมแล้ว แต่ทงเฮก็ยังไม่ยอมปริปากพูด
“งั้นจะไปเลยไหมล่ะ นี่ก็ จะบ่ายโมงแล้วนะ” แต่คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้า ร่างบางมองไปยังบนโต๊ะ คิบอมเข้าใจว่าทงเฮหมายถึงอะไร ..คงเสียดายอาหาร
“แล้วนายจะไม่ ... ทรมานตรงนั้นหรอ....ทงเฮ” คิบอมถามพร้อมมองไปที่สะโพกมนภายใต้กางเกงยีนส์สีซีด
“ของขวัญสุดพิเศษต้องรอไว้รอบดึก” ทงเฮพูด บอกแล้วว่า ความอดทนของทงเฮมันยังสูงอยู่
…………
……………….
หลังจากที่ออกมาจากร้านอาหารแล้ว คิบอมก็ต้องขับรถไปด้วยใจกระตุก เมื่อทงเฮเล่นกับช่องทางของตัวเองอยู่ตลอด และสาเหตุที่ทงเฮเล่นกับช่องทางด้านหลังก็เนื่องมาจาก ช่วยผ่อนคลายความเครียดให้ตัวเอง แต่กับคนขับอย่างคิบอมนั้น กลับเครียดหนักกว่าเดิม
“จะไปไหนต่อล่ะทงเฮ” คิบอมหันไปถามคนที่นอนอยู่เบาะด้านหลัง ทงเฮยังคงเล่นชักนิ้วกับปากทางยั่วยวนคิบอมตลอดเวลา
“ทะ....อะ...ทะเลก่อน...ฮ๊า...” ครางฮึมไปไม่เกรงกลัวว่าคิบอมจะเลี้ยวเข้าโรงแรมข้างทางแล้วจับกดเสียเลย นั้นก็เพราะ ทงเฮรู้ว่าคิบอมจะต้องอดทน ถ้าทงเฮบอกว่า ไม่..ก็คือไม่ คิบอมตามใจเสมอ ..แบบนี้ทงเฮถึงรักเหลือเกินไง
ทะเลปลายฤดูหนาวยังไม่ค่อยมีคนมาสักเท่าไหร่หรอก ลมเย็นๆพัดโชยกำลังจะสลัดทิ้งท้ายความหนาวต้อนรับฤดูใบไม้ผลิที่กำลังมาเยือน แต่อากาศกับลมทะเลแบบนี้ ก็หนาวเข้ากระดูกเชียวนะ
ทงเฮพาคิบอมเดินออกมาจากรถไปยังโขดหินสูงตอนนี้ก็จวนเกือบ สามโมงแล้ว แดดที่ทอแสงก็สว่างจ้า พื้นทรายละเอียดที่สีออกน้ำตาลเข้ม เย็นจัด จนคิบอมคิดว่า ถ้านั่งลงไปด้วยเนื้อตัวที่เปลือยเปล่า คงจะจับไข้ได้เพราะเม็ดทรายนี่แหละ
“นั่งตรงนี้นะ” ทงเฮว่า พร้อมกับนั่งลงและดึงมือคิบอมให้นั่งลงมาตาม หลังทั้งคู่พิงอยู่ที่โขดหินเย็นจัด เบื้องหน้าเป็นป่ามะพร้าวที่โค้งพลิ้วไปตามแรงลม
“ลองหลับตาสิคิบอม” ร่างเล็กบอก และคิบอมก็ทำตาม ทั้งสองคนลองหลับตาลง ขายาวเหยียดตรงไปข้างหน้า ตอนนี้ที่ทะเลแห่งนี้ไร้ซึ่งผู้คนจนราวกับว่า ทุกคนเป็นใจมอบผืนทรายและน้ำทะเลให้แค่ทั้งคู่เท่านั้น
เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งฟังแล้วคล้ายเสียงดนตรี ที่กำลังบรรเลง คลอรับกับสายลมที่พัดหวิว เสียงใบไม้เป็นเหมือนการขับร้องมอบท่วงทำนองให้ไพเราะยิ่งขึ้น ทุกอย่างคือ ธรรมชาติ ที่แสนงดงาม
ทงเฮลืมตาขึ้นมาก่อน มองคนรักที่ยิ้มรับกับธรรมชาติอันงดงาม คิบอมยังคงรับตาพริ้ม ก็ทงเฮไม่ได้สั่งให้ลืมตานี่นา.... ริมฝีปากบางเฉียบจูบบางเบาที่ปากอิ่มของคิบอม
“ลืมตาขึ้นสิคิบอม” คิบอมลืมตาขึ้นตามคำสั่ง ภาพแรกที่เห็น คือใบหน้าอันงดงามของคนรักที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจปะทะกัน ตอนนี้คนรักกำลังปีนขึ้นมานั่งอยู่บนตักของเขา ทงเฮพลิกให้ตัวเองพิงกับอกกว้าง ซบอิงอยู่อย่างนั้น ก่อนจะส่ายสะโพกไปมาเป็นการเชิญชวน
“ถ้าทำแบบนี้ ฉันจะเข้าไปข้างในนะ” คิบอมกระซิบที่ใบหูเล็กพร้อมขบเม้มอย่างหยอกเย้า
“ใครห้ามล่ะ ก็ของขวัญชิ้นที่ 3 ไง” ทงเฮตอบ พร้อมรอยยิ้ม
“แล้วไหนบอกว่า มื้อดึกไง”
“ก็อย่าให้ข้างในนั้น หลุดออกมาสิ....เข้าใจนะ เพราะไม่งั้น มันจะไม่มีของขวัญสุดพิเศษ” ทงเฮเอี้ยวตัวมากดจูบที่ริมฝีปากอิ่มเต็มของคิบอม คลอเคลีย แลกลิ้นอุ่นก่อนจะกดจูบลึก ควานแลกเปลี่ยนความหอมหวานภายใน มือหน้าเกาะกุมที่เป้ากางเกงทงเฮ ก็รู้ว่ามันตื่นตัวแล้ว จึงไม่รอช้าที่จะปลดเข็มขัดและรังดุมกางเกงยีนส์
จีสตริงถูกร่นลงไปกองที่เข่า ส่วนคิบอมเพียงแค่ปลดตะขอกางเกง รูดซิบและให้สิ่งนั้นออกมา ทงเฮที่พร้อมอยู่นานแล้ว ยกสะโพกตัวเองขึ้นและกดลงรับเอาของคิบอมเข้าสู่ภายในกาย
แสงแดด ยามบ่ายย่ำเย็นทอประกายระยิบระยับ จับต้องกับท้องทะเลเป็นประกายที่สวยงาม ลมเย็นโบกโชยพัดสะบัดไปคลอเคล้ากับใบไม้และเกลียวคลื่น เหมือนบรรเลงขับกล่อม ให้บทรักที่เกิดขึ้นหลังโขดหินเป็นไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล กรุ่นไปด้วยรักบริสุทธิ์ที่ยากจะพบเจอ
“อ๊ะ...คิบอม....อื้อ.......ดี จัง...” ทงเฮโยกสะโพกไปมา กระแทกกระทั้นกับแกนกายของคิบอม มือหนาก็กอบกุมที่ด้านหน้ารูดขึ้นลง บดคลึงเล่นกับส่วนปลาย อีกมือก็สอดเข้าไปภายในเสื้อยืดสีชานม บดคลึงกับยอดอกทั้งสองข้างที่ตื่นแข็งรับกับมือของคิบอม
ริมฝีปากคลอเคลียประทับรอยจูบตามซอกคอขาวเรื่อยขึ้นขบเม้มที่ติ่งหูเย็นๆของอีกคน ทงเฮยังคงยกสะโพกขึ้นสูงจนส่วนปลายของคิบอมเกือบหลุดออกมา แล้วกดลงจนคิบอมดุนดันให้ไข่ใบเล็กภายในลึกเข้าไปสู่จุดที่เสียวซ่านของทงเฮอีก
ร่างเล็กครางสนั่นไปทั่วทะเล และเกลียวคลื่นก็ตอบรับกับเสียงครางที่มาจากบทรักของคนทั้งคู่
เสียงเนื้อกระทบเนื้อตอบรับกับสายลมที่หวีดหวิว ....
“อ๊า...คิบอม.....ลึกกว่า....อีก...อื้อ”
“ของนาย....รัด....จนฉัน อยากจะ.....กอดอยู่อย่างนี้...เลยนะทง...เฮ” คิบอมกดจูบเม้มที่ซอกคอขาวเนียนที่เงยรับ บดขยี้เม็ดเล็กๆบนอกของทงเฮอย่างรุนแรง ทงเฮก็ยกสะโพกกดลึกมากขึ้นเร็วยิ่งขึ้น
เพลงรักครั้งนี้ ดำเนินมาจวบจนจะถึงที่สิ้นสุดแล้ว ....
“อ๊...ฮ........อะ...รัก....รักคิบอม...อ๊า!!!!”
“ทง....เฮ...อึก.....”
................
..............................
ท้องฟ้าเริ่มทอประกายเป็นสีส้มอ่อนๆ คิบอมกับทงเฮกอดกันอยู่ที่ทะเลจนเข้าสู่เวลาโพล้เพล้ ทั้งคู่ก็ตีรถกลับไปยังชิงช้าสวรรค์ที่ทงเฮปรารถนาจะขึ้น
ทงเฮยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข วันนี้เขาทำอะไรหลายๆที่มากมาย ... และที่สุดท้าย ที่จะให้คิบอมเอาสิ่งนั้นออก คงเป็นที่ไหนไม่ได้ นอกเสียจาก...บนชิงช้า....นี่ไงล่ะ ของขวัญสุดพิเศษจากเขา แล้วนายจะไม่มีวันลืมเลยล่ะ คิม คิบอม
แต่เรื่องนี้ทงเฮไม่บอกให้คิบอมรู้หรอกนะ ขืนบอกไป คิบอมก็ต้องไม่ยอมทำแน่ๆ ... ถ้าเป็นเมื่อก่อน ทงเฮก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่า เขาจะอยากทำอะไรที่มันพิเลนๆ แบบนี้ไหม ตั้งแต่ได้คบกับคิบอมมา จนจะเข้าสู่ปีที่ 2 ทงเฮก็ค้นพบว่า เขาเกิดมาเพื่อคิบอม ..... และที่ยอมทำได้แบบนี้ ก็คงเพราะ คนที่อยู่ข้างกายเขา คือ คิบอม ...
เวลานี้ทงเฮยังคิดไม่ออกเลยว่า จะอยู่ได้อย่างไร ถ้าขาดคิบอม ความสุขที่เคยได้รับ ไออุ่นที่เคยได้สัมผัส มันคงจะขาดหายไป .... และเขาคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ คิบอมก็เหมือนกับเลือดที่มาหล่อเลี้ยงให้ชีวิตของทงเฮยังดำรงอยู่ได้
หรือไม่ก็ คิบอมคงจะเป็นทุกๆอย่างที่สามารถให้ทงเฮอยู่ได้บนโลก อย่างสวยงาม
ไม่ว่าจะ เลือด อากาศ หรือ หัวใจ คิบอมคือ ทุกสิ่งทุกอย่าง ขาดเลือด ทงเฮก็ตาย ขาดอากาศ ทงเฮก็ตาย และถ้าขาดหัวใจ ทงเฮจะดำรงชีวิตได้อย่างไร
...ยัยหมวยคนนี้ของคิม คิบอม จะอยู่เคียงข้างนาย ........ตลอดไป .......
เวลาสามทุ่มเป็นเวลาที่ทงเฮและคิบอมเพิ่งจะขึ้นมานั่งบนชิงช้าสวรรค์ ทงเฮมองดูความงดงามจากอ่าวโตเกียวที่มีทัศนียภาพรวมกันกับแสงไฟที่ระยิบระยับ ดูช่างงดงามเสียนี่กระไร
....กึก.....
ชิงช้าคลอนนิดๆ พอให้รู้ว่าตอนนี้ พวกเขาขึ้นมาได้ถึงยอดข้างบนแล้ว แต่แล้วใครจะไปคิด .... อยู่ๆ ไฟก็เกิดดับขึ้นมา มันช่างประจวบเหมาะกับการที่ทงเฮนึกอยากทำกับคิบอมพอดี
“ทำไมไฟดับซะละ” คิบอมถามขึ้น ก่อนที่จะมีเสียงประกาศผ่าน ทอระโคก มาให้ได้ยิน
“ต้องขออภัยทุกท่านด้วยนะครับ เราจะทำการดับไฟประมาณ ครึ่งชั่วโมง เพิ่มซ่อมหม้อแปลงใหญ่ที่เกิดระเบิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ ผู้ที่อยู่บนชิงช้าไม่ต้องกลัวหรือตกใจอะไรไปนะครับ สาเหตุที่เราไม่สามารถนำไฟสำรองมาใช้ได้ เพราะต้องจ่ายไฟไปยังหม้อแปลงใหญ่ ขอโทษด้วยกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างสุดวิสัยครับ” เสียงนั่นประกาศก้องไปทั่ว แต่ก็ใช่ว่า แสงไฟที่ดับจะมืดมิดไปเสียหมด
เพราะทิวทัศน์เบื้องหน้า ยังคงมีไฟสว่างไสวให้เห็นอยู่
“คิบอม...ฉันอยากให้..เอาออก...ที่นี่.....ของขวัญชิ้นพิเศษจากฉัน” ในที่สุดทงเฮก็พูดมันออกมา ร่างบางบิดมือไปมาบนหน้าตัก คิบอมได้ฟังก็แทบลืมหายใจ
“แล้วถ้าอยู่ๆ ไม่ใช่ครึ่งชั่วโมงล่ะ จะทำหรือทงเฮ” คิบอมถาม .... ใช่ ถ้าเกิดว่าอยู่ๆ แค่เพียงไม่ถึงสิบนาที ไฟมา จะยังทำหรือไง .....
“ก็เขาบอกว่า ครึ่งชั่วโมง....แล้วอีกอย่าง ...ถึงไม่ดับ ฉันก็จะทำ ก็บอกแล้วไงว่าของขวัญชิ้นพิเศษ” ทงเฮพูดชัดเจน จนคิบอมไม่อาจจะปฏิเสธความต้องการของคนรักได้ .... และตอนนี้ ก็ถึงคิวที่เขาจะได้คุมเกมแทนแล้วสินะ ..ยิ้มออกมากับความแก่แดดของคนรักของตน
คิบอมสั่งให้ทงเฮยืนเท้าแขนกับซี่กรงเหล็กของชิงช้าสวรรค์ หันทางด้านหลังมายังเขา กางเกงยีนส์สีซีดและจีสตริงถูกร่นไปกองที่ข้อเท้า
“แยกขาออกหน่อย ยัยหมวย” ทงเฮโก่งตัวซบหน้ากับท่อนแขน แยกขาออกกว้างจนชนกับขอบประตูด้านข้าง ที่ถูกล็อกไว้อย่างดี
คิบอมแลบลิ้นเลียปากทางก่อนจะแหย่เข้าไปข้างใน ชอนเล่นจนทงเฮส่ายสะโพกรับกับริมฝีปากของคิบอม ใบหน้าเล็กซบอิงกับต้นแขน สกัดกั้นเสียงครางที่พยายามจะหลุดออกมาทุกขณะ
“คิบอม...ฉันอยากได้ของคิบอมเลย...เข้ามาข้างในตอนนี้เลย ไม่ได้หรอ”
“งั้นก็ จัดการที่ข้างหน้าสิ ทงเฮ” ชายหนุ่มสั่ง ทงเฮจึงยันมือข้างหนึ่งกับที่นั่ง และอีกข้างมารูดขึ้นลงที่ส่วนหน้าของตน โก่งสะโพกให้คิบอม แต่ดูเหมือนคิบอมจะยังคงนิ่งเฉย
“เอาแบบนี้แล้วกัน” ร่างเล็กละมือออก ก่อนจะนั่งลงที่นั่งตรงข้ามคิบอม พิงหลังกับกรงเหล็ก แยกขาทั้งสองข้างเกี่ยวไปที่กรงด้านข้าง มือเล็กๆ จับแก้มก้นบิออก เปิดปากทางให้กว้างขึ้น
“อะ...เอามันออกมา...แล้วใส่...ขะ....ของคิบอมเข้าไป” คิม คิบอมไม่ทนรออะไรทั้งสิ้น ทำตาม
By: Aloha
Cast: Kibum x Donghae
HHHHHHHHHHHHHHHHHHH
.
.
.
“อื้อ...อ....ฮะ....ดี อื้ม...คิ...คิบอม” เรือนกายที่ซับเหงื่อประปรายไปทั่วร่างขาวเนื้อเนียนที่อมชมพูระเรื่อจากความร้อนรุ่มภายในเรือนร่างที่กำลังเร้าร้อนไปด้วยแรงอารมณ์ที่ครุกรุ่น
สะโพกมนกลมกลึงกระแทกกระทั้นลงรับความแข็งขึงของคนรักเข้าไปจนลึกถึงจุดกระตุ้นแห่งอารมณ์ราคะในกามารมณ์ ตัวของชายหนุ่มผู้เป็นที่รักเองก็กระแทกดุนดันให้สิ่งนั้นเข้าไปภายในมากขึ้นๆ ส่วนกลางตัวแข็งขึงจนเห็นเส้นเอ็นปูดขึ้นอย่างได้ชัด ภายในของคนรักรุ่มร้อนตอดรัด จนซ่านเสียวไปทั่วทุกอณูและทุกคราที่กระแทกแกนกายเข้าไปทั้งออกและเข้าจนสุดความยาวด้วยความเร็วถี่
“อ่า..ทะ...ทง...เฮ..ของนายมันรัดฉัน...มากๆเลย..รู้ไหม อืม...” คิบอมเองก็ครางครวญด้วยความหฤหรรษ์ในรสรักที่กำลังแลกเปลี่ยนกันไปมา
ทงเฮเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็กดสะโพกให้จมลึกหนักกว่าเก่าเอาใจคนรักสุดขีด ริมฝีปากบางเฉียบคลอเคลียเล้าโลมกับปากอิ่มนุ่มของคิบอมอย่างสนุกสนาน รสชาติความหอมที่แลกเปลี่ยนกันมันซึมซับซาบซ่านไปทั่วกาย
คิบอมใช้มือข้างหนึ่งบีบคลึงเล่นที่บั้นท้ายคนรักอย่างมันมือ พร้อมกับอีกข้างช่วยชักนำให้คนรักไปถึงที่สุดด้วยกันทางด้านหน้ารูดขึ้นลง และยังบดคลึงส่วนปลายด้วยนิ้วหัวแม่มือให้ร่างเล็กได้สั่นสะท้าน บิดส่ายสะโพกอย่างหนักหน่วง ทงเฮละจูบจากคิบอมออกมา เงยหน้าขึ้น กดสะโพกลงหนักๆ ความระทึกจากเสียงเต้นของหัวใจที่ถี่รัวกำลังบอกว่า พวกเขาใกล้ถึงที่สุดแล้ว
“อ่ะ..ฮะ...คิ..คิบอม.....มันจะ..อื้อ...”
สะโพกมนขยับขึ้นลงเร็วๆกว่าเดิม พร้อมกับที่คิบอมก็ช่วยขยับมือและขยับยกแกนกายตัวเองให้กระแทกเข้า เขาเองก็ใกล้แล้วเช่นกัน
“อื้อ...อ่า.....อ่ะ..อ๊า.....คิบอม!!!” น้ำรักรวยรินพุ่งออกมาเลอะทั่วหน้าท้องของคิบอมและตัวเอง และไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของคิบอมก็กระตุกและฉีดน้ำหลั่งรินเข้าภายในกายของทงเฮ
ทั้งคู่หอบหายใจเล็กน้อยก่อนที่ทงเฮจะยกสะโพกออก และล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างพร้อมกับที่คิบอมล้มลงให้ทงเฮได้ซบอิงที่อกกว้างที่กำลังขยับขึ้นลงจากแรงหายใจ
พวกเขาเพิ่งจะเสร็จสิ้นการร่วมรักของกันและกัน คิบอมลูบไล้ไปทั่วแนวโค้งจากเอวบางถึงสะโพกกลมกลึงไปมา ส่วนทงเฮก็ยิ้มหวานให้พร้อมเขี่ยนิ้วเล่นอยู่บนแผงอกของคิบอม ทั้งคู่เงียบอยู่สักพักก่อนที่เสียงนาฬิกาด้านข้างผนัง จะตีก้อง 12 ครั้ง บอกเวลาเที่ยงคืน และทันทีที่เข็มวินาทีเลื่อนไปเป็น เที่ยงคืน 1 วิ ก็เข้าสู่วันใหม่
“สุขสันต์วันเกิดนะ...คิม คิบอมของฉัน” ริมฝีปากอิ่มบางเฉียบของทงเฮเอ่ยขึ้น ก่อนจะจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากของคิบอมแผ่วเบา เมื่อละจูบออกจากกัน ทั้งคู่ก็มอบรอยยิ้มให้แก่กัน รอยยิ้มที่อบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจ สัมผัสได้ถึงความรักเป็นอย่างดี
“ขอบคุณนะ แล้วปีนี้ มีของขวัญอะไรให้ผมล่ะ..” คิบอมถามขึ้น ดวงตารีสวยกระพริบปริบพร้อมกับทำท่านึกคิด ก่อนจะยิ้มหวานให้
“ปีนี้ เรา....ไม่มีอะไรมาให้หรอกนะคิบอม” ทงเฮตอบพลางเขี่ยนิ้วเล่นที่แผงอกกว้างไปมา เหมือนกับกำลังเชื้อชวนอยู่กลายๆด้วยซ้ำ ก่อนจะกล่าวต่อไปกล่าวต่อไป
“เราจะให้....ให้ทุกอย่างของเรากับคิบอม...แต่วันนั้น เราขอเป็นคนคุมเกมนะ” คิบอมจ้องมองคนรักที่กำลังออดอ้อนเขาอยู่กลายๆ แค่คำพูดแบบนี้ ก็พอจะรู้แล้วว่าเพราะอะไร
“ได้ไหมล่ะ คิบอมไม่ยอมตอบสักที....หรือต้องให้เราไปซื้อของขวัญให้เสียเวลา” ดวงตาคู่สวยช้อนมองอย่างเอาแต่ใจนิดๆ คิบอมเห็นดังนั้น ก็กดจูบลงกลางหน้าผากทงเฮอีกครั้งก่อนจะส่งยิ้มละมุนละไมให้
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ทงเฮให้อะไรกับคิบอมก็ได้ทั้งนั้น .. ไม่ต้องเสียเวลาไปซื้อของก็ได้ แค่อยู่กับผมแบบนี้ ก็สุขใจแล้ว” ดวงตาคมสีดำสนิทจ้องมองเรือนกายขาวอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่คนตัวเล็กจะตีเบาๆอย่างขวยเขิน ถึงจะทำเรื่องอย่างว่าจนคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา แต่เค้าก็ยังคงมีความกระเดียกอายอยู่ในตัวเหมือนกันแหละน่า
“แต่อย่าให้เจ็บมากนะ เอาแบบนุ่มนวล” และก็ต่อปากต่อคำได้อย่างน่ารักเสียนี่กระไร ความรักที่ออกมาช่างหวานไปด้วยน้ำตาลทรายเคี่ยว สวยเหมือนดอกไม้ที่กำลังแรกแย้ม และมีกลิ่นหอมละมุนออกมาให้เชยชม ความรักของทั้งคู่ ช่างอวบอวลด้วยแสงอ่อนๆสบายตาเสียจริง
ถึงคิบอมจะต้องพบปะผู้คนมากมาย จนดูเหมือนว่าไม่มีเวลามามอบความสุขให้คนรัก แต่นั้นก็ไม่ทำให้ คิบอมละเลยหน้าที่ของคนรักเลยแม้แต่น้อย ถึงจะกลับดึกมาพบคนรักนอนรออยู่บนโซฟา แต่เขาก็กกกอดมอบรักให้อย่างอ่อนโยนทุกค่ำคืน และโอกาสพิเศษอย่างเช่นวันสำคัญ ชายหนุ่มจะปฏิเสธงานทั้งหมดเพื่อมอบเวลาอันมีค่าให้แก่คนรักแล้วแบบนี้จะไม่ให้ทงเฮหลงใหลกับความใจดีและหัวใจอันรักเดียวของคิม คิบอมได้อย่างไร
คนธรรมดาอย่างเขาที่ถูกดาราดังสุดฮอตอย่างคิม คิบอมมาขอคบด้วยตอนแรกก็คิดว่ามันคงไปไม่รอดหรอก แต่สุดท้ายทุกวันนี้เขาก็มีความสุขดี
“ได้สิ” คิบอมตอบเพียงแผ่วเบาก่อนที่ทงเฮจะซบอิงที่อกกว้าง
“งั้นตอนนี้ เราพักผ่อนเอาแรงก่อนนะ....แล้วพรุ่งนี้คิบอมต้องมีความสุขมากกว่าทุกวันอย่างแน่นอน” ทงเฮพึมพำหลับตาพริ้มบนอกกว้าง โดยที่คิบอมได้ยิ้มรับลูบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนเบาๆ ก่อนจะหลับตาลง และลมหายใจก็เริ่มเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ทั้งคู่เข้าสู่ห้วงนิทราและจมดิ่งสู่โลกแห่งความฝันที่แสนสุขโดยมีสองหัวใจประสานโยงเป็นหนึ่งเดียว
...........................
............................................
เสียงนาฬิกาข้างผนังตีบอกเวลา 10 โมงตรง แสงแดดรำไรในช่วงปลายฤดูหนาวกำลังทอแสงระยิบระยับผ่านม่านสีขาวบางเบาเข้ามา ร่างเล็กที่อยู่ภายในอ้อมกอดเริ่มขยับตัวไปมา เปลือกตาบางกำลังขยับลืมขึ้น ตอบรับแสงอาทิตย์อ่อนๆยามสาย
“อื้ม...”เสียงครางหึมเบาๆในลำคอ พร้อมกับที่ดวงตาสวยลืมขึ้นให้เห็นประกายวาวในดวงตาคู่สวย
“คิบอม ตื่นได้แล้ว” คนตัวเล็กกระซิบชิดริมฝีปากชายหนุ่ม ก่อนจะกดจูบลงไปบางเบาเป็นมอร์นิ่งคิส ก่อนที่ร่างกายกำยำจะเริ่มขยับตัวและลืมตาตื่นขึ้นในที่สุด คิม คิบอม ยิ้มรับคนรักก่อนจะกดจูบไปที่ปากบางเบาๆ
“มอร์นิ่ง” เขาพึมพำก่อนที่จะอุ้มคนรักออกจากเตียงมุ่งสู่ห้องน้ำ
เวลาผ่านไปราวๆเกือบชั่วโมง คิบอมกำลังนั่งประจำที่โซฟาด้านหน้าโทรทัศน์ไขว้ห้างจิบกาแฟไปพลางรอคนตัวเล็กที่ยังไม่ได้ออกจากห้องแต่งตัวเสียที พอกำลังจะหันไปเรียก ร่างบอบบางก็ออกมาจากห้องเสียก่อน
“ใส่แค่นั้นไม่กลัวหนาวหรือไง” คำว่าแค่นั้นของคิบอม ก็คือเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์สีซีดเอวต่ำ ที่มีเข็มขัดหัวกะโหลกสายหนังสีน้ำตาลเข้มคาดไว้ ภายในเสื้อเชิ้ตแขนยาวยังมีเสื้อตัวในเป็นเสื้อกล้ามสีชานม
“แค่คิดว่าจะต้องทำอะไรบ้าง เราก็ไม่กลัวหนาวแล้วล่ะคิบอม” ปากช่างพูดนั้นหัวเราะเบาๆ ทำให้คิบอมถึงกับเลิกคิ้ว แต่ถึงทำแบบนั้น จะให้ความอบอุ่นมันก็ใช่อยู่ แต่ถ้าเปลือยท่ามกลางความหนาวก็จะเป็นหวัดง่ายๆไม่ใช่หรืออย่างไร เพียงแค่คิดเช่นนั้น คิบอมก็เดินไปหยิบเอาเสื้อกันหนาวติดมือมาด้วย
“กันไว้จะดีกว่านะ” คิบอมพูด ทงเฮยิ้มหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเดินไปที่กระเป๋าแล้วเอาบางอย่างที่ติดมือมาหย่อนลงกระเป๋า หนังสีดำ คิบอมมองตามและสายตาทันเห็นอะไรที่ร่างบางหย่อนลงกระเป๋า
“จะเอานั่นไปทำอะไรน่ะ” คิบอมเอ่ยถาม วันนี้ดูทงเฮร่าเริงมาก ก็แน่อยู่แล้วล่ะ วันเกิดของคนรักทั้งทีนี่นะ แต่ดูเหมือนว่ายัยหมวยของเขาจะแก่แดดมากขึ้นทุกวัน หรือเขาจะสอนดีเกินไป
“เอาไว้เพิ่มความสนุก” พูดพร้อมกับรอยยิ้มที่คิบอมดูแล้วมันช่างเหลือร้ายจริงๆ ท่าทางแฟนเขาคงคิดอะไรแผงๆอีกเป็นแน่ และที่คิดนั้นก็คงจะส่งผลให้จิตใจของคิบอมมันสั่นระริกด้วยความอยากรู้เสียเหลือเกิน
........................
..................................
ทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถแวนคันหรูที่ติดฟิล์มกรองแสงสีดำสนิทจนภายนอกมองเข้ามาไม่เห็น รถแวนคันหรูขับเรียบไปตามทาง ก่อนจะมุ่งตรงไปสู่เส้นทางสาย xxxxx คิบอมบอกว่า อยากจะขึ้นชิงช้าสวรรค์ที่นั้น แล้วมองดูน้ำทะเลยามค่ำคืนที่สวยงาม คิบอมก็ทำตาม ...
แต่ระหว่างทางจะต้องแวะนั้นแวะนี่ตามแต่ทงเฮจะสั่งให้หยุด (วันเกิดใครกันแน่ฟ่ะ??)
“อ่ะคิบอม.....ตรงนั้นน่ะ เลี้ยวเข้าไปก่อน” ตรงนั้นที่ว่า คือทางลาดชันลงไปสู่พงพนารีสีเขียวขจี ที่ดูเหมือนจะเป็นที่ที่ทางการจัดไว้ให้เป็นสวนสาธารณะ
“เข้าไปลึกๆเลยนะ” ทงเฮยังคงสั่งเหมือนเคย คิบอมก็ขับตรงลงไป ลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงที่จอดรถที่จัดเตรียมไว้ให้ และทงเฮก็สั่งให้คิบอมหยุดรถในมุมอับมุมหนึ่ง เพราะถ้ามองไปรอบๆลานจอดรถช่วงนั้น จะพบว่ามีรถประปรายที่เข้ามาจอดอยู่ คิบอมกำลังจะดับเครื่อง แต่ทงเฮกลับหยุดมือไว้ก่อน
“ไม่ได้จะลงนะ แต่ถ้าคิบอมจะดับเครื่องก็ได้นะ ลดมลภาวะทางอากาศ” แค่คำพูดที่ออกจากริมฝีปากบางคิบอมก็รู้ทันทีว่าทงเฮหมายถึงอะไร
“คิบอมมองดีๆนะ.....ของขวัญชิ้นที่ 1” ทงเฮพูดขึ้นทำให้คิบอมดับเครื่องรถและปรับที่นั่งให้เอนลงเล็กน้อย พร้อมกับเอี้ยวตัวพิงทางประตูและมองคนรักเต็มตา
ทงเฮเอนเบาะที่นั่งลงจนสุด ก่อนจะเอื้อมหยิบกระเป๋าตัวเอง และหยิบเอาของในนั้น สิ่งนั้น คือไวท์เบเตอร์ อันหนึ่ง ที่มีรีโมทแยกออกจากกัน ไวท์เบเตอร์รูปไข่สีขาวถูกวางลงที่หน้ารถ พร้อมกับรีโมทไร้สายที่ไว้คอนโทรลเจ้าไข่ใบเล็ก ทงเฮลองกดปุ่มคอนโทรลดูว่าความเร็วที่ไข่ใบเล็กมันสั่นสะเทือนเป็นเช่นไร
คิบอมเห็นก็ยิ้มขำกับความน่ารักของคนรัก ทงเฮตะวัดตามองคนรักก่อนจะพูดให้คิบอมถึงกับหุบปากเสียสนิท
“ดูดีๆล่ะ แล้วคิบอมจะหัวเราะไม่ออก” ร่างเล็กบอก ก่อนจะปลดเข็มขัดและรังดุมกางเกงยีนสีซีดก่อนจะร่นกางเกงลงไปกองอยู่ที่พื้น
คิบอมมองเรือนกายเบื้องล่างของคนรักพร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง เพิ่งจะเห็นชั้นในที่คนรักใส่ แบบนี้มัน...ยั่วกันเห็นๆ...... คิบอมคิดพลางมองส่วนนั้นของทงเฮที่เพิ่งจะโผล่พ้นจาก จีสตริงตัวจิ๋วที่วันนี้ทงเฮเลือกมาใส่ จีสตริงตัวนั้นมีระบายลูกไม้ทำให้แลดูแล้วเซ็กซี่และยั่วยวนมากยิ่งขึ้น และสีขาวผ้าเนื้อบางของจีสตริง นั้นก็ทำให้คิบอมเกือบลืมหายใจ เมื่อคิดไปถึงว่า หากส่วนนั้นของทงเฮดุนดันเนื้อผ้าบางเบา มันคงจะเห็นเป็นสีเนื้ออ่อนๆอย่างชัดเจน แค่คิด คิบอมก็แทบทนไม่ไหว
ยังหายใจไม่ทันจะทั่วท้องดี ขาที่จัดการแวกขนจนเกลี้ยงเกลา เรียวขาวก็ตั้งฉากขึ้นกับเบาะนั่ง ก่อนจะแยกกว้างจนแบะออกให้เห็นของสงวนกลางตัวเป็นสง่า
ทงเฮยิ้มบางเบา ถือไข่ใบเล็กสีขาวไว้ในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะลูบไล้มืออีกข้างที่เหลือปลุกอารมณ์ปรารถนาในกายให้มันคุขึ้น
นิ้วเล็กเริ่มบดคลึงรอบฐานของตัวเองลูบไล้เพียงบางเบา ส่วนนั้นก็เริ่มขยับขยายขึ้นทันที เรื่องการปลุกเร้าอารมณ์ทงเฮเรียนรู้มาจากคิบอม จนตอนนี้จะเรียกว่า เจนโลก แล้วก็ว่าได้ ... คิบอมกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ เมื่อใบหน้าหวานเริ่มเรื่อขึ้นเป็นสีชมพู
“อื้อ.....ฮะ....ฮ่า...อื....มม...” ทงเฮครางหึมลั่นรถ นิ้วเท้าจิกเกร็งที่เบาะนั่งพลางแบะกว้างขึ้นเรื่อยๆ ส่วนกลางตัวเริ่มชูชันมากขึ้น นิ้วเล็กเล่นไล้ไปทั่ว รูดขึ้นลง จนส่วนปลายยอดเริ่มช้ำแดง กำลังเบ่งบานสู่สายตาคิบอม
ทงเฮส่ายหน้าด้วยความซ่านเสียว ขบกัดริมฝีปากจนช้ำบวม แลแล้วอยากจะกดจูบแรงๆ ลิ้นเล็กออกมาเลียรอบริมฝีปากยั่วยวนจนคิบอมกลืนน้ำลายลงคอลำบากเหลือเกิน เสียงครางที่ก้องไปทั่วรถ มันทำให้คิบอมใจเต้นระส่ำ แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ถึงวันนี้จะเป็นวันของเขาก็เถอะ แต่ร่างบางก็ลั่นวาจาไปแล้วว่าขอเป็นฝ่ายคุมเกม
หากร่างบางบอกว่ายังไม่ได้ ก็คือ ...ยัง... เมื่อไหร่ที่คนรักพูดว่า ทำสิ ..เขาก็จะทำทันที
“อื้อ....” ตาเชื่อมหวานมองคิบอมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เท้าเล็กที่จิกเกร็งกับเบาะนั่ง ขยับเลยไปวางแหมะที่เป้ากางเกงของคิบอม ก่อนจะกดจิกวนจนคิบอมถึงกับสะดุ้งเฮือก
“ฮะ...เรา....บอกแล้วไง อื้อ.....คิ..บะ..บอม ต้อง...หัว...เราะ.....มะ...ไม่ออก...อือออ...” ทงเฮแกล้งจิกเท้าลงย้ำที่เป้ากางเกงคิบอมมือเล็กยังคงเล่นกับส่วนของตัวเอง ในมือข้างที่ถือไวท์เบเตอร์ไว้ก็กำแน่น จนแทบบีบไข่ใบเล็กนั้นแหลกคามือ
ทงเฮกระตุกแอ่นสะโพก พร้อมกดเท้าย้ำที่เป้าคิบอมสองสามครั้ง น้ำรักก็ฉีดพุ่งออกมา เลอะไปทั่วขาอ่อนเนียนขาว ก่อนจะไหลย้อยลงไปตามทางด้านหลัง คิบอมนึกรู้แล้วว่าทงเฮจะทำอะไร เท้าเล็กวางแหมะที่เป้ากางเกงที่เริ่มตุงขึ้นของคิบอมไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น
มือข้างที่เพิ่งจะเสร็จกิจกับส่วนนั้นของตนไล้วนเล่นที่ปากทางด้านหลังที่กำลังเต้นตุบ กดคลึงให้ปากทางนั้นอ่อนนุ่ม สีกุหลาบที่ซ่อนอยู่ภายในเริ่มเบิกกว้างให้เห็น นิ้วเล็กกดคลึงเบาๆ ส่ายสะโพกไปมาอย่างเสียวกระสันต์ปลาบไปทั่วร่าง
คิบอมรู้สึกว่ารถแวนคันกว้างของเขามันช่างอึดอัดและร้อนอ้าวไปหมด ทั้งที่อากาศภายนอกก็แสนเย็น ยิ่งเสียงครางของทงเฮก็ยิ่งจะชักนำให้เขาอยากเข้าไปในกายทงเฮเสียเหลือเกิน แต่ดูท่าคนรักก็ยังไม่ยอมเอื้อนเอ่ยอนุญาตเสียที เขาจึงจำต้องอดกลั้นอารมณ์ แต่มันก็ยากเกิน เมื่อเท้าเล็กของทงเฮยังวางแหมะอยู่ที่เป้ากางเกงเขาอย่างนี้
“อื้อ..ฮะ..ฮ๊า....อ......ส์...” นิ้วเรียวขาวชอนไชเข้าไปภายใน กว้านปากทางให้เปิดออก ชักเข้าชักออกอย่างสนุกสนานในที ตาหวานเยิ้มมองคิบอมก่อนส่งยิ้มให้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร
มือข้างที่ถือไวท์เบเตอร์ เลื่อนมาจ่อที่ปากทาง ทงเฮชักนิ้วที่เบิกทางออกพร้อมแบะแก้มก้นออกช่วยส่งให้ไข่ใบเล็กเข้าไปภายใน เพียงแค่จ่อมันไว้ที่ปากทางแล้วเริ่มกดมันเข้าไป สิ่งนั้นก็หุบหายเข้าไปภายในอย่างรวดเร็วเนื่องจากปากทางที่เต้นรออยู่ก่อนแล้ว
“อ๊า...ส์.......” ทงเฮแอ่นสะโพกส่ายไปมา ก่อนจะก้มลงหยิบจีสตริงขึ้นมาใส่ดังเดิม เส้นเล็กเกี่ยวเข้าระหว่างแก้มก้นทั้งสองข้าง ส่วนด้านหน้าก็ห่อหุ้มส่วนกลางตัวเอาไว้ที่ยังคงเปียกชุ่มอยู่ จนน้ำคาวเหนียวเลอะเปื้อนจีสตริงสีขาว แต่ทงเฮก็ไม่ได้สนใจ กางเกงยีนส์ตามขึ้นมาและคาดเข็มขัดอย่างเรียบร้อย
“อ่ะ” ทงเฮยิ้มพร้อมส่งรีโมทคอนโทรลไวท์เบเตอร์ให้กับคิบอม ชายหนุ่มหอบหายใจ นิดๆ เพราะลมหายใจที่เขาเพียรพยายามให้มันเข้าออกอย่างสม่ำเสมอนั่น กลับติดขัด และเหงื่อเริ่มซึมบนใบหน้า
ดวงตาคมจ้องมองของในมือทงเฮ ยังไม่กล้าอ้าปากพูดอะไร เพราะคอเขามันแห้งเสียเหลือเกิน
“ให้คิบอมเลือกระดับ กดสิ แล้วเราจะ...อืม.....ปามันทิ้ง” ทงเฮพูดเหมือนกับว่าคำพูดนั้น มันไม่มีอะไรที่เลวร้ายเลย คิบอมกลืนน้ำลายลงคอ ..เลือก...กด....ปาทิ้ง....สามสิ่งที่ลอยเวียนอยู่ในหัวคิบอม ถ้าคิบอมทำมัน ก็เท่ากับกระตุ้นทงเฮ ..แล้ว......คิบอมไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ
การที่ทงเฮบอก จะทำ....คิบอมก็แค่คิดว่า คงจะเป็น โรงแรมที่ไหนสักแห่ง หรือบ้านตากอากาศสักที่ แต่ไม่คิดว่า จะเป็น...แบบนี้สักหน่อย...มันเป็นของขวัญที่ คิด และ คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ให้ตายเหอะ
“เร็วสิคิบอม จะได้ไปกินข้าวกัน เราเริ่มหิวแล้วนะ” ทงเฮพูดต่ออีก คิบอมจึงจำต้องกดไปสักเบอร์โดยไม่ทันดู
“อ๊ะ...” ทันทีที่ไข่ใบเล็กในกายทงเฮเริ่มสั่นร่างเล็กก็ร้องออกมา ก่อนจะสะกดกั้นอารมณ์เอาไว้ทงเฮจัดการถอดก้อนถ่านอันเล็กที่อยู่ในรีโมทออก แล้วเปิดประตูรถปารีโมทสีขาวออกไป คิบอมไม่รู้หรอกว่า ที่กดไปน่ะ เป็นปุ่มเร็วสุด ... แต่ทงเฮก็ไม่ได้พูดว่าอะไรเลย
“หิว...ละ...แล้ว ไปกินกันเถอะ....นะ” ทงเฮพยายามควบคุมสติตัวเองพร้อมกับพูดออกไป ตอนนี้น้องชายของคิบอมเริ่มสงบลงบ้างแล้ว แต่ก็ตื่นตัวได้ง่ายหากโดนกระตุ้นเพียงนิดเดียว
เมื่อขับรถออกมาจากนอกสวนแห่งนั้น คิบอมขับเลยมาอีกประมาณ เกือบ 2 กิโลฯ ก็เจอร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรูแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มหยิบแว่นสีชาขึ้นมาสวม ก่อนจะพาร่างเล็กที่หน้าแดงปลั่งเข้าไปภายใน ชายหนุ่มเลือกห้องพิเศษที่แยกออกไป เป็นห้องที่อยู่มุมสุด
พอสั่งอะไรเรียบร้อย ก็นั่งเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงอาหารทุกอย่างก็มาตั้งอยู่ที่หน้าโต๊ะ คิบอมสั่งบริกรที่มาเสิร์ฟไว้ว่าถ้าไม่เรียกก็ไม่ต้องเข้ามา เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว
ทงเฮนั่งหย่อนขาลงกับช่องว่างทั้งยังส่ายสะโพกไปมา อาหารญี่ปุ่นหลากชนิดที่วางตรงหน้าถูกส่งเข้าปากช้าๆ ซุบหมูเต้าเจี้ยวถูกยกขึ้นดื่มอย่างคนไร้เรี่ยวแรง และจู่ๆ ความเงียบที่เหมือนกดดันบรรยากาศก็ถูกทำลายด้วยเสียงของทงเฮ
“คะ...คิบอม ..ทำออรัล กันไหม....ถือเป็นของขวัญชิ้นที่ 2” ทงเฮถามด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ คิบอมแทบสำลักทงคัทซึที่เพิ่งจะเคี้ยวไม่ละเอียดออกมา ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร นอกจากมองใบหน้าสวย เพื่อถามย้ำว่า จะทำจริงๆน่ะหรอ
“นะ” คนตัวเล็กอ้อนวอนอีกครั้ง คิบอมจึงลุกขึ้นมานั่งเคียงข้างทงเฮ คำว่าทำออรัลของทงเฮ ก็คงจะหมายถึง ไม่ให้ทำถึงที่สุดสินะ ..แล้วอย่างนี้ ยัยหมวยของเขาก็คงจะทรมานน่าดูใช่ไหม...ถ้ามีโล่ความอดทน ทงเฮคงจะได้รับไปทันทีเลยเชียว อะไรจะอดกลั้นได้เพียงนี้
ร่างบางเอนตัวไปกับเบาะรองนั่งที่พื้น โดยที่คิบอมเริ่มจะปลดเข็มขัดและกางเกงยีนส์ออก จีสตริงสีขาวที่ชุ่มไปด้วยน้ำคาวของทงเฮมันบางจนเห็นเนื้อในอย่างที่คิบอมนึกจริงๆ
ชายหนุ่มร่นมันลงทำให้แก่นกายของทงเฮดีดตัวขึ้น และเริ่มขยับขยายมากกว่าเดิม ส่วนปลายฉ่ำน้ำบวมแดงสวยงาม คิบอมกลืนน้ำลายลงคอหนืดๆก่อนจะใช้ลิ้นเลียปลายยอด ทงเฮขยุ้มเสื้อตัวเองพร้อมขบเม้มริมฝีปากสกัดกั้นเสียงครางไม่ให้มันรอดออกไปนอกห้อง
เพราะอย่างไรที่นี่ก็คือร้านอาหารอยู่ดี
“อื้อ....คิ...คิบอม..ของคิบอม ก็...ให้ฉันทำด้วย...เลยไหม” ทงเฮถามเสียงแหบพร่า คิบอมเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนที่ทงเฮจะคลานมากลับตัว ทั้งสองนอนอยู่ชิดผนังด้านในหลังโต๊ะอาหารมองลอดใต้โต๊ะจะเห็นประตูไม้ที่ถูกปิดสนิท หากแต่ไม่มีใครสนใจมัน
ท่าตลบหกเก้า พร้อมการทำออรัลเป็นที่สนใจของทั้งสองคน ณ เวลานี้ เสียงจ๊วบจ๊าบดังขึ้นทุกขณะที่ลิ้นและปาก กำลังดูดกลืนเอาของกันและกันอย่างเมามัน ทงเฮขมิบปากทางตอดรัดเจ้าไข่ที่อยู่ภายใน ซ่านเสียวไปทั่วร่าง ส่งผลให้กระแทกสะโพกตามจังหวะการชักนำที่คิบอมกำลังรูดขึ้นลง และไล้เล่นหยอกกับส่วนปลายที่เบ่งบาน
“อ๊ะ..คิ....บอม...มันจะ...” ทงเฮใช้มือสองข้างประคองแก่นกายของคิบอมเอาไว้มั่น ก่อนจะก้มลงดูดเม้มของคิบอมบ้างจนเอ็นที่ปูดขึ้นของคิบอมดูเด่นชัดกว่าเก่า ร่างเล็กสั่นสะท้าน เมื่อลิ้นของคิบอมแหย่ที่รูตรงส่วนปลาย หยอกเล่นจนซ่านไปทั่งตัว ความอดกลั้นใกล้จะเริ่มหมอดลงทุกครา
“อยะ..อย่าแกล้ง....ฮะ..ฮ....” ทงเฮครางเบาๆ คิบอมจึงขบเม้มดูดดึงดังจ๊วบอีกครั้ง และคราวนี้ ..น้ำคาวก็หลั่งทะลักออกมา ทงเฮปิดกลั้นเสียงครางด้วยการอมของคิบอมเข้าปากทันที ..ร่างเล็กขยับปากไปมาจนฟันกระทบกับเส้นเอ็นปูด ชักนำให้คิบอมไปถึงที่สุดเช่นกัน
“อิ่มเลยอ่ะ” ทงเฮลุกขึ้นนั่งหลังจากที่เสร็จสิ้นการทำออรัล ถึงแม้ข้างหลังจะสั่นระริกอยากได้ของคิบอมแล้ว แต่ทงเฮก็ยังไม่ยอมปริปากพูด
“งั้นจะไปเลยไหมล่ะ นี่ก็ จะบ่ายโมงแล้วนะ” แต่คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้า ร่างบางมองไปยังบนโต๊ะ คิบอมเข้าใจว่าทงเฮหมายถึงอะไร ..คงเสียดายอาหาร
“แล้วนายจะไม่ ... ทรมานตรงนั้นหรอ....ทงเฮ” คิบอมถามพร้อมมองไปที่สะโพกมนภายใต้กางเกงยีนส์สีซีด
“ของขวัญสุดพิเศษต้องรอไว้รอบดึก” ทงเฮพูด บอกแล้วว่า ความอดทนของทงเฮมันยังสูงอยู่
…………
……………….
หลังจากที่ออกมาจากร้านอาหารแล้ว คิบอมก็ต้องขับรถไปด้วยใจกระตุก เมื่อทงเฮเล่นกับช่องทางของตัวเองอยู่ตลอด และสาเหตุที่ทงเฮเล่นกับช่องทางด้านหลังก็เนื่องมาจาก ช่วยผ่อนคลายความเครียดให้ตัวเอง แต่กับคนขับอย่างคิบอมนั้น กลับเครียดหนักกว่าเดิม
“จะไปไหนต่อล่ะทงเฮ” คิบอมหันไปถามคนที่นอนอยู่เบาะด้านหลัง ทงเฮยังคงเล่นชักนิ้วกับปากทางยั่วยวนคิบอมตลอดเวลา
“ทะ....อะ...ทะเลก่อน...ฮ๊า...” ครางฮึมไปไม่เกรงกลัวว่าคิบอมจะเลี้ยวเข้าโรงแรมข้างทางแล้วจับกดเสียเลย นั้นก็เพราะ ทงเฮรู้ว่าคิบอมจะต้องอดทน ถ้าทงเฮบอกว่า ไม่..ก็คือไม่ คิบอมตามใจเสมอ ..แบบนี้ทงเฮถึงรักเหลือเกินไง
ทะเลปลายฤดูหนาวยังไม่ค่อยมีคนมาสักเท่าไหร่หรอก ลมเย็นๆพัดโชยกำลังจะสลัดทิ้งท้ายความหนาวต้อนรับฤดูใบไม้ผลิที่กำลังมาเยือน แต่อากาศกับลมทะเลแบบนี้ ก็หนาวเข้ากระดูกเชียวนะ
ทงเฮพาคิบอมเดินออกมาจากรถไปยังโขดหินสูงตอนนี้ก็จวนเกือบ สามโมงแล้ว แดดที่ทอแสงก็สว่างจ้า พื้นทรายละเอียดที่สีออกน้ำตาลเข้ม เย็นจัด จนคิบอมคิดว่า ถ้านั่งลงไปด้วยเนื้อตัวที่เปลือยเปล่า คงจะจับไข้ได้เพราะเม็ดทรายนี่แหละ
“นั่งตรงนี้นะ” ทงเฮว่า พร้อมกับนั่งลงและดึงมือคิบอมให้นั่งลงมาตาม หลังทั้งคู่พิงอยู่ที่โขดหินเย็นจัด เบื้องหน้าเป็นป่ามะพร้าวที่โค้งพลิ้วไปตามแรงลม
“ลองหลับตาสิคิบอม” ร่างเล็กบอก และคิบอมก็ทำตาม ทั้งสองคนลองหลับตาลง ขายาวเหยียดตรงไปข้างหน้า ตอนนี้ที่ทะเลแห่งนี้ไร้ซึ่งผู้คนจนราวกับว่า ทุกคนเป็นใจมอบผืนทรายและน้ำทะเลให้แค่ทั้งคู่เท่านั้น
เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งฟังแล้วคล้ายเสียงดนตรี ที่กำลังบรรเลง คลอรับกับสายลมที่พัดหวิว เสียงใบไม้เป็นเหมือนการขับร้องมอบท่วงทำนองให้ไพเราะยิ่งขึ้น ทุกอย่างคือ ธรรมชาติ ที่แสนงดงาม
ทงเฮลืมตาขึ้นมาก่อน มองคนรักที่ยิ้มรับกับธรรมชาติอันงดงาม คิบอมยังคงรับตาพริ้ม ก็ทงเฮไม่ได้สั่งให้ลืมตานี่นา.... ริมฝีปากบางเฉียบจูบบางเบาที่ปากอิ่มของคิบอม
“ลืมตาขึ้นสิคิบอม” คิบอมลืมตาขึ้นตามคำสั่ง ภาพแรกที่เห็น คือใบหน้าอันงดงามของคนรักที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจปะทะกัน ตอนนี้คนรักกำลังปีนขึ้นมานั่งอยู่บนตักของเขา ทงเฮพลิกให้ตัวเองพิงกับอกกว้าง ซบอิงอยู่อย่างนั้น ก่อนจะส่ายสะโพกไปมาเป็นการเชิญชวน
“ถ้าทำแบบนี้ ฉันจะเข้าไปข้างในนะ” คิบอมกระซิบที่ใบหูเล็กพร้อมขบเม้มอย่างหยอกเย้า
“ใครห้ามล่ะ ก็ของขวัญชิ้นที่ 3 ไง” ทงเฮตอบ พร้อมรอยยิ้ม
“แล้วไหนบอกว่า มื้อดึกไง”
“ก็อย่าให้ข้างในนั้น หลุดออกมาสิ....เข้าใจนะ เพราะไม่งั้น มันจะไม่มีของขวัญสุดพิเศษ” ทงเฮเอี้ยวตัวมากดจูบที่ริมฝีปากอิ่มเต็มของคิบอม คลอเคลีย แลกลิ้นอุ่นก่อนจะกดจูบลึก ควานแลกเปลี่ยนความหอมหวานภายใน มือหน้าเกาะกุมที่เป้ากางเกงทงเฮ ก็รู้ว่ามันตื่นตัวแล้ว จึงไม่รอช้าที่จะปลดเข็มขัดและรังดุมกางเกงยีนส์
จีสตริงถูกร่นลงไปกองที่เข่า ส่วนคิบอมเพียงแค่ปลดตะขอกางเกง รูดซิบและให้สิ่งนั้นออกมา ทงเฮที่พร้อมอยู่นานแล้ว ยกสะโพกตัวเองขึ้นและกดลงรับเอาของคิบอมเข้าสู่ภายในกาย
แสงแดด ยามบ่ายย่ำเย็นทอประกายระยิบระยับ จับต้องกับท้องทะเลเป็นประกายที่สวยงาม ลมเย็นโบกโชยพัดสะบัดไปคลอเคล้ากับใบไม้และเกลียวคลื่น เหมือนบรรเลงขับกล่อม ให้บทรักที่เกิดขึ้นหลังโขดหินเป็นไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล กรุ่นไปด้วยรักบริสุทธิ์ที่ยากจะพบเจอ
“อ๊ะ...คิบอม....อื้อ.......ดี จัง...” ทงเฮโยกสะโพกไปมา กระแทกกระทั้นกับแกนกายของคิบอม มือหนาก็กอบกุมที่ด้านหน้ารูดขึ้นลง บดคลึงเล่นกับส่วนปลาย อีกมือก็สอดเข้าไปภายในเสื้อยืดสีชานม บดคลึงกับยอดอกทั้งสองข้างที่ตื่นแข็งรับกับมือของคิบอม
ริมฝีปากคลอเคลียประทับรอยจูบตามซอกคอขาวเรื่อยขึ้นขบเม้มที่ติ่งหูเย็นๆของอีกคน ทงเฮยังคงยกสะโพกขึ้นสูงจนส่วนปลายของคิบอมเกือบหลุดออกมา แล้วกดลงจนคิบอมดุนดันให้ไข่ใบเล็กภายในลึกเข้าไปสู่จุดที่เสียวซ่านของทงเฮอีก
ร่างเล็กครางสนั่นไปทั่วทะเล และเกลียวคลื่นก็ตอบรับกับเสียงครางที่มาจากบทรักของคนทั้งคู่
เสียงเนื้อกระทบเนื้อตอบรับกับสายลมที่หวีดหวิว ....
“อ๊า...คิบอม.....ลึกกว่า....อีก...อื้อ”
“ของนาย....รัด....จนฉัน อยากจะ.....กอดอยู่อย่างนี้...เลยนะทง...เฮ” คิบอมกดจูบเม้มที่ซอกคอขาวเนียนที่เงยรับ บดขยี้เม็ดเล็กๆบนอกของทงเฮอย่างรุนแรง ทงเฮก็ยกสะโพกกดลึกมากขึ้นเร็วยิ่งขึ้น
เพลงรักครั้งนี้ ดำเนินมาจวบจนจะถึงที่สิ้นสุดแล้ว ....
“อ๊...ฮ........อะ...รัก....รักคิบอม...อ๊า!!!!”
“ทง....เฮ...อึก.....”
................
..............................
ท้องฟ้าเริ่มทอประกายเป็นสีส้มอ่อนๆ คิบอมกับทงเฮกอดกันอยู่ที่ทะเลจนเข้าสู่เวลาโพล้เพล้ ทั้งคู่ก็ตีรถกลับไปยังชิงช้าสวรรค์ที่ทงเฮปรารถนาจะขึ้น
ทงเฮยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข วันนี้เขาทำอะไรหลายๆที่มากมาย ... และที่สุดท้าย ที่จะให้คิบอมเอาสิ่งนั้นออก คงเป็นที่ไหนไม่ได้ นอกเสียจาก...บนชิงช้า....นี่ไงล่ะ ของขวัญสุดพิเศษจากเขา แล้วนายจะไม่มีวันลืมเลยล่ะ คิม คิบอม
แต่เรื่องนี้ทงเฮไม่บอกให้คิบอมรู้หรอกนะ ขืนบอกไป คิบอมก็ต้องไม่ยอมทำแน่ๆ ... ถ้าเป็นเมื่อก่อน ทงเฮก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่า เขาจะอยากทำอะไรที่มันพิเลนๆ แบบนี้ไหม ตั้งแต่ได้คบกับคิบอมมา จนจะเข้าสู่ปีที่ 2 ทงเฮก็ค้นพบว่า เขาเกิดมาเพื่อคิบอม ..... และที่ยอมทำได้แบบนี้ ก็คงเพราะ คนที่อยู่ข้างกายเขา คือ คิบอม ...
เวลานี้ทงเฮยังคิดไม่ออกเลยว่า จะอยู่ได้อย่างไร ถ้าขาดคิบอม ความสุขที่เคยได้รับ ไออุ่นที่เคยได้สัมผัส มันคงจะขาดหายไป .... และเขาคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ คิบอมก็เหมือนกับเลือดที่มาหล่อเลี้ยงให้ชีวิตของทงเฮยังดำรงอยู่ได้
หรือไม่ก็ คิบอมคงจะเป็นทุกๆอย่างที่สามารถให้ทงเฮอยู่ได้บนโลก อย่างสวยงาม
ไม่ว่าจะ เลือด อากาศ หรือ หัวใจ คิบอมคือ ทุกสิ่งทุกอย่าง ขาดเลือด ทงเฮก็ตาย ขาดอากาศ ทงเฮก็ตาย และถ้าขาดหัวใจ ทงเฮจะดำรงชีวิตได้อย่างไร
...ยัยหมวยคนนี้ของคิม คิบอม จะอยู่เคียงข้างนาย ........ตลอดไป .......
เวลาสามทุ่มเป็นเวลาที่ทงเฮและคิบอมเพิ่งจะขึ้นมานั่งบนชิงช้าสวรรค์ ทงเฮมองดูความงดงามจากอ่าวโตเกียวที่มีทัศนียภาพรวมกันกับแสงไฟที่ระยิบระยับ ดูช่างงดงามเสียนี่กระไร
....กึก.....
ชิงช้าคลอนนิดๆ พอให้รู้ว่าตอนนี้ พวกเขาขึ้นมาได้ถึงยอดข้างบนแล้ว แต่แล้วใครจะไปคิด .... อยู่ๆ ไฟก็เกิดดับขึ้นมา มันช่างประจวบเหมาะกับการที่ทงเฮนึกอยากทำกับคิบอมพอดี
“ทำไมไฟดับซะละ” คิบอมถามขึ้น ก่อนที่จะมีเสียงประกาศผ่าน ทอระโคก มาให้ได้ยิน
“ต้องขออภัยทุกท่านด้วยนะครับ เราจะทำการดับไฟประมาณ ครึ่งชั่วโมง เพิ่มซ่อมหม้อแปลงใหญ่ที่เกิดระเบิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ ผู้ที่อยู่บนชิงช้าไม่ต้องกลัวหรือตกใจอะไรไปนะครับ สาเหตุที่เราไม่สามารถนำไฟสำรองมาใช้ได้ เพราะต้องจ่ายไฟไปยังหม้อแปลงใหญ่ ขอโทษด้วยกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างสุดวิสัยครับ” เสียงนั่นประกาศก้องไปทั่ว แต่ก็ใช่ว่า แสงไฟที่ดับจะมืดมิดไปเสียหมด
เพราะทิวทัศน์เบื้องหน้า ยังคงมีไฟสว่างไสวให้เห็นอยู่
“คิบอม...ฉันอยากให้..เอาออก...ที่นี่.....ของขวัญชิ้นพิเศษจากฉัน” ในที่สุดทงเฮก็พูดมันออกมา ร่างบางบิดมือไปมาบนหน้าตัก คิบอมได้ฟังก็แทบลืมหายใจ
“แล้วถ้าอยู่ๆ ไม่ใช่ครึ่งชั่วโมงล่ะ จะทำหรือทงเฮ” คิบอมถาม .... ใช่ ถ้าเกิดว่าอยู่ๆ แค่เพียงไม่ถึงสิบนาที ไฟมา จะยังทำหรือไง .....
“ก็เขาบอกว่า ครึ่งชั่วโมง....แล้วอีกอย่าง ...ถึงไม่ดับ ฉันก็จะทำ ก็บอกแล้วไงว่าของขวัญชิ้นพิเศษ” ทงเฮพูดชัดเจน จนคิบอมไม่อาจจะปฏิเสธความต้องการของคนรักได้ .... และตอนนี้ ก็ถึงคิวที่เขาจะได้คุมเกมแทนแล้วสินะ ..ยิ้มออกมากับความแก่แดดของคนรักของตน
คิบอมสั่งให้ทงเฮยืนเท้าแขนกับซี่กรงเหล็กของชิงช้าสวรรค์ หันทางด้านหลังมายังเขา กางเกงยีนส์สีซีดและจีสตริงถูกร่นไปกองที่ข้อเท้า
“แยกขาออกหน่อย ยัยหมวย” ทงเฮโก่งตัวซบหน้ากับท่อนแขน แยกขาออกกว้างจนชนกับขอบประตูด้านข้าง ที่ถูกล็อกไว้อย่างดี
คิบอมแลบลิ้นเลียปากทางก่อนจะแหย่เข้าไปข้างใน ชอนเล่นจนทงเฮส่ายสะโพกรับกับริมฝีปากของคิบอม ใบหน้าเล็กซบอิงกับต้นแขน สกัดกั้นเสียงครางที่พยายามจะหลุดออกมาทุกขณะ
“คิบอม...ฉันอยากได้ของคิบอมเลย...เข้ามาข้างในตอนนี้เลย ไม่ได้หรอ”
“งั้นก็ จัดการที่ข้างหน้าสิ ทงเฮ” ชายหนุ่มสั่ง ทงเฮจึงยันมือข้างหนึ่งกับที่นั่ง และอีกข้างมารูดขึ้นลงที่ส่วนหน้าของตน โก่งสะโพกให้คิบอม แต่ดูเหมือนคิบอมจะยังคงนิ่งเฉย
“เอาแบบนี้แล้วกัน” ร่างเล็กละมือออก ก่อนจะนั่งลงที่นั่งตรงข้ามคิบอม พิงหลังกับกรงเหล็ก แยกขาทั้งสองข้างเกี่ยวไปที่กรงด้านข้าง มือเล็กๆ จับแก้มก้นบิออก เปิดปากทางให้กว้างขึ้น
“อะ...เอามันออกมา...แล้วใส่...ขะ....ของคิบอมเข้าไป” คิม คิบอมไม่ทนรออะไรทั้งสิ้น ทำตาม